Zondag 20/09/2020

InterviewMuziek

Metallica gaat nog eens klassiek: ‘We hebben acht seconden moeten nadenken of we deze plaat wel gingen maken’

Kirk Hammett.Beeld Anton Corbijn

Toen Metallica in 1999 S&M uitbracht, een liveplaat met klassiek orkest, voelden veel hardcorefans zich op hun dikste teen getrapt. De hardste band ter wereld in duel met violen en trompetten? Van de pot gerukt! Maar de plaat verkocht goed – tot op heden: 8 miljoen and counting – en ruim twintig jaar later ligt er een opvolger op het schap: Metallica & San Francisco Symphony: S&M 2. We spraken met gitarist Kirk Hammett (57).

Hammett is de stilist in de band, en wordt vaak het muzikale brein van Metallica genoemd. Toen hij in 1983 de destijds onhandelbare Dave Mustaine verving, was hij met zijn band Exodus al een pionier binnen de trashmetal. Zijn gevoel voor gitaarriffs en melodie zorgde voor een aardverschuiving binnen Metallica. 37 jaar later is hij multimiljonair en kon hij het zich veroorloven om in coronatijd tijdelijk te verkassen van woonplaats Hawaï naar de rust van het Noord-Californische Sanoma, de wijnstreek ten noorden van San Francisco, waar hij opgroeide.

Het viel me meteen op dat de songs deze keer veel beter klinken dan die op de eerste S&M-plaat.

Kirk Hammett: “De technologie is beter geworden. Nu konden we draadloos opnemen, waardoor het mogelijk werd om in het midden van de zaal op een rond podium te spelen, omringd door de verschillende secties van het orkest. Zo konden we directer communiceren. Tijdens ‘For Whom the Bell Tolls’ liep ik bijvoorbeeld letterlijk naar de orkestleden toe: dat maakte alles veel intenser.”

Volgens mij maakte een tweede album met een klassiek orkest aanvankelijk geen deel uit van jullie vijfjarenplan?

“We wilden vorig jaar wel ‘iets’ doen met het jubileum van de eerste S&M-plaat, maar kwamen niet tot concrete plannen. Tot we werden benaderd door de mensen van de Chase Center-arena in San Francisco. Het was hun idee om aan dat jubileum een optreden te koppelen, én ze stelden voor om dat meteen samen met het San Francisco Symphony te doen. Het werd ons op een presenteerblaadje aangereikt! We hebben er in de band letterlijk acht seconden over gediscussieerd voor we toezegden.

“We wilden wel geen simpele herhaling van de eerste S&M-plaat. Maar nieuwere songs als ‘Moth into Flame’ en ‘Halo on Fire’ bleken perfect te werken met de juiste klassieke arrangementen. Daarnaast hebben we een classic als ‘Enter Sandman’, die ook op de eerste liveplaat staat, een volledig nieuw arrangement gegeven. Zo bleef het boeiend. Ook voor James (Hetfield, red.), die helemaal in zijn eentje met dat grote orkest achter zich ‘The Unforgiven III’ a capella moest zingen. Hij was echt zenuwachtig (grinnikt), maar deed het geweldig.”

Ook bijzonder: de manier waarop de bassolo van wijlen Cliff Burton in de classic ‘(Anesthesia) – Pulling Teeth’ hier wordt nagespeeld.

“Scott Pringle, de bassist van het orkest, wilde Cliffs solo op contrabas spelen. Op papier lijkt dat absurd en Scott heeft ons echt moeten omverlullen om het te mógen doen. Maar toen ik zijn versie tijdens de eerste repetitie hoorde, viel mijn mond open. Scott was er echt in geslaagd om die kenmerkende sound naar boven te halen, alsof de geest van Cliff op ons neerkeek – voor mij dé grote verrassing van dit album.”

Hoe belangrijk was Cliff voor jou?

“We waren erg close, we trokken eigenlijk elke dag met elkaar op. Je staat zo dicht naast elkaar en opeens is die persoon er niet meer: dat is... raar. Maar het is mooi dat we zijn bijdragen nog kunnen horen op al die Metallica-platen. De intro van ‘Damage, Inc’, het geweldige ‘Orion’ (beide op het album 'Master of Puppets', red.) en natuurlijk al die nummers waar hij aan meeschreef... We worden dagelijks herinnerd aan wat hij voor de band betekende.”

FABRIEKSGELUIDEN

Metallica opende al meer dan tweeduizend optredens met Ennio Morricone’s ‘The Ecstacy of Gold’ op tape. Voor deze plaat hebben jullie het voor het eerst zelf gespeeld, en het is meteen een postuum eerbetoon geworden.

