Donderdag 15/04/2021

'Met respect kun je veel hardere eisen stellen'

Zijn voorgangster op het Joegoslavië-Tribunaal, Carla Del Ponte, trok als een furie door de Balkan. 'Haar stijl is onnavolgbaar', meent de op 1 januari aangetreden hoofdaanklager Serge Brammertz. Zelf ziet de Eupenaar zich veeleer als een technicus. Maar het doel blijft zonneklaar: 'Als we er niet in slagen Mladic en Karadzic op te pakken, is dat een mislukking voor de hele internationale gemeenschap.'

DOOR LODE DELPUTTE EN FRANK SCHLÖMER / Foto Filip Claus

Voor mij graag Nederlands", verzekert Serge Brammertz als we vragen in welke taal hij het gesprek wil voeren. De hoofdaanklager van het Joegoslavië-Tribunaal hanteert het Engels als werktaal en het Duits als moedertaal. Maar ook het Frans en het Nederlands, dat laatste met lichte Duitse tongval, beheerst hij feilloos. "Hier in Den Haag, buiten kantoor of met mijn Nederlandstalige medewerkers, spreek ik elke dag Nederlands."

Brammertz is een echte Belg. Hij komt uit de Oostkantons, een grensregio die zich op een doorleefd Belgiëgevoel beroept. "Taalproblemen zoals elders in het land kennen we bij ons amper", zegt hij. "In Eupen spreken we Duits, in Welkenraedt Frans. Even verderop ligt Nederland, daar is het dan Nederlands. Eupenaren voelen zich erg internationaal. Als jonge vent had ik altijd guldens, franken en marken op zak."

Vader Brammertz werkte bij het Eupener Kabelwerk, zijn moeder runde een kroostrijk huishouden. Zoon Serge, die er van kindsbeen af van droomde om speurder te worden, ging voor een blitzcarrière en zo leest ook zijn cv.

Het begon met rechten aan de UCL, gevolgd door criminologie aan de Luikse universiteit. Daarna schreef hij een doctoraatsthesis aan de Albert-Ludwigs-Universiteit in Freiburg.

Brammertz' klim in de magistratuur volgde een niet minder snelle tred: eerst adjunct-procureur, dan substituut van de procureur des konings bij de rechtbank van eerste aanleg in Eupen, vervolgens eerste substituut-procureur des Konings, procureur-generaal bij het hof van beroep in Luik en, in 2002, toen die functie nog maar net in het leven was geroepen, de eerste federaal procureur van België.

Toen al gold de jonge Oostkantonner als een kenner van de internationale gerechtelijke samenwerking, zeker als het over aangelegenheden als mensenrechtenschendingen, wapenhandel of terrorisme ging. Brammertz doceerde aan de rechtsfaculteit in Luik, publiceerde vakliteratuur, trad op als expert bij de Raad van Europa, de Internationale Organisatie voor Migratie en de EU-Commissie, waar hij zich onder meer bezighield met mensenhandel.

Vijf jaar geleden werd Serge Brammertz tot adjunct-procureur bij het Internationaal Strafhof van de Verenigde Naties in Den Haag verkozen, waar hij over de gruweldaden in Congo, Oeganda en Darfur ging. Voor hij in 2008 opnieuw in de Nederlandse diplomatenstad geposteerd werd, deze keer als opvolger van Carla Del Ponte, was hij twee jaar in Beiroet actief, waar hij de moordaanslag op Libanees oud-premier Rafik Hariri uitspitte.

Uw parcours leest als een trein. Zijn ze trots op u, daar in Eupen?

Serge Brammertz: "Tja, dat zult u hen moeten vragen. Maar Oost-België is een kleine regio, inderdaad. De mensen zijn er bescheiden, ze kennen de beperktheid van hun mogelijkheden. Desondanks ben ik lang de enige niet uit de Oostkantons die internationaal bezig is."

U komt net uit Libanon terug. U hebt daar een heus bunkerbestaan geleid. Kunt u hier, in Den Haag, naar het restaurant om de hoek, als u daar zin in hebt?

"Bon. Qua persoonlijk leven is het natuurlijk dag en nacht verschil, hé. In Den Haag leid ik een bijna normaal bestaan met minimale veiligheidsmaatregelen. In Libanon was dat wel even anders. Om één keer per maand op restaurant te kunnen, moesten we dagen op voorhand de veiligheidscoördinatie plannen. Dat is gelukkig voorbij."

