Zondag 04/12/2022

Metamorfose

Met 1 miljoen dollar kom je niet ver als je hier een loft wil kopen

Een van de leuke dingen aan in New York wonen is dat je niet ver hoeft te reizen om op vakantie te gaan. Het is Driekoningen vandaag. De eindejaarshorden van toeristen zijn al wat uitgedund. Een goed moment dus voor een 'city-tripje'. We doen er een uurtje over van bij ons thuis naar onze logeerplaats in Manhattan. Wat gerommel met drie sleutels en evenveel sloten en we stappen binnen in een loft in Tribeca. Tribeca is de afkorting van Triangle below Canal (driehoek onder Canal Street). Het is een geklasseerde buurt net boven 'ground zero' met 19de eeuwse pakhuizen en steegjes met kasseistenen. Vroeger heette hij de Lower West Side maar in de loop van de jaren 1990 werd hij herdoopt omdat makelaars Tribeca meer trendy vonden klinken. Tribeca veranderde razendsnel in een dure woon- en uitgangsbuurt. "Geniet er nog maar eens van", zegden de bewoners van onze loft voor ze op vakantie vertrokken naar Hongarije. Op 15 januari verhuizen ze. Ze verdienen alle twee goed hun boterham maar ook voor hen wordt Tribeca te duur. Ze verwachten hun eerste kind. Hun loft is ruim maar een eigen kamertje kunnen ze de kleine er niet geven, tenzij ze haar bedje in de badkamer zetten. Er zijn geen muren tussen de keuken, zit-, eet- en slaapruimtes. De oude houten vloeren kraken bij elke stap, net als de charmant uitgesleten trap in de hal. Gelukkig is het vakantie want in het dagelijkse leven zouden een nachtuil als Tom en een ochtendvogel als ik hier onhoudbare compromissen moeten sluiten.

's Avonds slenteren we door de wijk. De zijstraten zijn bijna verlaten. Op vrijdag en zaterdag loopt het hier vol uitgaanders. Tot ongenoegen van de bewoners blijft het aantal restaurants en bars groeien. Aan veel voordeuren hangen affiches waar Fight Buster's op staat. Het is een oproep voor een buurtvergadering tegen de opening van Buster's, een nieuw café-restaurant. De eigenaar had vroeger een lawaaierig sportcafé in de buurt en niemand vertrouwt zijn belofte dat hij dit keer stiller zal zijn. Vorige maand was er een schietpartij voor de deur van Peppers, een hiphop-club niet ver van onze loft. Nachtlawaai is de voornaamste klacht van de Tribecanen, onze vrienden inbegrepen. Zelf schiet ik 's nachts verschillende keren wakker. Niet van uitgaanders maar van loeiende sirenes, klabetterende vuilnisdienstwagens en, tegen de ochtend, snerpende boormachines en luide betonmolens. De hoge originele ramen van de loft zijn mooi maar ze houden het straatlawaai nauwelijks tegen. Terwijl heer nachtuil door het kabaal heen slaapt, maak ik een ochtendwandeling. Ik neem me voor om tijdens mijn verblijf door alle straten en steegjes van Tribeca te lopen. Ik hou er van om een stadsbuurt 's ochtends op gang te zien komen. In elke straat zijn er bouwvakkers met veel kabaal en in verschillende talen bezig met afbraak, restauratie en nieuwbouw. Op de houten afsluiting van een straatbloklange bouwwerf staat in koeien van letters een citaat uit Who's afraid of Virginia Woolf van Edward Albee: "You gotta have swine to show you where the truffles are". De truffels -vlak voor kerstmis zag ik ze in een winkel niet ver vandaan te koop liggen voor 950 dollar per pond- slaan wellicht op de super-de-luxe flats die er worden neergezet. Maar wie zijn de 'zwijnen'? De arbeiders die de flats bouwen? Of de kunstenaars die zoals gewoonlijk de eersten waren om zich in deze verwaarloosde buurt te vestigen en er nu door de hoge huren verdreven zijn?

Slanke blonde mama's duwen kinderwagentjes over de voetpaden die bezaaid liggen met nog geurige afgedankte kerstbomen. Ze zijn op weg naar de mooi ingerichte crèches en kleuterschooltjes waarin ik van op straat kan binnenkijken. Ik kom er wel tien tegen. De kleinschalige kinderopvang, de nieuwe banken, winkels van kleren en binnenhuisinrichting zonder prijzen in de etalages, de chique wellness-centers: hier wordt niet op een dollar gekeken. Ik blijf voor de ramen van de makelaars staan. Met 1 miljoen dollar kom je niet ver als je hier een loft wil kopen. Ik zie huren van 6.000 tot 35.000 dollar per maand. Vijftien jaar geleden was leegstand hier nog troef. Ik sla een hoek om en kom in een smal, met duivenstront besmeurd steegje terecht. De verlatenheid is een illusie. Toch is dit vergeten straatje voor mij Tribeca op zijn best: de verroeste ijzeren luiken, de brandladders, de ongewassen ramen, de hobbelige kasseien, de door zon en regen verbleekte, afschilferende reclames, de bizarre rust. Ik kom verschillende van die steegjes tegen. 's Avonds toon ik ze aan mijn nachtuil. Als we thuis komen, liggen er in onze straat vier daklozen op een laaddok. Ze hebben zich een kamp gebouwd met karton en enkele smerige linnen postzakken. Gelukkig is het een ongewoon zachte nacht. De volgende ochtend vroeg zijn ze al discreet verdwenen. Ik wandel de rest van de straten van Tribeca af. In de Franse bakkerij Ceci Cela zijn twee mannen de inboedel naar buiten aan het slepen. "Jullie zijn toch niet failliet?", vraag ik ongerust. "Nee", is het antwoord, "we verhuizen omdat de huur ineens met duizenden dollar is opgeslagen." Wat later zit ik in de zon op het terras van het Belgisch restaurant Petite Abeille. Daar hebben ze nog geen huuropslag gekregen. Maar vorig jaar werd de huur van een Petite Abeille-restaurant in het Meatpacking District met 400 procent verhoogd. In de plaats ervan kwam er een dure lingerie-zaak. Aan de overkant, in het pand waar tot vorig jaar het Belgisch restaurant Markt was gevestigd, is er nu een trendy Apple-winkel. n

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234