“We hebben het werk van mister Morricone heel hoog zitten; toen we het vorig jaar opnamen, wisten we natuurlijk niet dat hij dit jaar zou overlijden. Maar ik vind het mooi dat het nu op deze plaat staat. Ik hoorde die song al duizenden keren, maar toen ik ze voor het eerst live met orkest hoorde, gaf me dat een ferme schop onder mijn kont.”

De opvallendste song is jullie versie van de klassieke compositie ‘Iron Foundry’ van de Russische componist Alexander Mosolow. Een song die in 1926 werd gecomponeerd en pas in 1931 voor het eerst live werd gespeeld, in de Hollywood Bowl.

“Het was destijds een uitdagend stuk dat veel ophef veroorzaakte. Het was Michael Tilson Thomas, de dirigent van het San Francisco Symphony Orchestra, die ons voorstelde om dit te doen. Mosolow was een avant-gardecomponist die, net als veel van zijn collega’s destijds, na de Russische Revolutie fabrieksgeluiden in zijn stukken verwerkte. Eigenlijk deed hij daarmee precies wat wij met Metallica nu beoogden: heavy metal koppelen aan klassiek.

“Ik ben ook echt in die periode gedoken van Russische componisten en dat was uiterst interessant. Hetzelfde geldt voor de ‘Scythian Suite’ (van de Russische componist Sergej Prokofjev, red.), die voor het eerst in 1916 werd gespeeld. Destijds renden de mensen vol afgrijzen het theater uit: ‘Vulgair!’”

Voor een metalgitarist had je altijd al een afwijkende smaak: je bent ook fan van Duitse bands als Tangerine Dream en Neu!.

“Vroeger snapte ik die muziek niet, blijkbaar ben ik nu wél oud en wijs genoeg. (lachje) Ze maakten tijdloze, elektronische muziek zonder computers: alles moest met de hand gebeuren – wat extreem moeilijk is.”

Je bezit heel veel gitaren, waaronder één van de onlangs overleden Peter Green, de oprichter van Fleetwood Mac. Kende je hem goed?

“Peter Green was mijn held, en niet lang voor zijn dood heb ik hem nog ontmoet – in zijn huis! De aanleiding was een door Mick Fleetwood georganiseerd concert, waar ik samen met onder meer Billy Gibbons van ZZ Top de Fleetwood Mac-song ‘The Green Manalishi’ speelde, het laatste nummer dat Peter met die band opnam.”

In andere en betere omstandigheden hadden jullie deze zomer door Europa getourd. Nu ligt het Metallica-circus stil.

“Vreselijk. Maar het geeft ons wel de ruimte om nieuwe muziek te maken. Op dit moment heb ik ongeveer zeshonderd bruikbare ideeën voor nieuwe songs – daar ben ik nog even zoet mee. Maar we móéten dit jaar wel echt tot iets komen: ik wil niet op 2020 terugkijken als een verloren jaar.”

Tegelijk werk je tussen de bedrijven door al een tijdje aan een soloplaat.

“Twee tracks zijn al opgenomen, en ik schreef onlangs nog een nieuwe met Edwin Outwater, een voormalige dirigent van het orkest in San Francisco. Het idee was om die drie composities binnenkort live met een orkest in Vancouver in Canada te spelen, maar ja, de situatie in Amerika verandert tegenwoordig zo snel... Ik weet niet eens of ik het land dan nog uit kan.”

Ook je tentoonstelling It’s Alive! – met je persoonlijke collectie horror- en scifi-filmmemorabilia – bleef aanvankelijk vastzitten in de malaise van de coronacrisis. Vertel daar eens wat over.

“Ik verzamel al lang horrorobjecten, maar nooit met de bedoeling daar iets mee te doen. Ik heb enkele heel zeldzame stukken, zoals filmposters van bekende graphic designers. En griezelspeelgoed, rekwisieten van echte filmsets, gitaren, maskers en kostuums die in griezelfilms zijn gebruikt. It’s Alive! reist op dit moment wel door Amerika en Canada.”

Wie niets omhanden heeft, heeft tijd om terug te blikken. Hoe kijk je terug op de begindagen van je carrière?

(schouderophalend) Ik moet nu denken aan mijn allereerste ontmoeting met Joe Satriani, in 1981. We waren toen allebei gitaristen die zwaar om werk verlegen zaten. Ik weet ook nog dat ik bijna gek werd toen ik hem voor het eerst hoorde spelen: ‘Van welke planeet komt die kerel?!’ Later heb ik enorm veel van hem geleerd. Letterlijk alle muziektheorie die ik bij Metallica gebruik, heb ik van Joe. En ik probeer die kennis op mijn beurt door te geven aan jongere gitaristen... Toen waren we nobody’s, nu zijn we beiden erg succesvol. Da’s toch mooi?”

Metallica & San Francisco Symphony: S&M 2 is uit bij Blackened Recordings.

© Humo

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234