Brammertz' adviseur: "Alleen was het eten daar een stuk lekkerder dan hier. (beiden lachen hartelijk)"

In Beiroet werkt uw opvolger nu voort op de zaak-Hariri. Is dat niet frustrerend, een begonnen werk niet kunnen afmaken?

"Kijk, ik was met een mandaat van zes jaar op het Internationaal Strafhof begonnen. Na twee jaar kreeg ik echter het verzoek om voor maximaal zes maanden naar Beiroet te gaan. Ik heb toen tegen mezelf gezegd: ik werk voor de internationale rechtspraak, of ik nu voor het Internationaal Strafhof aan de slag ben dan wel voor de Verenigde Naties in Beiroet, mij niet gelaten. Dus hebben de VN een oplossing gezocht voor het Strafhof en ben ik voor zes maanden naar Libanon gedetacheerd. Dat mandaat is uiteindelijk drie keer verlengd.

"Maar goed, mij is het er niet om te doen het ene in de steek te laten om iets anders te verrichten. Wel was Libanon bijzonder intensief. Het heeft zijn voordelen als er na twee jaar iemand anders komt, die met een andere blik naar het onderzoek kan kijken. Maar van frustratie zou ik zeker niet spreken."

Om dat woord nog maar eens te gebruiken: is het niet enigszins frustrerend om in het voetspoor van de mediagenieke Carla Del Ponte te treden, die acht jaar lang hét gezicht was van de speurtocht naar Ratko Mladic en Radovan Karadzic?

"(een tikje verwonderd) Waarom zou dat frustrerend moeten zijn? Neen, het feit is gewoon dat Carla Del Ponte zo'n charismatische persoonlijkheid is dat niemand het ooit ook maar zal proberen om haar stijl na te doen. Voor mij is het daardoor juist makkelijker om mevrouw Del Ponte op te volgen, omdat niemand mij met haar zal vergelijken. Del Ponte heeft haar functie en haar persoon altijd op een erg markante manier gecombineerd. Dat is mijn stijl niet."

Del Ponte trok als een furie door de Balkan. U staat daarentegen bekend als een diplomatisch iemand. In zoverre zelfs dat u in Libanon de kritiek kreeg dat u te lief was voor de Syriërs...

"Ik oefen een justitiële functie uit, ik ben juist geen diplomaat. Maar of je nu substituut in Brussel bent of procureur in Den Haag, een sleutelwoord in een opdracht als deze is respect. Je moet respect hebben voor de persoon met wie je samenwerkt, wie die ook is en aan welke kant hij ook staat. Justitie is een proces waar iedereen zich op de een of andere manier in terug moet vinden, zelfs degene die het doelwit van het proces uitmaakt. Je moet juist respect voor iemand kunnen betonen om hem onaangename dingen te kunnen vertellen. Met respect kun je veel meer eisen, vind ik. Maar ik leg in ieder geval meer nadruk op het proces en de techniciteit ervan dan op mijn persoon."

Acht jaar lang heeft Del Ponte op hoofdverdachten Mladic en Karadzic jacht gemaakt, zonder hen te vinden. Hebt u er hic et nunc een idee van waar de twee zich precies bevinden?

"Kijk, het is duidelijk dat er regelmatig beperkte inlichtingen binnenlopen over waar ze zich (met nadruk) misschien bevinden. Zoals Carla Del Ponte al heeft gezegd en zoals onze partners-procureurs in Servië dat zeggen, vertoeven ze hoogstwaarschijnlijk in het gebied waar wij ons voor interesseren (wijst naar een grote landkaart aan de muur, waar ex-Joegoslavië in detail op weergegeven staat). Wij als tribunaal oefenen wel morele druk uit en herinneren iedereen eraan dat de aanhouding een internationale verplichting is. Maar zoals jullie weten, maar lang niet iedereen altijd weet, beschikken we niet over een eigen politie- of inlichtingendienst. We moeten een beroep doen op de diensten in de regio, en om dat te kunnen doen, hebben we natuurlijk een politiek klimaat nodig dat in de goede richting evolueert. Als Joegoslavië-Tribunaal dragen we wel een grote verantwoordelijkheid, maar het is en blijft een gedeelde verantwoordelijkheid. Het is zeker zo dat, als we er niet in slagen de vier resterende voortvluchtigen (naast Mladic en Karadzic ook Goran Hadzic en Stojan Zupljanin, LD, FS) op te pakken dat een mislukking zou betekenen voor de internationale gemeenschap. Want spreken over Mladic of Karadzic, dat is natuurlijk spreken over Srebrenica, toch een van de zwaarste oorlogsmisdaden sinds de Tweede Wereldoorlog."

