Maandag 25/10/2021

‘Met God aan onze zijde’

Was het vroeger allemaal beter? Het is zo’n gedachte die klinkt als een zure oprisping, maar in het geval van The Secret Sisters zou een mens eraan durven toegeven. Jack White en T-Bone Burnett deden dat trouwens ook: zij hielpen beide zusjes uit Alabama aan een prachtige, nostalgische plaat vol donkere countrycovers en traditionals. Door Gunter Van Assche

W anneer je de zusjes Laura en Lydia Rogers in de Amerikaanse muziekgeschiedenis hoort delven en classics van Hank Williams, Bill Monroe en Buck Owens naar boven halen, is het onmogelijk om niet van je sokken geblazen te worden. Geen wonder dat muzikale kleppers als White en Burnett overstag gingen. Beiden boetseerden de nostalgische meisjesstemmen tot materiaal voor een uitstekende plaat. Later sloten ook Elvis Costello, Elton John en Willie Nelson zich aan bij de beroemde fanschare.

Met hun honingzoete harmonieën wisten de zusjes onlangs ook de Elisabethzaal te veroveren, in het voorprogramma van Ray LaMontagne. Eerder op de middag proberen ze ons in de hotellobby volkomen week te maken met spontane samenzang - die zo ongeveer om de anderhalve minuut weergalmt in de ruimte trouwens. Op zo’n moment lijken de kinderlijk vrolijke, bijzonder devote meisjes zelfs een tikkeltje naïef. Maar misschien is dat slechts schijn.

Jullie komen uit een streng religieus nest. Ik kan me voorstellen dat jullie ouders Sodom en Gomorra voor ogen hielden, toen ze hoorden dat hun jonge, mooie dochters in de muziekbizz gingen.

Lydia: “Maar dat denken wij zelf ook! Daarom maken ze zich wellicht weinig zorgen: toen ik besliste om m’n school niet af te maken, waren ze bijvoorbeeld ongeruster. Wij walgen allebei van decadentie. En van… Ik weet niet of ik dit wel moet zeggen, maar ik haat de Amerikaanse FM-radio. Alle pophits klinken vandaag zo dom en vulgair. Waar zijn de gitaren of drums gebleven?”

Laura: “Die hits zijn van plastiek! In die wereld hoeven we niet zo nodig mee te draaien. Gelukkig worden we daar ook niet toe verplicht. Onze enige taak is om zoveel mogelijk mensen te ontroeren. Als ik iemand zie huilen in de zaal, dan is mijn avond compleet (giechelt). Ik besef hoe ongelukkig dit klinkt.”

‘Tennessee Me’ springt er bij de eerste beluistering al uit op de plaat. Opmerkelijk genoeg is dat net één van de weinige songs die jullie zelf hebben geschreven..

Lydia: “(bloedserieus) Die opmerking krijgen we wel vaker.”

Laura: “Lydia! Foei! Schaam je.”

Waarom zou ze? Ik vond het een verfrissend eerlijk antwoord.

Laura: “Zelfverheerlijking valt niet te rijmen met onze opvoeding, of met God. In Zijn ogen moeten we bescheiden blijven, zeker als het ons goed gaat. Nu, ik weet dat praten over geloof tegenwoordig klinkt als vloeken in de kerk.”

Bidden jullie?

Laura: “Elke dag een paar keer. Meer dan vroeger. Gewoon uit dankbaarheid. Zijn we daarom monsters? Een weldenkend mens zou het vandaag geloven. Terrorisme en intolerantie proberen ons geloof kapot te krijgen, maar dat zal niet lukken. Ik voel me veilig als ik weet dat Hij in de buurt is.”

Om terug te komen op ‘Tennessee Me’ en ‘Waste the Day’. Waarom slechts twee pareltjes? Volgens mij kunnen jullie makkelijk een hele plaat vullen met eigen werk.

Lydia: “Toen we de studio in moesten, waren onze eigen songs niet goed genoeg. En je kunt maar één keer debuteren: dan moet het perfect zijn. Toch wilden we een voorsmaakje geven. Al was het maar om te vermijden dat we zouden gebrandmerkt worden als one trick ponies. (imiteert macho) Daar heb je die schattige meisjes met hun fifties-jurkjes weer. Zing nog eens wat covers!”

Ach, ik denk dat jullie op dat vlak wel je mannetje staan. Ik hou bijvoorbeeld meer van jullie versie van ‘Why Baby Why’.

Laura: “Je bent de eerste die dat opmerkt! We waren nochtans zo trots op die aanpassing (lacht). ‘And maybe by then you'll appreciate a good man’ wordt bij ons ‘En als ik er dan toch ben, ga ik me een goede kerel zoeken’. Machismo wordt omgebogen tot een triomf voor de vrouw! We hebben datzelfde procedé proberen toe te passen op ‘One Woman Man’ van Johnny Horton, maar die song konden we niet naar onze hand zetten. ‘One Man Woman’ klinkt écht wel iets te evident.”

Nog één vraag: waarom heten jullie eigenlijk The Secret Sisters? Ik sprak ooit met The Rogers Sisters, maar volgens mij bestaat die groep al drie jaar niet meer.

Lydia: “Echt waar? We wilden effectief The Rogers Sisters heten, maar aangezien die naam al bestond, hebben we in zeven haasten iets nieuws bedacht. En we houden van enig mysterie (lacht). Zeg eens, wérkt het?”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234