Dinsdag 02/03/2021

Met valt geen geld te verdienen

Ooit stond Ibiza symbool voor de spannendste muziek, de extravagantste feesten en het alles-kan-alles-maggevoel. Vandaag is clubben een bloedserieuze business. 'We proberen het wel vriendelijk te houden.'

Strandbar Beachouse heeft alles: een goudgeel strand, zachte golfslag, gedienstig en knap personeel en comfortabele ligbedden. Er is zelfs iets dat op airco lijkt, ventilatoren zorgen voor verkoeling in het schaduwrijke restaurant. Marokkaanse poefjes, windlichtjes, palmbomen en de op Ibiza alomtegenwoordige meubels uit perfect uitgezocht wrakhout zorgen voor een mix van chill en cool.

Beachouse is een van de laatste, hipste nieuwkomers op Platja d'En Bossa. Hier vind je het beste en het slechtste van het uitgaansleven op één strook strand. Op de promenade: marginale danscafés, hamburgertenten, biergartens, schreeuwerige souvenirshops. Met zicht op zee: mogelijk de hoogste concentratie strandbars, clubs en hotels ter wereld. De meesten mikken op de ervaren, iets oudere, clubber die geen graten ziet in cocktails van 15 euro.

Twee topless meisjes, zwart haar, rank figuur, tattoos overal, laten een uitgebreide bestelling noteren: magnumflessen champagne gemengd met vers sinaasappelsap. Zij maken deel uit van het promoteam van Hyte en ze zijn hier om gezien te worden (alle meisjes hebben een grote H op hun billen gestift).

"Girls, pak de bordjes!" Seppe Astudillo, die de uitgelaten bende in goede banen probeert te leiden, heeft een rivaliserend promoteam gespot. Een kleine parade van meisjes in kleurrijke badpakken en met indianenpluimen op hun hoofd schrijdt langs de waterlijn. Ze moeten volk naar Ushaïa te lokken, een ander hotel-club-dj-hang-out in deze buurt waar op dit moment resident Hardwell speelt. Het team probeert de concurrentie te negeren. Dat is moeilijk want de meisjes van Hyte dragen minder kleren en maken meer lawaai. De scorebordjes hebben ze meegebracht om andere promoteams te beoordelen wanneer hun wegen elkaar kruisen. Het Ushaïa-team krijg een acht. "We proberen het wel vriendelijk te houden", zegt Seppe.

Feesten op Ibiza is keiharde business. Hyte, een nieuwkomer op Ibiza , moet alles uit de kast halen om op te vallen tussen de grote kanonnen. De organisatie heeft zijn strepen verdiend in Amsterdam en Berlijn en kreeg een aanbod van Amnesia om elke dinsdag in de club te programmeren. "Dan twijfel je geen seconde."

Vegas met meer klasse

Je komt er niet zomaar in: de meeste clubs bestaan dertig jaar of langer, sommige huis-dj's en organisatoren gaan bijna even lang mee. David Guetta en Pacha (al neemt hij er tegenwoordig een namiddagsessie in hotel Ushaïa bij), Carl Cox en Space, Sven Väth en Amnesia, de allianties zijn beklonken in oude vriendschapsbanden en vetbetaalde contracten. De clubs zijn economische powerhouses, van levensbelang voor toerisme en jobs, met veel politieke invloed.

Nieuwkomers kregen in het verleden wel- eens stokken in de wielen gestoken. Bij de aankomst van de Britse dj's in de late jaren 80 aarzelden hun Spaanse collega's niet om de kabels gewoon uit de muziekinstallatie te trekken. Toen het te plezant werd in KM5, een voormalige hippiekeet die begin jaren 2000 werd omgetoverd tot een glamoureus bar-restaurant, viel de politie regelmatig binnen voor inspectie. De reden: na 24 uur mag er nergens in openlucht muziek gespeeld worden. Een compensatie voor de clubs nadat zij verplicht werden om hun dansvloer, die altijd in openlucht was, te overdekken na klachten over geluidsoverlast.

