Dinsdag 20/10/2020

Reportage

Met Noémie Wolfs in de studio: "Ik wil óók wel eens in een lege club spelen"

Noémie Wolfs.Beeld Stefaan Temmerman

Net geen jaar geleden zwaaide Noémie Wolfs (27) onverhoeds af bij Hooverphonic. Eergisteren ging haar eerste solosingle 'Burning' in première. Daarin verbrandt ze symbolisch de schepen achter zich, terwijl het muzikale vuur - en de onzekerheid - oplaaien. Voor het eerst sinds de split doet ze haar verhaal. 'Het hoeft niet per se zo groots te zijn' Gunter Van Assche

De "Rick Astley-song". Met dat koosnaampje had Noémie Wolfs haar eigen debuutsingle aanvankelijk bedacht. Het is dat u het weet. Al is het maar omdat u zou begrijpen waarom ons hart een onthutst sprongetje maakte toen ze die song zo aankondigde. Waren we speciaal naar Londen afgezakt om zo ordinair ge-rickrolled te worden? Het blijkt gelukkig een binnenpretje van Wolfs en haar producer. Omdat ze zelf geen drums speelt, zette de zangeres een goedkope voorgeprogrammeerde drumbeat onder de demoversie van 'Burning'.

Met enige verbeelding zou die je spontaan aan 'Never gonna give you up' doen denken. Geen nood: uiteindelijk werd die anachronistische eighties-percussie vervangen door een sessiedrummer die ooit huurling was bij Lily Allen. Die drummer werd haar getipt door haar producer Luke Smith, bekend van hand-en spandiensten voor Foals, Chrystal Fighters en Depeche Mode. Met Smith bivakkeert ze in de Flesh & Bone Studios van Hackney.

Het is hartje winter wanneer we Noémie ontmoeten. De temperatuur flirt met het vriespunt, maar een stralende zon geeft het progressieve stadsdeel van Oost-Londen nog iets meer uitstraling. We zijn terechtgekomen in een multiculturele buurt, waar verpauperde wijken en trendy restaurants haasje-over lijken te spelen met elkaar. Ergens tussen beide werelden bevindt zich de studio waar Noémie Wolfs haar zangpartijen inblikt in een booth met roze neonlichten, rechtstreeks geïmporteerd uit een verlopen stripbar om de hoek.

Breuk

"Our house is burning down, and we have made the flames", horen we haar met een elegante uithaal zingen in het refrein. Voor die songtekst ging ze bewust achter de computer zitten: dat verhaal moést uit haar systeem. 'Burning' gaat over haar breuk met Hooverphonic, zal ze later op de middag toegeven. Het refrein klinkt een tikje defaitistisch, maar er schuilt hoop in de melodie, maakt ze zichzelf sterk.

Wij bespeuren dan weer een Franse esprit in de oe-oe-koortjes en haar frivole sixtiespop, die aangestuurd wordt door een opvallend rollend baslijntje. Die staat voor het eerst niet op naam van Alex Callier, maar werd ingespeeld door haar vriend Simon Casier, die u mogelijk kent van Balthazar. Het is trouwens één dag voor de MIA's, waar de Kortrijkse groep aan de haal zal gaan met zowat alle beeldjes. Met een zelfzekere glimlach zal zij hun verpletterende overwinning voorspellen, wanneer we afscheid nemen.

Of ze haar eigen toekomst even rooskleurig ziet? Het kan vriezen, het kan dooien, geeft ze zonder verpinken toe. "Ik laat mij door niemand duwen in één richting. Ik breek er mijn hoofd ook niet zo over hoé ik precies moet klinken. Ik denk niet aan publiek, radio of eender welke doelgroep. Als dit niet loopt zoals gewild, heeft niemand het begrepen. Maar zelfs dan is het goed voor mij. Dit is doodgewoon de plaat die ik altijd heb willen maken."

Bijna kwansuis geeft ze nog mee dat zij en haar lief een zwak hebben voor 'Landslide' van Fleetwood Mac. Terwijl we het nummer op weg naar huis spontaan beginnen te neuriën, begrijpen we plots ook waarom.

"Well, I've been afraid of changing
'Cause I've built my life around you
But time makes you bolder
Even children get older
And I'm getting older too"

Die tekstregels geven min of meer aan waarom zij steeds meer afstand nam van Hooverphonic. In het Italiaanse restaurant Lardo legt ze beter uit waarom ze zo zeker was dat een solovlucht de enige optie was. "In De Morgen noemden jullie me de belofte van 2016. Ik wist niet waar ik het had, toen ik die woorden las: éindelijk werd ik beloftevol genoemd! Ik heb dat stuk direct ingekaderd. Ik voelde me plots zoals een twintiger zich moét voelen. Probeer me te begrijpen: Hooverphonic was al een van de grootste bands in België toen ik erbij kwam. Daardoor kreeg ik het gevoel dat veel me in de schoot geworpen werd. Ik moest nergens écht voor knokken, en ik moest me niet zo nodig bewijzen, gewoon omdat de groep alles in de voorbije twintig jaar had verwezenlijkt."

