Maandag 17/05/2021

Mexico door de voorruit van Pablo de Kever

Tot 2009 reden in Mexico-stad misschien wel de charmantste taxi's ter wereld rond: groene Kevers. Fotografe Evy Raes kocht er een, doopte hem Pablo en trok er vier maanden mee door Mexico. Vrouw en taxi lieten zich bij hun tocht leiden door vragen van Belgische kinderen over Mexico. In alle uithoeken van het land zochten ze naar antwoorden.Door Sofie Vanden Bossche

De roadtrip van de Antwerpse fotografe Evy Raes en haar Mexicaanse Pablo de Kever ligt ondertussen al een paar maanden achter hen, maar het was slechts het begin van hun gezamenlijke avontuur. Evy maakt plannen voor een digitaal kijkboek over hun trip door Mexico, Pablo's blog bruist van het leven, en samen geven ze Mexicaanse workshops voor kinderen. Flashback naar de laatste vier maanden van vorig jaar, toen Evy de verdwenen groene Kever weer even in het Mexicaanse straatbeeld bracht.

Verwarden de Mexicanen je af en toe niet met een taxi, toen je met Pablo de Kever door het land reed?

Evy Raes: "Toch wel. Regelmatig gebaarden mensen dat ze een taxi nodig hadden en wilden instappen. In Mexico-stad rijden er namelijk nog een paar piraten rond, mensen die geen geld hadden om een nieuwe taxi te kopen. Na tien uur 's avonds is er minder politiecontrole en dan rijden ze weer uit met hun groene Kevers."

Waarom moest de groene Kever eigenlijk uit het Mexicaanse straatbeeld verdwijnen?

"Vijftien jaar lang, tot 2009, was de groene Kever voor Mexico-stad wat de yellow cab is voor New York. Hij was in twee opzichten groen: omdat hij groen geverfd was, maar ook omdat hij een injectiemotor had.

"Maar na verloop van tijd was hij niet ecologisch genoeg meer. Het probleem met Mexico-stad is dat de stad in een vallei ligt, de smog kan er niet weg. De overheid schafte de Kevers af als taxi. Nu zijn de meeste taxi's Nissan Tsuru's. Voor de tweehonderdste verjaardag van Mexico werden alle taxi's rood en goud geschilderd. Als het feestjaar op 15 september wordt afgerond, wil de overheid alle taxi's in het wit."

Was het een triest afscheid voor de Mexicaanse taxichauffeurs?

"Veel taxichauffeurs waren ervan overtuigd dat de groene Kever-taxi nooit zou verdwijnen. Het was de auto van het volk. Een Kever konden de gewone mensen nog betalen, een duurdere auto vaak niet meer. Ze hechtten er veel sentimentele waarde aan. Dikwijls was de Kever de enige wagen die het gezin van de taxichauffeur had. Zes dagen van de week werd hij gebruikt als taxi, op de zevende dag was het de familiewagen. Dan kroop het hele gezin in de auto om een uitstapje in de bergen te maken.

"Het was ook een oerdegelijk autootje. De achterwielaandrijving maakte het makkelijk om de bergen op te rijden. Op de weg naar Acapulco, vooral in Taxco in de bergen, rijden er nog steeds Kever-taxi's. De afgedankte taxi's van Mexico-stad komen daar terecht. Met een gewone auto geraak je daar niet ver."

Is jouw Pablo ook een taxi-op-rust?

"Nee. Dat was eigenlijk dé voorwaarde toen ik op zoek ging naar een Kever, omdat er veel mee gesjoemeld werd. Ze hebben ook zo ontzettend veel gereden dat ze gewoon versleten zijn. Hun interieurs zijn vaak helemaal gestript tot er alleen nog maar een stuur, een versnellingspook en een achterbank overbleef. Een handschoenkastje bijvoorbeeld, welk nut heeft dat in een taxi? Als het deurtje kapot was, werd het er gewoon afgehaald.

"In Mexico ben ik zoekertjes afgegaan en heb ik Pablo uiteindelijk gekocht van een monteur. Naar Mexicaanse normen was hij in orde. De man vond het jammer om afscheid te nemen van zijn Kever, maar hij had geld nodig. Toen hij hoorde wat ik met zijn auto van plan was, was hij wel trots. Veel Mexicanen zijn me komen bedanken dat we hun land in een goed daglicht stelden."

Je kon het niet over je hart krijgen om hem na je reis achter te laten in Mexico?

"Mijn vriend heeft me overgehaald om hem mee te nemen naar België. Hij wist dat ik er anders spijt van zou krijgen. Het is een van de laatste Kevers die ooit gemaakt zijn. In juli 2003 werd de ultimate edition van de Kever geproduceerd in Mexico, de mijne rolde net een week daarvoor van de band.

"Nu gebruik ik hem gewoon als auto en bij workshops voor kinderen. Zonder Pablo zouden ze niet hetzelfde zijn. Kindjes vinden de Kever superleuk. Het is een heel andere auto dan ze gewoon zijn: de vormgeving, de motor die je zo goed hoort, en het feit dat hij een naam heeft, natuurlijk."

Wat heb je met Mexico? Het was niet de eerste keer dat je er was.