Door dat strikte verbod - en het succes van KM5, dat vandaag nog altijd bestaat maar vooral dure gerechten serveert - werd de markt van het overdag clubben aangeboord. Dus worden er steeds meer feesten georganiseerd die beginnen in de namiddag en eindigen om 23.59 uur. Stipt. Vaak in hotels en aan zwembaden, tegenwoordig ook in strandbars (tot ongenoegen van de clubs, die intussen allemaal hun eigen zaak hebben geopend om te feesten bij daglicht).

Ibiza staat synoniem voor uitzinnig uitgaan, een imago dat zorgvuldig wordt gecultiveerd. Elke reisgids vermeldt gretig dat het eiland door de Carthageners genoemd werd naar de god van de dans, Bes. De hippies introduceerden het hedonisme, de ravers deden er met de hulp van xtc nog een flinke schep bovenop. Zij die het nog kunnen navertellen, spreken met een tikje weemoed over de dagen dat iedereen met MDMA gekruide cocktails dronk. In bepaalde clubs kwam de fooi op de rekening terug in de vorm van coke.

De clubs zijn instituten, met een rijke geschiedenis, een eigen publiek en sfeer. In Amnesia ontstond balearic, een eclectische mix van Donna Summer, Depeche Mode en Bob Marley, voortgestuwd door een zacht pompende beat. Britse dj's Danny Rampling en Paul Oakenfold brachten begin jaren 90 house en xtc van Amnesia naar Groot-Brittannië, de start van de Europese ravecultuur. Pacha, mogelijk de bekendste club ter wereld, is uitgegroeid tot een multinational met 22 filialen in 14 landen. Uitgaan op Ibiza doen veel stappers dan ook met een bucket list in de hand: check, check, check.

Het is wonderbaarlijk, zegt Peter Decuypere, de partyorganisator die al dertig jaar op Ibiza komt, "hoe dat eiland er in geslaagd is om van uitgaan zijn unique sellingpoint te maken. Alle artiesten willen er zijn. Je speelt er letterlijk voor de hele wereld en dat levert als dj een pak bookings op. Het is een beetje het Vegas van Europa, maar dan met meer klasse, minder plastic. Op Ibiza zie je pas echt hoe volwassen de uitgaanscultuur is geworden. Ja, er wordt laks omgesprongen met drugs, maar er zijn zelden problemen. En je zult er - in de clubs tenminste - weinig buitensporig zatte mensen zien. Dat wordt niet getolereerd. Het is een proper, volwassen publiek."

Dat het eiland duur is, vindt hij overdreven. "In Vegas betaal je meer. Op Tomorrowland sta je met 40.000 man voor Hardwell, hier kan het met een paar duizend. Een selfie met David Guetta is voor sommige mensen veel geld waard. Het zijn statussymbolen geworden: kijk waar ik ben geweest, wie ik heb gezien. Mannen als Guetta en Hardwell, dat zijn topentertainers met een tot in de puntjes uitgewerkte show. Denk aan U2, Coldplay, The XX, en dat allemaal op één eiland. Als er wordt geklaagd over te dure prijzen denk ik: elektronische muziek wordt nog altijd niet serieus genomen. Ja, de drank is buitensporig duur maar dat wil ook zeggen dat mensen niet laveloos dronken zijn. Als je net 60 euro hebt betaald, wil je je de volgende dag toch nog herinneren wat je gezien hebt?"

Voor muzikale avonturen moet je in Berlijn zijn, of in Decuyperes eigen club Fuse. "Ibiza is niet vernieuwend, wel bevestigend. Het kost te veel om er te experimenteren. Op Ibiza regeert het feest, de dj moét een performer zijn."

Nog voor je de luchthaven hebt verlaten, word je om de oren geslagen met supersterdj's. Afgebeeld op billboards, larger than life. Tussen de gigs op Europese en Amerikaanse festivals belanden de zwaargewichten van de elektronische muziek steeds weer op Ibiza. In elk stadje vind je winkels vol merchandising van de grote clubs: van sleutelhangers tot koffiemokken, zelfs een scooterhelm.

Dj's zijn de nieuwe rocksterren, dat wordt die nacht in Amnesia meteen duidelijk. Uitgelaten fans proberen over de booth te klauteren voor een handdruk of een selfie met hun helden. Vanavond is dat het Duitse duo Pan-Pot, in de naburige zaal klettert Marcel Dettmann. Chris Liebing en Maceo Plex zijn de headliners, met slots van vier tot zes. De club sluit om half acht.

