Zondag 08/12/2019

Micachu over neuroses, stofzuigers en Joodse juwelen

Schoendozen en een eenhoorn op schoot

Weinig debutanten die zo driftig buiten de lijntjes durven te kleuren als de 21-jarige Britse Mica 'Micachu' Levi. Geen gladgepolijste Londense synthpop kleeft aan haar handen, wil ze ons van meet af aan duidelijk maken. Haar debuut Jewellery (HHH) knarst, piept en rammelt dan ook met de bezetenheid van een gekooide Tasmaanse duivel.

Door Gunter Van Assche

Volgens Mica Levi zou de plaat eigenlijk met een handleiding moeten geleverd worden. "Voor optimaal luisterplezier moet je Jewellery draaien in een besloten ruimte: een schoendoos die constant van formaat verandert terwijl een hinnikende eenhoorn op je schoot zit."

Geen flauw idee waar de melkbleke Londense het over heeft? Niet erg: wie fan is van Rudy Trouvé of Levi's producer Matthew Herbert komt ruimschoots aan zijn trekken op Micachu's langspeler. De artieste lijmt dubstep en folk aan elkaar, en schroeft rammelblues vast aan vreemde bliepjes of donkere grime. Hoorden we zelfs geen stofzuiger in 'Turn Me Well'? "Dat klopt," lacht Levi. "Ik heb een zwak voor achtergrondruis, en volgens mij is een snorrende Hoover de hofleverancier van de meest emotionele white noise in het huishouden. Geen wonder dat de meeste kinderen gek zijn op stofzuigers. Bovendien klinken ze minder macho-achtig dan een startende grasmaaier bijvoorbeeld."

Jewellery beschouw je best als een sonische ontdekkingstocht, waarbij Levi door haar salon en garage struint: "Beats werden dan weer gemaakt uit voorwerpen op mijn slaapkamer, terwijl een mobieltje zorgde voor een gesampled deuntje. Ik maakte ook instrumenten uit oude cd-kastjes: zo knutselde ik een kwakkelgitaartje in elkaar, waarbij de klank van een bassnaar gemanipuleerd werd door een handwiel. Het ziet er misschien niet uit, en de klank is onbetrouwbaar, maar het is perfect voor enkele songs."

Dubbelleven

In de hoop om de magie van geluid ooit volledig te ontleden, ging Levi studeren aan muziekinstituten als de Purcell School en Guildhall School of Music and Drama. Naar die opleiding kijkt ze vandaag met gemengde gevoelens terug: "Bombast is het wachtwoord in die scholen," grinnikt Levi. "Niettemin was die tijd van essentieel belang voor mij: toen ben ik erachter gekomen dat songs een perfect atelier konden zijn om mijn boze geesten in los te laten. Met de aartsconservatieve leraars botste het dan wel erg vaak tijdens de theorielessen, maar daar heb ik evengoed ontdekt dat ik alleen mijn draai kon vinden in muziek."

In die tijd ontwikkelde ze spontaan een dubbelleven: "In de vroege namiddag sleutelde ik aan een partituur voor het Londens Filharmonisch Orkest en als de zon onderging, veranderde ik in een mistress of ceremony, die met grime aan de slag ging in donkere keldertjes. Die schizofrenie, tussen hard en zacht, hoor ik zelf trouwens steeds terug in mijn liedjes."

Micachu's songs worden om die reden vaak als chaotisch omschreven, maar eigenlijk klinken ze ook delicaat: "Ik ben blij dat je dat opmerkt. Daar hamerde Matthew (Herbert, producer van de plaat; gva) namelijk op. Iedereen kan immers een plaat vol noise en chaos afleveren, maar de songs achter de noise moeten op de eerste plaats komen. Met Matthew werken was overigens erg inspirerend: hij moedigde me aan om zo tegendraads mogelijk te zijn. Hij wilde me gewoon verder duwen in elke richting die ik zelf koos."

Dat zowel Roemeens als Joods bloed door haar aderen stroomt, maakt Levi weinig uit. "Een Hongaarse componist als Bartók drukte meer zijn stempel op mijn muziek dan de Roemeense cultuur. En dat de plaat Jewellery heet, heeft echt niets te maken met de Joodse diamantindustrie (lacht). Ook haat ik het wanneer mijn naam in eenzelfde adem genoemd wordt met die van vrouwelijke popartiesten als La Roux of Little Boots, waarmee ik muzikaal niets gemeen heb. Alsof het feit dat ook ik een venusheuvel heb, iets aan mijn muziek zou veranderen."

Wat wel invloed had op Jewellery, waren haar neuroses, bekent ze: "'Just in Case' gaat bijvoorbeeld over de knagende onrust die ouders ook voelen over hun kinderen. Omdat niemand nog uit de band durft te springen, ben ik steeds banger voor de dreiging van fascisme. Maar misschien is ook dat een neurotisch waanbeeld natuurlijk."

Henry Miller zei ooit dat zonde, schuldgevoel en neurose een en hetzelfde zijn: ze zijn alledrie ontsproten aan de Boom der Kennis van Goed en Kwaad: "Daar zit iets in," denkt Levi hardop. "Maar ik denk niet dat die drie zaken per se negatief hoeven te zijn. Schuldgevoel en zonde staan immers in direct verband met alle heerlijke verlangens en lust. En neuroses zijn niet zelden een drijfveer voor artiesten."

Jewellery is net verschenen bij Rough Trade

Micachu stelt haar debuut op 14/4 voor in de Ancienne Belgique, tijdens het Domino Festival

Mijn venusheuvel verandert niets aan mijn muziek

n Micachu's 'Jewellery' is een weerbarstige, maar opmerkelijk delicate plaat geworden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234