Noémie Wolfs in de studio met producer Luke Smith. "Ik ben Adèle niet. Bij haar moet elke noot helemaal perfect klinken. Maar er eens goed náást zitten, dat kan ook schoon zijn."Beeld Stefaan Temmerman

Ploeteren

Dat had natuurlijk zijn voordelen, geeft ze toe."Ik heb me in Hooverphonic wel eens een megapopster gevoeld. Op Francofolies spelen was bijvoorbeeld ongelooflijk: ik stond voor 20.000 man die waanzinnig enthousiast reageerden. Dat doen ze in Nederland ook, maar tijdens de songs houden Hollanders hun bek dan weer niet (lacht). Maar tegelijk besefte ik: het hoéft niet per se zo groots te zijn voor mij. Op het huwelijk van mijn zus schrale covers zingen vind ik bijvoorbeeld even leuk. Ik doe gewoon niets liever dan zingen.

Maar, zegt ze, "ik kreeg het gevoel dat het succes en het lange parcours van Hooverphonic me in de weg gingen staan. Zij hadden zo veel meegemaakt en ik niet. Met Simon van Balthazar samenzijn, hielp trouwens ook al niet: ik wilde graag weten hoe het is om net als elke jonge band te moeten ploeteren en vechten voor je toekomst. Mijn vuurdoop met Hooverphonic beleefde ik in de AB, snap je (lacht).

"Alle zware verhalen die Alex en Raymond (Geerts, GVA) vertelden, dateerden van minstens tien jaar voor mijn tijd. Ik had die geschiedenis niet. Ik hoef de luxe van zo'n grote tourbus ook helemaal niet, geef mij maar de kleine camionette. Ik ben heus wel dankbaar voor alles wat ik heb meegemaakt. Maar ik wil óók wel eens in Berlijn bij min vijf in een lege club spelen. Als muzikant moet je gewoon door die loopgraven. Ook al besef ik dat ik deze woorden misschien over dit en een half jaar weer wil inslikken." (lacht)

De vijfde zangeres van Hooverphonic verliet de groep om "artistieke meningsverschillen", klonk het destijds. De voorgaande getuigenis schijnt dan toch een ander licht op haar beweegredenen. "Het was een combinatie van factoren", legt Wolfs uit. "Ik speel al héél lang met het idee om zelf iets uit te brengen. 'Hunt You' is bijvoorbeeld al twee jaar oud, toen ik in Parijs woonde. Ik was daarheen verhuisd, omdat Hooverphonic heel populair is in Wallonië, maar mijn Frans beschamend slecht bleef. Terwijl Alex in The Voice zat, nam ik dus een taalbad.

"Dat het eerste nummer dat ik ooit heb geschreven ook op de plaat zal belanden, vind ik fantastisch. Het meest recente? Dat dateert van april of mei vorig jaar. De plaat was dus al grotendeels geschreven voor ik de groep verliet. Toen ik de demo's voor onze plaat na Reflection (laatste Hooverphonic-plaat uit 2013, GVA) voor het eerst hoorde, was ik helemaal niet enthousiast. Alex voelde dat onmiddellijk. De magie was weg. Het was op, zoals een relatie op kan zijn. Zowel aan hun kant, als aan de mijne leefde die gedachte.

"Ik heb dus niet het gevoel dat één partij er slechter is uitgekomen, of zich gedumpt voelt. Ik wilde ook zo graag deze soloplaat maken, maar dat ging niet met Hooverphonic. Je weet dat er geen enkele zangeres in de groep tegelijk een solocarrière ondernam. Alex deed dat wél met HairGlow, ja. Dat frustreerde me wel een beetje. Het rare is dat Alex me tezelfdertijd wel keihard steunde: hij was het die een muziekprogramma installeerde op mijn computer, en me een gitaar in handen duwde, waardoor ik nummers kon schrijven. Op de laatste plaat staan zelfs een paar nummers die ik heb meegeschreven.