Er hangt een Berlijns sfeertje, al bestaat het publiek vooral uit Italianen. Hier mag heel veel wel (binnen roken) en heel veel niet (een meisje dat dolenthousiast in de nek van haar vriend gaat zitten, krijgt van de security twee seconden om veilig naar beneden te komen). Tickets zijn duur, maar dan krijg je ook wat. Lasers, rook, danseressen met Lady Gaga-look en een indrukwekkend uithoudingsvermogen. Het publiek heeft er zin in. Dat heb je op Ibiza: lauwe avonden zijn zeldzaam, het dak gaat er meteen af. Alle handen gaan de lucht in bij climax honderdzevenentwintig.

Opmerkelijk: bijna niemand heeft een drankje in de hand. De schaarse flesjes water worden gedeeld als ware het een portie kaviaar. Verfrissing zoeken op de toiletten heeft geen zin: er komt warm water uit de kraan. (Tip van een wel erg berooide Vlaamse clubber: wacht tot de meeste mensen wasted zijn en ga dan op zoek naar restjes drank die ze laten staan.)

Ko-ka-ie-na

Andere plek, ander feestje. "Cocaine? Cocaine? Ko-ka-ie-na. You want?" Op Ibiza moet je meer moeite doen om drugs te mijden dan om er aan te geraken. Zelfs de strandverkopers, die leuren met panama's en imitatiedesignerzonnebrillen, kijken je indringend aan en vragen tot drie keer toe of je echt alles bij je hebt om een leuke avond te beleven.

Of het nu om beachparty's gaat op klaarlichte dag of duistere feesten in afgelegen discotheken, geregeld gaan zakjes van hand tot hand. Verdwijnen vingers eerst in envelopjes en dan in neusgaten, worden pillen geslikt, drankjes aangelengd met druppels GHB ('vloeibare xtc').

De clubs spelen het spel van de vicieuze cirkel. De prijzen van tickets en drankjes zijn torenhoog: 80 euro voor David Guetta, 50 tot 60 voor de rest, drankjes aan meer dan 10 euro en water voor 8 euro (de keuze voor een gin-tonic is dus snel gemaakt). Weinig alcohol drinken betekent meer drugs, meer drugs betekent nog minder drank en nog hogere prijzen.

Controle is zeldzaam, zelfs alcoholtesten zijn uitzonderlijk op het eiland. Drugs worden eerder toevallig aangetroffen. In hoeveelheden die de vangsten op Belgische festivals doen verbleken. Een man is opgepakt door de verkeerspolitie met 1,3 kilo coke in zijn koffer. Een dienstmeisje vond 7.500 xtc-pillen bij het schoonmaken van een hotelkamer, aanzienlijke hoeveelheden coke, wat heroïne. Deze berichten staan in één editie van de lokale krant Diario de Ibiza. Het aantal drugsdoden is dit seizoen opgelopen tot drie. Het is begin augustus. De slachtoffers zijn allemaal jonge mannen uit het Verenigd Koninkrijk.

Uitgelaten, nooit agressief

Hoe decadent, druk en heftig het uitgaansleven ook is, veel zichtbare overlast is er niet. Alleen de Britten in de uitzuipbars in San Antonio halen geregeld de kranten met vechtpartijen, vandalisme en vuiligheid. In en rond de clubs is de sfeer uitgelaten maar nooit agressief. Wie over de schreef gaat wordt onmiddellijk de deur gewezen. Als je net 50 euro hebt betaald voor een avondje uit, denk je wel twee keer na.

Oké, aan de bushalte ligt er wel eens iemand zijn roes uit te slapen. Maar in het algemeen vloeien alle extreme werelden op dit kleine eiland soepel door elkaar. Delen ravers en papa's een croissantje bij het ontbijt. In de vroege uurtjes worden de straten van de stadjes al brandschoon gespoten. Eat, sleep, rave, repeat: dat plaatje is op Ibiza nog lang niet grijsgedraaid.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234