Zondag 20/10/2019

Met Largo Winch door Londen

City-(s)trip. De nieuwe Largo Winch is uit. Uitgeverij Dupuis organiseerde naar aanleiding van de release van hun paradepaardje een heuse trip naar Londen, waar het nieuwe album Crossfire zich afspeelt. Scenarist Jean Van Hamme en tekenaar Philippe Francq waren onze gidsen.

De nette, in zwart maatpak gestoken voorbijganger schakelt zijn breedste glimlach in wanneer hij vraagt voor wie die toeloop van mensen wel mag zijn. Hij duwt zijn kin in de richting van Jean Van Hamme en Philippe Francq, die voor de gevel van de victoriaanse pub Princess Louise worden belaagd door reporters, fotografen en een camerateam. Wanneer ik zijn vraag beantwoord door het nieuwe Largo Winch-album Crossfire voor zijn neus te houden met de woorden "dit is een van de succesvolste Belgische strips ooit", snuift hij. Zijn glimlach verdwijnt als sneeuw voor de zon. "Een comic?" Jullie bezetten tijdens de spits het voetpad voor een comic?" En weg is hij, nog wat natrappend door een gemene blik richting auteurs af te vuren.

De man is duidelijk geen stripliefhebber. Begrijpelijk misschien, want in Groot-Brittannië breekt Largo Winch geen potten. In de rest van Europa wel. Zeker in Frankrijk en de Benelux, waar elk nieuw album een gezamenlijke oplage haalt van meer dan vierhonderdduizend exemplaren.

Zoveel is zeker: Largo Winch is hét paradepaardje van Dupuis. In de enkele jaren dat er eens geen Winch-album verscheen, liet zich dat gevoelen in Dupuis' jaarrekening. De uitgeverij is er als de dood voor. "Maar ik laat me niet opjagen", zegt tekenaar Francq strijdbaar. "Met het ouder worden ben ik nog meer gebrand op details. En ja, dat kost nu eenmaal meer tijd."

In Crossfire heeft de 52-jarige Belg het zich dan ook niet gemakkelijk gemaakt. Londense blikvangers als de London Tower Bridge, het financiële district The City of The London Eye worden tot in de puntjes uitgewerkt. Er zijn zelfs enkele decors te zien vanuit vogelvlucht. "In november 2012 ben ik met een helikopter boven Londen gaan hangen, ja. Ik heb die foto's als research gebruikt, maar voor alle duidelijkheid: het is geen aanrader, op de Big Ben en The City na dan. Hongkong vanuit de lucht, dat was véél indrukwekkender."

Het is deze tekenaar menens met zijn drang naar perfectionisme, zo leert deze tweedaagse promotrip. Zelfs de parking van een hotel in de buurt van Hyde Park, niet meer dan een detail in dit negentiende album, blijkt authentiek. Idem voor de pub Princess Louise uit 1864, waarin Winch' bekende, stuurse secretaresse miss Pennywinkle zich onverwachts volledig laat gaan.

"Die pub komt overeen met de persoonlijkheid van Pennywinkle", argumenteert Francq zijn beslissing om net die pub uit te kiezen. "De zoektocht naar zo'n locatie heeft toch enkele dagen in beslag genomen."

Terrorist

Nog zoiets: metrostation Green Park, niet ver van Piccadilly Circus, dat in Crossfire enkele keren gepasseerd wordt door een terroriste. De gevel ziet er precies uit zoals in het album, en dus klikken de fototoestellen,

en stellen voorbijgangers opnieuw de vraag vanwaar in godsnaam plots zoveel aandacht voor zo'n ordinair, bijna lelijk station.

Francq, twee dagen lang onafgebroken lurkend aan zijn elektronische sigaret, laat het gelaten over zich heen gaan. "Het is natuurlijk wel een beetje raar dat een heel team in mijn voetsporen meestapt om zelfs dit soort kleine decors te filmen."

Of hij dan niet een beetje trots is dat zijn reeks zoveel aandacht krijgt? Toch wel, zegt hij. "Ik moet daar niet onnozel over doen: het streelt het ego. Ik ben blij dat jullie nu echt eens kunnen zien dat alles effectief waarheidsgetrouw is."

"Dat moet ook in een reeks als deze", benadrukt scenarist Van Hamme (75). "Als lezer moet je geloven dat het allemaal werkelijkheid is. Als je op een dag merkt dat dat metrostation niet echt is, dan geloof je de rest ook niet meer. In een reeks als deze moet alles 'mogelijk' zijn. Kijk, ik hou niet van simpele dingen. Vandaar dat ik enkele jaren geleden met al mijn andere reeksen ben gestopt, want eerlijk is eerlijk: voor het geld moest ik het niet meer doen. Maar Winch, neen, die wilde ik nog niet afgeven."

Romans

Philippe Francq heeft zijn carrière te danken aan Jean Van Hamme, de ex-econoom die al in de jaren zeventig zijn goed betaalde job bij Philips verruilde voor een onzeker bestaan als scenarist. Het leverde hem geen windeieren op. Integendeel. Met reeksen als Thorgal en XIII werd hij in geen tijd Europa's bekendste (en wellicht rijkste) scenarist.

