Vrijdag 07/05/2021

Met twee vorken

Uit het boodschappenlijstje van Ivo Michiels spreekt nog altijd het handschrift van de schrijver. Hij is daar zeer aan gehecht, aan pen en papier

Dit is een allervreemdst stukje. Dat merkt u niet, als u het zo gedrukt ziet staan, maar ik wel tijdens het schrijven ervan. Deze zinnen worden - worden nú - namelijk met de hand geschreven op 1.912 meter hoogte op een tafeltje van het restaurant boven op de Mont Ventoux. Op de achterkant van een pagina uit het Vlaams regeerakkoord dat ik toevallig mee in mijn rugzak de berg heb opgetorst. Per auto weliswaar.

Het is dinsdag 27 juli en de mis-tral waait mild rond mijn oren. Die Provençaalse wind waait 130 dagen per jaar en haalt op de top snelheden tot 250 kilometer per uur. Blaadje goed vasthouden dus, onder de rand van het schoteltje waarop - wat had u gedacht - een café crème staat. We zouden niet willen dat een wandelaar of een fietser enkele honderden meter lager een pagina rechten en plichten op de neus gewaaid krijgt.

Met de hand geschreven dus, artisanaal vervaardigd, dit stukje. Ik heb het al lang niet meer gedaan. Alles gaat zo de computer in, al jaren. Zo met de hand voel ik me op mijn ongemak. Het gaat beverig, ik mis overzicht, de zinnen lijken niet écht. Krek hetzelfde gevoel is dat als toen ik, nu bijna een kwarteeuw geleden, voor het eerst een tekst aan de tekstverwerker toevertrouwde.

Deze morgen in het zakdoekgrote dorpje Le Barroux, aan de voet van de Ventoux, heb ik een terrasje gepikt met Ivo Michiels, die hier al ruim twintig jaar woont. Ook hij heeft zich al vele jaren de pc en het internet eigen gemaakt, maar zelfs uit zijn boodschappenlijstje spreekt nog altijd het handschrift van de schrijver. Hij is daar zeer aan gehecht, aan pen en papier.

In zijn boek Dixi(t) schrijft hij hoe de aankoop van een pen in zijn jonge jaren welhaast een daad van verzet was in een huis waar 'behoudens het gebedenboek (...) ieder ander boek onontkoombaar tot een andere stand' behoorde. Nu hij zijn persoonlijke archieven begint op te maken - hij is er 82 - lijkt handgeschreven tekst hem nog wonderbaarlijker.

Meer dan door de foto's die hij dezer dagen opdiept, is hij verrukt door een teruggevonden wijnetiket (Sancerre) waarop, door hemzelf en zijn uitgever Geert Lubberhuizen, stichter van De Bezige Bij, in augustus 1979 een datum is geschreven. Twee verschillende data om precies te zijn, wat bewijst dat het niet bij die ene fles Sancerre gebleven was.

Hier dus, in de Provence, bevinden wij ons met pen, papier en - inmiddels al - pastis. En met die pen kom ik voorlopig niet verder dan wat ansichtkaarten-geschrijf. Dat heb ik altijd op mooie plekjes die al duizenden keren en zoveel beter beschreven zijn door anderen. Zo de Provence, zo de keuken. Vooruit dan maar...

De pot in hotel Les Geraniums schafte gisteravond een velouté van broccoli en olijfolie, een plakje foie de gras met kruidenkoek en een kwartelbilletje, gevolgd door een open ravioli met coq au vin. Beter nog heb ik hier enkele jaren geleden gegeten bij Ivo Michiels thuis - het was oktober en het regende hele dagen in de guurste herfst die de Provence in twintig jaar gekend heeft - toen zijn vrouw Christiane ons omelet met truffels voorschotelde. Maar over die delicatesse heeft collega-stoomkonijn Frank Schlömer hier twee weken geleden al geschreven, al ontdekte hij deze lekkernij niet in de Provence maar in Kroatië.

Al schrijvend begint het langzaam te wennen, zo met de hand. Zouden koks dat ook hebben, als ze zo eens alle dure en technisch vernuftige keukenapparatuur opzij schuiven en 'naakt' aan het koken slaan?

In Eeklo ontmoette ik eens op een praatgroep over 'Vroeger was het beter' een vrouw die haar keukenrobot de deur had uitgegooid. Want als je er mayonaise mee wilde maken, kon je kiezen tussen dertien standen en had je meer werk aan de opkuis dan aan het maken van de mayonaise zelf. "Nu doe ik het weer zoals vroeger", zei ze, "met twee vorken."

En ik doe het met mijn pen. Die noteerde hier gisteren een berichtje dat op een deur was gespeld. Elk jaar, op de nationale feestdag, 14 juillet, organiseert Le Barroux een wedstrijd voor de beste abrikozentaart. Alleman, maar toch vooral vrouw, slaat dan aan het bakken. Ook Ivo Michiels verlaat dan zijn schrijftafel en gaat, na twintig jaar als eminente dorpsbewoner, mee abrikozentaart proeven.

Dit volstaat wel, dacht ik zo, als typering van de zo gekende Provence. Te meer omdat de schrijfkramp toeslaat, zo met de vork, pardon, de hand. Artisanaal is niet alles, tenzij je er alleen maar van te proeven hebt.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234