Beeld Stefaan Temmerman

One-taker

"Bij Hooverphonic was er vooraf altijd heel duidelijk een beeld van wat de plaat zou worden. Bij mijn muziek is dat helemaal niet zo. Luke werkt graag met modulaire synths, waardoor de sound heel erg van het toeval afhangt. Bij Hooverphonic was er een strikte architectuur. Dat is nu anders: ik vind het helemaal niet erg om onvolmaaktheden in de songs te horen.

"Ik ben Adele niet. Bij haar moet elke noot helemaal zuiver en perfect klinken. Maar er eens goed náást zitten: dat kan ook schoon zijn. Ik ben trouwens een one-taker. Bij Hooverphonic deed ik ook hooguit drie of vier takes. Daarna verslapte mijn aandacht. Of dat een betere aanpak is dan een strikte architectuur? Mogelijk zakt mijn huis over tien jaar wel helemaal in, maar nu ziet het er in mijn ogen alleszins fantastisch uit. (denkt na) Al kon ik vast wel een betere metafoor bedenken."

"You're lost inside yourself", smacht ze in het schaamteloos romantische 'My Mountain'. Een geheide publiekslieveling, vertellen we Wolfs als ze die song laat horen in de studio. Ze reageert verbaasd, alsof ze de songs nog zelf een plaats moet geven.

Dat levert ook meteen een ongemakkelijk moment op in de studio, nadat ze ons "een pure popsong" heeft laten horen. Om alle kleuren van het spectrum te verkennen, vragen we wat dan het grootste buitenbeentje op de plaat is. Haar ogen lijken te bevriezen. In deze studio, waar de songs nog tot volle wasdom moeten komen, voelt het plots aan alsof ik haar prenataal kindje een rotschop heb verkocht. We proberen nog klungelig de meubels te redden, en stamelen dat het geen waardeoordeel betreft, maar pas later merken we waarom ze zo kil reageerde. "Ik dacht écht dat je het niet goed vond, en dat je een experimentele plaat verwachtte of zo. Wat kan ik zeggen? Ik voel me heel onzeker nu."

Een opvallende bekentenis. Wie haar niet kent, zou Noémie Wolfs gemakkelijk anders kunnen taxeren. Ze komt vlot over, zet al eens graag een grote mond op, en roert datzelfde mondje evenmin om haar mening te ventileren. Maar tegelijk kreunt ze onder zelftwijfel. "Ik ben nog te veel bezig met de meningen van anderen", geeft ze toe. "Daar komt hopelijk snel verandering in. Maar het is allemaal nog zo pril. Ik weet wel wat ik kan: ik kan goed zingen. Maar even goede songs schrijven? Ik heb nog alles te bewijzen.

Dat maakt me heel defensief, merk ik. Onlangs kwam ik binnen terwijl Senne (Guns, GVA), een hele goede vriend van Simon, naar de demo's luisterde. Hij moést ze afzetten van me. Een kinderachtige reactie, dat weet ik. Maar ik voel me soms fuckin' onzeker over alles. Bij Hooverphonic had ik dat gevoel nooit, want dat was uiteindelijk mijn baby'tje niet. Als een plaat afgeschoten zou worden, was dat het probleem van Alex (lacht). Ik weet dat zoiets verschrikkelijk nonchalant klinkt, maar ik was op het eind van de dag niets meer dan de uitvoerder, een hired gun. In de rol die hij speelde, kan ik me nu veel beter inleven. Dat zag ik vroeger niet. Dus voortaan: alle respect voor Alex." (lacht)

Ignorance is bliss

Ondanks haar onzekerheid beweert Wolfs dat ze haar oren naar niemand liet hangen. "De enige plaat waar ik veel naar heb geluisterd, is Currents van Tame Impala. En verder ben ik ook een heel grote Fleetwood Mac-fan, maar dat hoor je volgens mij niet in deze songs. Ik kan het echt niet beter omschrijven dan dat dit een Noémie-plaat zal worden. Ik hield alleen voor ogen wat ik wilde vertellen. In een paar jaar tijd heb ik misschien meer beleefd dan anderen in een heel leven zouden meemaken. Maar ik zing wel over zaken die iedereen kent: relaties die stranden, andere relaties die ontluiken. De gewoonlijke levensthema's, zeg maar. Maar verder dacht ik helemaal niet na bij het maken van deze plaat.

"Je lacht, maar die eigenschap was indertijd mijn redding bij Hooverphonic: had ik toen écht geweten waar ik me aan waagde - in de voetsporen van Geike treden - dan was ik binnen de drie dagen gillend weggerend. Laat staan dat ik zo zot was geweest om als beginner doodleuk het podium van het Sportpaleis op te stappen. Nu pas besef ik hoe slecht dat avontuur had kunnen aflopen (lacht). Eerlijk waar: ik stond geen seconde stil bij wat ik deed. Maar misschien had ik ook makkelijk spreken: ondanks de eeuwige non-believers, heeft het grote publiek me zo goed als direct omarmd en aanvaard."