Het wil wel vaker voorvallen dat de politieke wereld stabiliteit en vrede nastreeft, waarbij de zoektocht naar gerechtigheid in de weg zit. De politieke druk op u moet toch gigantisch zijn?

"Dat is niet alleen hier een probleem, dat is een algemeen probleem voor justitie: het zoeken naar een evenwicht tussen politieke stabiliteit en rede aan de ene kant, en aansprakelijkheid en gerechtigheid aan de andere. In historisch perspectief zal iedereen het er echter mee eens zijn dat langdurige stabiliteit pas mogelijk is als gerechtigheid daarin een belangrijke plaats vervult, en als er dus gaandeweg meer aandacht komt voor internationale justitie. Daartoe dienen juist rechtbanken als het Joegoslavië-Tribunaal, het Rwandatribunaal, dat voor Sierra Leone, voor Cambodja enzovoort. Alleen heeft de internationale justitie, om efficiënt te zijn, de internationale gemeenschap nodig. Dat ziet u ook hier: ik denk dat mijn voorgangster zeer goed werk geleverd heeft, er zijn alles bij elkaar toch 150 mensen vervolgd. Die aanhoudingen zouden onmogelijk zijn geweest als daar in hun regio geen politieke wil toe had bestaan, en als er van buiten de regio geen politieke druk uitgeoefend was. Dit gaat over duizenden en duizenden slachtoffers, hé. Stabiliteit in Europa zou onmogelijk zijn als we zouden aanvaarden dat fundamentele principes als rechtsstaat en justitie om politieke redenen opzij worden geschoven."

Een maand geleden is tot woede van Servië Kosovo onafhankelijk geworden. Deze week vonden zware rellen plaats in Mitrovica. Hoe moet u in die context Servië tot medewerking bewegen?

"De problemen die we vandaag in de regio meemaken, zijn niet het gevolg van justitiële kwesties. We zitten gewoon met een politieke situatie waar ik verder geen commentaar op zal geven. We hebben zo al genoeg problemen met onze pogingen om goed met de betrokken landen samen te werken."

Uw bezoek aan Belgrado is vooralsnog uitgebleven, terwijl u Bosnië en Kroatië wel al hebt bezocht?

"Als nieuwe procureur is het voor mij natuurlijk fundamenteel dat ik een vertrouwensrelatie weet op te bouwen met alle partners in de regio. Vandaar dat ik er bij mijn aantreden op stond geen ronkende verklaringen af te leggen over onze samenwerking met Servië, Kroatië of Bosnië zonder dat ik eerst ter plaatse was geweest. Ik beschouw mijn job als een technische job. Ik ben gemandateerd door de Veiligheidsraad en moet continuïteit geven aan de werking van het Joegoslavië-Tribunaal.

"Maar het klopt dat ik graag met Belgrado was begonnen, en dat mijn bezoek voor half februari was gepland. Goed, ik was me er helemaal van bewust dat de politieke situatie in Servië erg moeilijk lag. Als ik ging, dan was het wel de bedoeling om resultaat te boeken, in consensus met de mensen daar. Alleen was de vraag wie in Servië mijn aanspreekpartner zou zijn. Met andere woorden, ik ben voorlopig niet naar Belgrado afgereisd. Wel hebben we er een coördinatiecel die met dit Tribunaal samenwerkt en eerstdaags naar Den Haag komt. We hebben een compromisoplossing gevonden."

