Zondag 20/09/2020

Michael Moore als wandelend voorbeeld

Het regent goede voornemens dezer dagen, al dan niet haalbaar, want ook dat is traditie. Het meest overtuigen doet '#iwalkwithmike', de virtuele oproep tot wandelen van de Amerikaanse regisseur Michael Moore. Stap voor stap dikt het peloton aan. Lander Deweer

Ze klonken nogal doordeweeks, de nieuwjaarsvoornemens die Michael Moore maandag op de Amerikaanse nieuwssite The Huffington Post neerschreef. 'Drink meer water.' 'Draag kleur.' 'Lees meer fictie.' Tien in totaal, als waren het geboden voor een vredevol 2013, waaronder ook: 'Onthou de namen van de onderburen en nodig ze uit voor een avondmaal.' En: 'Leer hoe een avondmaal te bereiden.'

Maar, vooral, de laatste sprong in het oog: 'Keep walking, dude!' Blijf stappen, man. Wie op het blauwverlichte tiende gebod klikt, belandt, via alweer een zijweg in het wijdvertakte web, op Moores Facebookpagina, meer dan 700.000 volgers, en de meest recente blogpost aldaar, met als intrigerende openingszin: 'I am now in Week 42 of my walks.'

Dat getal, 42. Als betrof het de finale van een slopende marathon. Die plechtstatigheid, my walks. Mijn wandelingen. Alras ziet men stoeten voorbijglijden, koningen schrijden, Mark Lanegan en Isobell Campbell zingen. "Do you wanna come walk with me? Do you wanna come walk with me? If you do baby say it now, though we'll both wonder anyhow." In dat ene zinnetje, bovendien, schuilt bijzonder veel geestdrift, en de belofte van toekomst. Now. Nu, straks alweer gisteren.

Moderne Forrest Gump

Moore, voorts: "Elke dag dertig minuten, meer niet. Duizenden onder jullie hebben me gevolgd sinds die ene zondagavond, 18 maart, wanneer ik, bij wijze van grap, zei dat ik een uitje ging wandelen."

Die dag, immers, had de cineast bekend van controversiële documentaires als Bowling for Columbine, Fahrenheit 9/11, Sicko en Capitalism: a love story in de krant gelezen dat er momenteel meer Amerikanen zijn die antidepressiva slikken dan er Amerikanen de cinema bezoeken. Een tweet volgde, of we met zijn allen niet beter wat meer naar de cinema zouden gaan want dat we dan misschien een pak gelukkiger zouden zijn, een levendige discussie, een idee.

"Soms denk ik dat wat ik nodig heb gewoon een stevige wandeling is", schrijft iemand. Moore schrikt op, gaat in de redenering mee, trekt de wandelschoenen aan. Stapt dertig minuten. Klikt thuis opnieuw de pc aan. En ziet dat honderden Twitter- en Facebookvrienden zijn voorbeeld hebben gevolgd en ook zijn gaan wandelen. "Laat ons dat morgen opnieuw doen", schreeuwt Moore zijn virtuele vrienden toe, als 21ste-eeuwse variant op Forrest Gump. En de dag na morgen, en de dag na de dag na morgen, en de dag daarna. Walk, Michael, walk.

Rimpeleffect

Vliegensvlug, als een hyperallergische epidemie, voelt Moore het wandelvirus uitzwermen. Vanuit alle uithoeken van de Verenigde Staten krijgt hij steunbetuigingen, aanmoedigingen, bedankingen. Vandaag, 253 dagen na zijn verwekking, is de hashtag 'iwalkwithmike' stevig ingeburgerd. Tot diep down under, zelfs, getuige volgende lukraak geplukte tweet, gisteren: "Just been for a 30 min walk at Glenelg beach South Australia. 8Pm, 27 degrees C. Beautiful! #IwalkWithMike." Ook Moores Facebookpagina bulkt steeds meer van de wandelcommentaren. De wereld blijkt een wandelpark, internet een kantine. Des te meer.

Moore: "Tegen het einde van de week was het moeilijk om te bepalen hoeveel duizenden met mij meegingen op deze virtuele wandelingen, in honderden steden en dorpen, maar het was als een raket gestart en dus gingen we vanaf dat moment elke avond met zijn allen wandelen. Velen vroegen me sindsdien waarom we eigenlijk gingen wandelen, of er een speciale reden was, maar die is er niet. We doen het omdat het goed voelt. Omdat we het kunnen. Omdat het gratis is, en geen tijd vergt. Het enige dat je moet weten is hoe je je ene voet voor de andere plaatst. Ik ben gevraagd hoeveel gewicht ik al had verloren, maar die vraag begreep ik niet. Waarom zou ik om het even wat willen verliezen? (...) Elke dag wandelen zal je denken veranderen, een rimpeleffect hebben. Je zal plots merken dat je alleen eet wanneer je echt honger hebt, en in de vrijgekomen tijd zal je je kamer opruimen, seks hebben, of eindelijk die ene vriend opbellen."

'Vergezel mij'

Woorden waarbij plots Sven Ornelis door de geest schiet. Tientallen kilo's vermagerde de radiomaker de voorbije maanden, als gevolg van zijn dagelijkse wandeltochten. Weg vetstof, welkom dopamine, want wandelen stimuleert de creativiteit. Wetenschappelijk bewezen. Richard Hawley, bijvoorbeeld, is maar een van de vele wandelgrage artiesten. "Ik luister haast nooit naar muziek", vertelde hij vorig jaar in deze krant. "In plaats daarvan ga ik met de hond wandelen. Dat zijn trouwens de momenten waar de inspiratie opwelt."

Zoals wel vaker, echter, verschilt Michael Moore van mening. Schrijft hij: "Ga niet wandelen om fit te worden. Ga wandelen omdat de zon schijnt, je zuurstof nodig hebt, of omdat je beseft dat je even goed te voet naar de kruidenier kan gaan dan met de auto. Wandel om te wandelen, en om niets anders."

Meer dan 27.000 mensen, intussen, vinden Moores blogpost leuk. Allen met een eigen reden. Allen te voet. Allen met doorzettingsvermogen. Allen, niet alleen. Want, sluit Moore zijn pleidooi af: "Ik vertrek over een uur. Vergezel mij. En laat weten hoe het is geweest."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234