Met de nieuwe plaat zal ze fans van het eerste uur niet krijsend wegjagen, denken we. De gedachte aan Hooverphonic is alleszins nooit ver weg op haar soloalbum, al is die vergelijking de facto oneerlijk. Nu pas valt immers op hoezeer haar stem de songs van Calliers groep kleurde en bepaalde. Een snoeiharde breuk met het verleden zag ze sowieso niet zitten, vertelt ze. "Dat zit niet in mij. Het had geen zin om een punkrockplaat te maken, gewoon om mij af te zetten tegen mijn verleden.

"Ook Alex mag morgen beweren dat hij dit Hooverphonic-achtig vindt, maar dat maakt mij niet uit. Ik heb nooit iemand willen imiteren, en dat zal ook niet gauw gebeuren. Je zult het misschien niet geloven, maar wist je dat ik Geike nooit heb zien optreden met Hooverphonic? Voor de vorm heb ik ooit de live-dvd in de AB opgezet, maar na tien minuten hield ik het alweer voor bekeken: ik bén Geike niet, dus had het ook geen zin om haar te willen worden. Zij liet zich ook heel erg inspireren door literatuur, las ik ooit. Ook op dat vlak ben ik haar absolute tegenpool: zie ik een boek van Murakami, dan loop ik heel hard weg." (lacht)

In de studio geeft producer Luke Smith een korte, vaak technische introductie bij elke song. Ook hij loopt op de tippen van zijn tenen, merken we. "We houden nog veel munitie achter de hand", dekt hij zich in, vooraleer hij 'Wounded' inzet - een song waarin de autoharp van Wolfs ("een gitaar voor luie mensen") zorgt voor een feeërieke intro, waarna een herkenbare droge Balthazar-baslijn van Simon Casier invalt. "De songs zijn nog lang niet afgewerkt. Ze zijn halfbakken, zoals een kip met een smakelijke korst, die nog rauw is vanbinnen. Hou dat als-je-blieft in je achterhoofd."

Beeld Stefaan Temmerman

Geen bazig type

Wolfs glimlacht als we buitenstappen. "Hij was op voorhand gebrieft, hoor. Bij andere journalisten is hij blijkbaar zo vriendelijk niet: die luisteren naar een onafgewerkt nummer en geven meteen hun ongezouten hun mening: "It's fuckin' shit." Om zot van te worden. Ik zou hem geen controlefreak noemen, maar in alle eerlijkheid zag hij jouw komst eerst niet zitten.

"Het is wel goed om iemand als hem in mijn buurt te houden: hij praat graag en legt ook altijd uit waarom hij iets anders zou aanpakken. Dat levert alleen soms heftige discussies op: ik blijf altijd kalm, maar hij zit razendsnel op zijn paard, als ik 'm vertel dat ik iets niet goed vind. Tja, creatieve mensen zijn niet altijd de gemakkelijkste. Maar dat weet ik al langer (lacht).

"Zelf voel ik me nooit de baas. Ik ben niet zo'n bazig type. Ik weet goed wat ik wil, maar ik kan niemand dwingen om iets te doen. Alex kon wél goed delegeren, ik niet. Voor mensen die ouder zijn dan ik, heb ik altijd te veel respect - ik weet dat dat belachelijk is. Misschien klinkt dit trouwens verschrikkelijk melig, maar ik vind een plaat maken iets wat je samen doet. Ik toets dan ook alles af aan Simon en Luke: zij zijn echt mijn klankbord geweest."

Over haar naam had niemand dan weer iets te zeggen. "Ik heb maanden getobt over een artiestennaam, maar uiteindelijk heb ik gewoon voor mijn eigen naam gekozen", zegt ze. "In Nederland vond de platenfirma dat alvast prima. Het is de beste beslissing geweest: kijk maar naar Raving George die nu toch weer onder haar eigen naam gaat draaien. Dat wilde ik niet meemaken: je eigen naam kun je niet echt beu worden, hè. Alleen onder mijn voornaam verder gaan, zat er trouwens ook niet in: dat vind ik te Voice-en-Idool-achtig. En er is bovendien al een Italiaanse zangeres die onder die naam optreedt."

Ze heeft geen idee waar Hooverphonic vandaag precies mee bezig is, zegt ze nog. "Ik heb me daar bewust van afgeschermd. Ik moest mijn eigen koers varen. Maar ik méén het oprecht als ik zeg dat ik hen alle succes van de wereld wens."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234