Het Internationaal Straftribunaal voor Joegoslavië ligt in een rustige Haagse buurt, op een boogscheut van het Vredespaleis. In de sobere lobby, voorbij de veiligheidscontrole, staat hooguit een espresso- en drankautomaat, bezoekers kunnen een folder over de werking van het Tribunaal krijgen en op videoschermen valt de orde van de dag af te lezen. Vandaag verschijnt onder meer Vojislav Seselj voor de rechter, een van oorlogsmisdaden beschuldigde Servische Kroaat die zich in 2003 zelf bij het Tribunaal aangaf. In de traphal kruisen we twee rechters in rode toga. Alles in het Straftribunaal ademt rust, degelijkheid en functionaliteit. Zelf houdt Serge Brammertz kantoor op de tweede verdieping. Grote ramen, een ruimbemeten bureau, een conferentietafel, een VN-vlag in de hoek en de eerder vermelde wandkaart zijn de meest in het oog springende attributen. Niet-roker Serge Brammertz houdt van joggen. Werken doet hij echter niet zelden tot middernacht. Een gezin heeft hij niet.

Wat ziet u als uw eerste taak op het oorlogstribunaal?

"Mijn eerste prioriteit is niet de revolutie te ontketenen, maar voortgaan op wat al is opgestart. Dat zijn acht lopende onderzoeken, 22 personen die momenteel voor de rechter verschijnen, twaalf die in voorarrest zitten en vier die nog voortvluchtig zijn. Voorts moeten we erop toezien dat we onze mensen ook na de sluiting van het Tribunaal kunnen behouden, dat we financiële middelen blijven krijgen, dat we achter de voortvluchtigen aan blijven zitten en dat we op basis van tweerichtingsverkeer met de regio's blijven samenwerken: wij met hen, zij met ons."

U roert het zelf aan: voorzien is dat het Tribunaal over twee jaar ophoudt te bestaan. Maar neem nu dat later dit jaar Mladic alsnog opgepakt en in een Scheveningse cel gegooid wordt. Kan zijn proces dan nog op tijd afgerond worden?

"Algemeen beschouwd kun je natuurlijk niet stellen dat op 1 januari 2010 alles hier dichtgaat. Je blijft met getuigen en getuigenbeschermingsprogramma's zitten, je hebt nog altijd mensen die hun straf uitzitten of een voorlopige invrijheidstelling aanvragen, je zult nog procureurs hebben die naar hier komen om documenten in te kijken. We hebben dus een hoop justitiële functies die nog jaren lang vervuld zullen worden. Als, in het ergste geval, de vier voortvluchtigen niet aangehouden worden vóór de downsizing van het Tribunaal, dan moet ervoor gezorgd worden dat die mensen alsnog voor de rechtbank kunnen verschijnen. Het mag niet de bedoeling zijn dat voortvluchtigen nog twee jaar geduld moeten oefenen, waarna ze niet langer vervolgd zouden worden.

"Het is duidelijk dat hier volgend jaar al minder mensen aan de slag zullen zijn, omdat er gewoon minder processen zullen lopen. Maar de boodschap die ikzelf en wij allemaal willen geven, is dat het niet de bedoeling is dat na 2010 de voortvluchtigen op hun beide oren kunnen slapen. Dat zou ook de internationale gemeenschap niet dulden."

Mevrouw Del Ponte zei in het verleden dat Belgrado te weinig inspanningen leverde. Doet Belgrado vandaag al meer zijn best?

"(zucht, aarzelt) Zoals u weet, is er altijd room for improvement. Maar ik heb me echt tot principe gesteld dat ik de problemen die we met Servië hebben eerst met de Serviërs zelf wil doorpraten. Het officiële standpunt dat ik inneem naar de Europese Unie is dat, inderdaad, Carla Del Ponte eind vorig jaar een vrij kritische evaluatie heeft gemaakt. In juni is het mijn beurt om een evaluatie te maken. En voilà, ik zal dat doen op grond van objectieve criteria: beschikken we over alle documenten die we hebben opgevraagd? Hebben we toegang tot alle archieven? Doen de Serviërs alles wat vereist is in het kader van de aanhouding van de voortvluchtigen? Treden ze op tegen de netwerken van die laatsten? Wat doen ze met de dossiers die wij hen hebben overgemaakt? Dat zijn de objectieve elementen die we moeten bekijken, aan de VN-Veiligheidsraad moeten voorleggen en evalueren.