"De eerste keer dat ik er kwam, was voor een congres van de internationale studentenvereniging AIESEC. Toen ik weer thuis was, besefte ik dat ik eigenlijk niks van het land had gezien. Ik maakte mijn eindwerk over Mexico, en sindsdien vond ik elke keer wel een andere reden om terug te gaan."

Nu wilde je Mexico op een andere manier ontdekken.

"Deze keer wilde ik er lang verblijven. Als je twee weken op reis bent, vang je maar flarden van het land op en ben je euforisch. Ik wilde ook het toeristische circuit vermijden, de plekken die verziekt zijn door geld. De Lonely Planet had ik dus eerder bij me om te weten waar we niét moesten komen. Boven- dien wilde ik eens lang weg zijn van huis, zo lang tot ik dingen zou gaan missen. In mijn geval was dat brood: ik kon op den duur geen tortilla's meer zien.

"Het zou een roadtrip door Mexico worden, maar niet in het wilde weg. Ik ben een fotograaf die een opdracht nodig heeft. Voor de groene Kever die ik telkens in het straatbeeld van Mexico-stad zag, had ik al een enorme voorliefde. Ik bedacht dat het leuk zou zijn om kinderen via mijn blog vragen te laten stellen over Mexico, en dan het land te doorkruisen op zoek naar antwoorden."

En hoe zag Mexico eruit door de ogen van kinderen?

"Een van de vragen was wat Mexicaanse kinderen eten als ontbijt. Vragen in die trend zijn simpel, en we staan niet meer bij stil bij zulke dingen, maar ze hebben me wel geholpen om het land te herontdekken. Om die vraag te beantwoorden, heb ik een dag een Mexicaans schoolkindje gevolgd. Dat zou ik nooit gedaan hebben als ik als toerist door het land trok. Bleek trouwens dat hij gewoon koekjes at als ontbijt.

"Los van de vragen van de kinderen: door zo lang in Mexico te zijn, heb ik de Mexicanen ook op een andere manier leren kennen. Ik kende ze als joviale mensen, maar nu kwam ik ook in aanraking met corruptie. Als toerist merk je daar niks van, maar als je er werkt wel. Zo was het voor mij als buitenlandse een heel gedoe om de Kever ingeschreven te krijgen. Daarvoor moest ik een fixer inschakelen die dingen gedaan kreeg die ik zelf nooit ofte nimmer had kunnen regelen."

Welke momenten van je reis zul je nooit vergeten?

"Eén keer was ik echt bang. Mijn vriend en ik reden over een afgelegen weg langs de Golf van Mexico, waar maar een heel smal stukje land was. Er was geen gsm-ontvangst. Plots veranderde het wegdek: het was nu van aangestampte kokosnoot. Aan het begin zat een man op een stoel met in zijn handen een touwtje dat over de weg gespannen was. Hij vroeg tien peso's en liet het touwtje vallen: we mochten doorrijden. Om de tweehonderd meter zat daar iemand met zo'n touwtje in zijn handen. De setting was geweldig - de mensen die er woonden hadden een meer in hun achtertuin en de Golf van Mexico in hun voortuin - maar verder zag je dat ze niks hadden. Ze volgden ons met argusogen, ze vroegen zich duidelijk af wat toeristen op zo'n afgelegen plek deden. Als iemand ons daar beroofd en de keel overgesneden had, had niemand het ooit geweten.

"Een ander onvergetelijk moment - in positieve zin dan - was toen we een hele week uitgenodigd werden bij een Mexicaans gezins voor het 'feest van de doden'. Even waren we deel van de familie. De laatste avond gingen we samen naar het kerkhof, waar er werd gezongen. Het was een heel intiem moment waar we bij mochten zijn. In België maak je zoiets natuurlijk nooit mee."

Ben je als een ander mens teruggekomen?

"Ik hou van de drive van de Mexicanen. Ze hebben weinig, maar zijn toch gelukkig. Dat wilde ik absorberen. Ik ben niet 'mañana' geworden (lacht). Ik heb wel kleine dingen leren waarderen. Ook al blijf ik af en toe verlangen naar meer (lacht), ik probeer gelukkig te zijn met minder."

Heb je eigenlijk een cent verdiend aan het hele project?

"In de maanden dat ik in Mexico was niet, nee. Maar ik heb wel een paar maanden lang mijn ding kunnen doen. Ik had mijn camera de hele tijd bij me en kwam op plekken waar ik anders niet zou komen. Ook dat heb ik geleerd van de Mexicanen: er is meer in het leven dan geld verdienen alleen. Als je dat beseft, voel je je gewoon veel beter. Zo kwamen we eens op een plek waar ze ballonnen in zijdepapier maakten. Die mensen hebben ons al het materiaal meegegeven om thuis, met de Belgische kinderen, diezelfde ballonnen te maken. En ze hadden al niks. Tegen mijn principes heb ik toen geld gegeven voor het materiaal, want eigenlijk hoeft dat niet. Mexicanen doen nog veel zonder er iets voor terug te willen."

Evy Raes geeft met Pablo de Kever Mexicaanse work- shops voor kinderen. De eerstvolgende is van 16/8 tot 19/8 in Designcenter De Winkelhaak in Antwerpen. Alle info op www.pablodekever.be.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234