Even probeerde Van Damme het ook als romanschrijver, maar dat leverde hem slechts bescheiden succes op. Hoewel? Eind jaren tachtig trok Francq, amper 26 en als striptekenaar amper in staat om zijn elektriciteitsfacturen te betalen, naar Van Hamme met de vraag of die voor hem een scenario wilde schrijven. Van Hamme zag wel wat in de jonge tekenaar en overhandigde hem een van zijn eerste romans uit 1976, Largo Winch et le Groupe W, over een rebelse jongeman die plots een van 's werelds grootste bedrijven erft en geconfronteerd wordt met het harde internationale zakenleven. Centraal stond de wereldeconomie.

Francq: "Ik slikte toen ik het verhaal las. Ik had in mijn leven nooit enige interesse gehad voor beleggen, aandelen of financiële transacties. Ik had zelfs nog nooit een maatpak, laat staan een smoking, aangetrokken."

Ondanks de thematiek werd Winch een bestseller. "Van het eerste album werden er 50.000 verkocht", zegt Francq. "Maar ik besefte pas echt dat het aansloeg toen ik een eerste keer mijn royalty's ontving. Bij het tweede album zaten we aan 75.000 exemplaren, bij het vijfde al aan 200.000." (brede grijns)

Tot ieders verbazing had niemand problemen met de rijkelijk gestoffeerde financiële en economische achtergrond in de verhalen. Van Hamme, die een heel album opsoupeerde aan het uitleggen van technische termen als 'O.O.B.' of openbaar overname bod, of in een tweeluik de gevolgen van de recessie uit de doeken deed: het kwam de populariteit van de reeks alleen maar ten goede. Sterker nog: het leidde tot een hele nieuwe striplezersgroep van hoog opgeleiden én een nieuw genre in stripland: de zogenaamde financiële strip.

"Ik verwerk soms wel, soms geen intriges over de financiële wereld in mijn strip", zegt Van Hamme vanuit de grote vergaderzaal van Vestra Wealth, een van de grote bedrijven in The City. "Maar er zal wel altijd een financiële of economische achtergrond in verwerkt zitten. De reeks is dan ook gebaseerd op de werkelijkheid: als je erg rijk bent, kom je vroeg of laat in de problemen."

Metropolen

Het succes van de stripreeks deed ook de reclame- en filmwereld naar de papieren miljonair lonken. Winch werd zelfs het gezicht van een Diorparfum en leende zijn naam aan een Toyotatype. In 2001 startte de tv-serie, in 2008 landde de eerste - succesvolle - film in de bioscopen en in 2011 de - minder succesvolle - opvolger.

Elk Winch-verhaal wordt in een tweeluik gepresenteerd, en telkens speelt het zich af in een bekende stad: San Francisco, New York, Venetië, Hongkong en nu Londen. Beide auteurs zijn gek op reizen, maar dat betekent niet dat ze per se samen moeten rondtrekken.

Jean Van Hamme: "Ik geloof dat we slechts twee keer samen hebben gereisd. Eén keer een week naar Venetië, samen met de echtgenotes. Maar de strip was toen al geschreven. In Hongkong waren we ook samen, maar toen was het ter voorbereiding van een nieuw scenario en omdat de eerste Winch-film er werd voorgesteld. Oh ja, we zijn ooit samen naar Schiphol getrokken, maar dat was enkel om de binnenkant van een Boeing 747 te bestuderen."

Meestal kiest Van Hamme de metropool voor een stripalbum, maar deze keer ging hij in op de vraag van zijn vriend en tekenaar Francq om Londen te kiezen. "Een stad zo dichtbij, en bovendien zo belangrijk", zegt Francq.

Op de laatste dag staat Little Venice op het programma, een oud-industriële wijk in de City of Westminster die zich onderscheidt door haar zogenaamde narrow boats, smalle en lange woonboten die hun weg zoeken op de nauwe riviertjes. Heel wat victoriaanse huizen staan er langs weerskanten te pronken. De laatste pagina's van Crossfire spelen zich hier af. Op en naast het water. De route van Little Venice naar Camden Town die Francq in 2012 aflegde met de kleine cruiseboot Jason's Trip, doen wij over. Ook daarbij volgen tal van verrassingen. Een metalen brugconstructie waar we onderdoor rijden, herkennen we tot in de details uit de strip, net als een gigantisch landgoed aan het water. "Als ik zo'n knap huis zie, besef ik onmiddellijk: dit gebruik ik voor de reeks."

Van Hamme, kleumend van de kou, zegt dat hij ongeveer vijf maanden werkt aan een nieuw tweeluik. Francq doet er langer over: "Eén album kost me tien maanden, plus twee maanden inkleuren - exclusief de research." Jammer vindt hij dat niet. "Ik ben geen tekenaar geworden om een gemakkelijk leven te leiden. Ik doe dit werk graag, en ja, het mag best moeilijk zijn. Ik wil dat het zo perfect mogelijk is en dat ik er zo goed mogelijk van kan genieten. Vandaag wil ik het beter doen dan gisteren."

Hij grijnst bij de opmerking dat zijn tempo Dupuis de gordijnen in jaagt, lurkt nog eens aan zijn elektronische sigaret en haalt minzaam de schouder op. Wanneer het volgende album verschijnt? Zijn oogjes fonkelen, zijn grijns wordt breeder.

Crossfire verscheen bij Dupuis.

Met dank aan Eurostar.

www.eurostar.be

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234