"Ik heb dat ook aan de collega's in de regio gezegd: 'Kijk, jullie zijn de belangrijkste partners. Ons succes zal vooral afhangen van de manier waarop we samenwerken. Niet elke keer als ik een probleem heb, zal ik naar de buitenwereld lopen. Ik ga het met jullie aankaarten, ik zal jullie de tijd geven om het op te lossen. Als er om welke reden ook geen vordering gemaakt wordt, dan zal ik jullie dat ook als eersten laten weten. Pas nadien zal ik verslag uitbrengen.'"

Een vaak gehoorde kritiek is dat van Belgrado steeds meer inspanningen worden geëist, terwijl Kroatië niets gedaan heeft om oorlogsmisdadiger Gotovina te vinden en straks EU-lid wordt. Is er van twee maten sprake?

"Als u naar de landen van de regio gaat, zal iedereen u zeggen dat de anderen beter behandeld worden dan zijzelf. Waar wij ook komen, niemand zal ons zeggen dat wat wij doen tof is. Nochtans heeft justitie alles te maken met de bewijselementen waarover je beschikt. Hoe sterk is een dossier? Wat is doenbaar en wat niet? Er blijven open vragen voor de drie landen. Ik zal erg objectief verslag uitbrengen bij de Veiligheidsraad en op het vlak van de verkregen samenwerking exact dezelfde criteria toepassen."

Hoe gaat u om met de spanningslijn waarbij enerzijds alle slachtoffers gerechtigheid moeten krijgen, en anderzijds de rechtsgang ook wel moet vlotten? Een van de problemen met de zaak-Milosevic was dat het dossier zo vol zat dat er amper nog gerechtelijke vooruitgang werd geboekt...

"Tja, dat is de hele moeilijkheid met justitie, ook op nationaal niveau. Ga je naar het Internationaal Strafhof, dan zul je zien hoe ingeperkt de dossiers daar zijn. Het is steeds weer zoeken naar een evenwicht. Als procureur ben je uiteraard geneigd alle slachtoffers een tribune te geven. Zoveel mogelijk misdrijven, aanslagen, aanvallen en verkrachtingen proberen te bewijzen: dat is de natuurlijke tendens. Als je vijftig feiten hebt, dan roep je voor die vijftig feiten alle getuigen op. Alleen... dan krijg je een wel erg moeilijk verhaal. Voor ons komt het er dus op aan een compromis te vinden tussen enerzijds het aantal feiten - waarachter zich ook alle slachtoffers bevinden die in de zaak zelf niet vertegenwoordigd zijn - en anderzijds de efficiëntie in het dossier. Het kan nu eenmaal in niemands belang zijn dat een proces vier jaar aansleept. Maar het is een ingewikkelde oefening, zeker."

Tijdens de Balkanoorlogen werd destijds geregeld verwezen naar een land als België, en hoe het ondanks alle identiteitsverschillen toch vreedzaam aan elkaar blijft hangen. Wordt die vraag u ook gesteld?

"Mmm... Ik zou voorzichtig zijn. De problemen in de Balkan zijn toch anders dan wat wij in België meemaken. Maar goed, zoals het buitenland naar ons kijkt, zo kijken wij soms naar andere landen. Het beeld dat we hebben, is het beeld dat we via de media opvangen. Doordat complexe situaties daar vaak in twee minuten moeten worden uitgelegd, krijg je natuurlijk een beetje een vertekend beeld. Nergens en nooit is de realiteit zwart-wit. Om een probleem te snappen, moet je achterhalen waar, wanneer en waarom iets mis is gelopen."

Valt het voor dat u op de Belgische politieke actualiteit wordt aangesproken?

"Ja... (denkt na). Natuurlijk hé. Ik hoor dat we intussen een regeerakkoord hebben?(pauze) Maar om toch iets positiefs te zeggen: ik denk dat België zeker op het vlak van internationale justitie nog altijd een sterke reputatie geniet."

In het Joegoslavië-Tribunaal zitten trouwens nog andere landgenoten, permanent rechter Chris Van den Wyngaert bijvoorbeeld...

"Dat is het net. Ik denk dat wij Belgen bekendstaan als onafhankelijke magistraten. België is een land waar je je werk als onafhankelijke magistraat naar behoren kunt doen. Ook in Beiroet heb ik het er geregeld over gehad met de procureurs. Die vroegen me hoe het zat met de politieke druk in België, en hoe ik omging met die druk binnen de VN, de Europese Unie enzovoort. Ik vertelde hen dat ik best begreep dat die druk deel uitmaakte van hun werkelijkheid, maar dat wij daar in België geen problemen mee hebben."

In Sarajevo hebt u zopas de Moeders van Srebrenica ontmoet. Wat vragen die mensen u? Wat zegt u hen?

"Ik denk dat het cruciaal is dat je kunt luisteren, en dat zie ik ook bij de Moeders van Srebrenica. Maar je moet ook eerlijk zijn. Voor sommige problemen kunnen oplossingen gezocht worden, voor andere is dat onmogelijk. Sommige mensen eisen dat Milosevic' proces hoe dan ook doorgaat, terwijl de man dood is. Dan zeg ik: helaas, filosoferen over Milosevic gaat niet langer, laat ons het daar dan ook niet over hebben. Laat ons het bij de problemen houden waaraan we wél nog iets kunnen doen. Zo zijn de slachtoffers erg ontgoocheld dat Mladic en Karadzic na al die jaren nog altijd niet zijn aangehouden, dat is maar logisch. Als ze me vragen wat ik denk te doen, zeg ik dat ik alles zal doen wat binnen mijn mogelijkheden ligt, maar dat ik niets kan garanderen. Dat het een gemeenschappelijke verantwoordelijkheid van de internationale gemeenschap betreft, en dat het cruciaal is dat de slachtoffers niet worden vergeten."

U bent 46 jaar oud. Dat is jong. Terzelfder tijd hebt u er een indrukwekkende carrière op zitten, waarbij u behalve de slachtoffers ook de daders ziet. Het goede, het kwade en hoe die twee met elkaar samengaan. Wat leert dat u over de mens?

"(denkt na) Het antwoord op die vraag zou een heel boek kunnen vullen... Het enige wat ik kan zeggen is dat, om een mens te begrijpen, nogmaals, je in de eerste plaats moet kunnen luisteren. Maar je moet ook dieper proberen te gaan dan wat je op het eerste gezicht denkt te begrijpen of te zien. Je moet contextualiseren. De dingen in hun context zien, is een van de belangrijkste vereisten voor de diverse functies die ik heb vervuld. Als je op gewone criminaliteit werkt, weet je dat het om geld gaat, punt. Kom je echter op het niveau van de oorlogsmisdaden terecht, van macht, territorium, etnische zuivering en noem maar op, dan moet je de zeer diverse dimensies stuk voor stuk contextualiseren. Historisch, territoriaal, enzovoort. Dat moet je niet alleen doen om te begrijpen wat er gebeurd is, maar ook om elementen binnen de strafdaden, bijvoorbeeld de criminele intentie, te bewijzen. Wat ik nog geleerd heb? Dat het vanwege de complexiteit van de dingen beter is niet te snel uitspraken te doen. Je moet eerst weten waarmee je bezig bent."

Mladic en Karadzic blijven een prioriteit voor de nieuwe procureur?

"Absoluut. Maar toch gaat het niet enkel om die twee. Er lopen ook andere dossiers, van ministers of generaals, waar meer internationale aandacht wenselijk voor zou zijn, in het belang van de slachtoffers. Aan aandacht voor daders ontbreekt het meestal niet, over slachtoffers hoor je altijd minder.

"Zoals gezegd: voor de internationale gemeenschap en voor de toekomst van de internationale justitie denk ik dat het erg belangrijk is dat we doorzetten. Ophouden te eisen dat Mladic en Karadzic worden uitgeleverd? Het zou het ergste signaal zijn dat we aan potentiële misdadigers kunnen geven. In Europa en de hele wereld."

Tegen slachtoffers zeg ik dat ik alles zal doen wat binnen mijn mogelijkheden ligt, maar dat ik niets kan garanderen. Want het bijft een gemeenschappelijke verantwoordelijkheid van de internationale gemeenschapEr lopen ook dossiers van ministers

of generaals waar meer internationale aandacht wenselijk voor zou zijn, in het belang van de slachtoffers. Aan aandacht voor daders ontbreekt het meestal niet; over slachtoffers hoor je altijd minder

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234