Vrijdag 27/11/2020

Met een boom aan tafel

Bossen worden doorgaans met duisternis en geslotenheid geassocieerd. Het huis van Mieke en Ben Lumbeeck daagt die associatie uit. Hun hoekhuis is zo transparant dat de bomen er in de leefruimte lijken te groeien.

Nooit gedacht dat ze in een bos zouden gaan wonen, zegt Mieke Bornauw. En nu dat al een tijdje het geval is, ontdekken zij en haar man stapsgewijs zowel de voor- als de nadelen. Het zijn de eenvoudige ontdekkingen van voormalige stadsmensen: veel bladeren in de tuin in het najaar, die toch steeds min of meer bij elkaar geharkt moeten worden, maar ook lekker koele temperaturen op hete zomerse dagen. Al zijn die laatste natuurlijk schaars in Vlaanderen. "We woonden in de stad Leuven, in een rijwoning. Ben en ik waren altijd van plan geweest om een groot gezin te hebben en ergens na de geboorte van ons tweede kind trokken we op zoek naar een bouwgrond. We vonden deze grond, vrij snel, maar hij was zo duur dat we hem links lieten liggen. Een half jaar later belandden we in een ander immobiliënkantoor en zij bleken hetzelfde perceel te koop te hebben, maar wel een stuk goedkoper. Bleek dat het vorige kantoor het niet verkocht kreeg omdat ze een klein detail verzwegen: van de veertien are wordt er nog een stuk afgehouden voor de verbreding van de weg die hierlangs loopt. Die werken zijn nu nog steeds niet gestart, en de buurt is zich daartegen aan het verzetten, dus misschien gebeurt dat wel nooit. In elk geval, er zou een flinke rand van onze tuin voor opgeofferd moeten worden."

Strak budget: compact bouwen

Het komen en gaan van de buurt kan er van op een stoel aan de tafel in de gaten gehouden worden. Dat effect geven de gevelbrede en plafondhoge ramen in de lange voorgevel. Hoewel het huis een stuk van de weg af gebouwd werd, kun je vanuit de leefruimte elke beweging in de buurt bekijken. Dat moet heerlijk zijn als je zoals Mieke, wegens moederschapsverlof, tijdelijk van thuis uit werkt. Gordijnen hangen wordt nog eventjes uitgesteld, want bij de constructie van het huis is niet meteen aan een ophangsysteem gedacht. Mieke Bornauw denkt dat ze uiteindelijk stores zal hangen. "Het bouwen van het huis moest destijds snel gaan", verontschuldigt ze zich voor het vergeten onderdeel, "en we hebben architect Bart Bomans ook een zeer scherp budget opgelegd."

Zij en Ben kenden de architect van vroeger: hij was een studiegenoot van Mieke Bornauw en hij had hun eerste woning, een rijhuis in Leuven, verbouwd. "Toen bewees hij al wat een architect aan een woning kan bijdragen", zegt Mieke Bornauw. "Ben en ik waren van plan om zelf vlug-vlug wat te verknutselen aan de binnenkant van dat rijhuis, maar Bart tekende een drastisch gewijzigde binnenkant. Toen we dit perceel kochten, hadden we besloten om Bart Bomans volledig carte blanche te geven. Het enige wat ik gedaan heb, is de stabiliteit van het huis berekend. Dat vond ik als bouwkundig ingenieur een hele uitdaging."

Sheddaken in het bos

De Lumbeecks hadden wél een programma: ze wilden vier kinderkamers en één ouderlijke slaapkamer. "Maar die kamers moesten niet te groot zijn." Een garage hoefde ook niet, later zetten ze wel een carport tegen de gevel. "En we wilden massa's bergruimte", zegt Mieke Bornauw. Wat eigenlijk een uitdaging was, want Bomans had ook een strak budget dat hij moest respecteren. "Als je veel aparte ruimtes in een huis wilt, merk je dat snel aan de rekening", zegt hij. "Vandaar dat ik meteen al moest besluiten om heel compact te bouwen. Dat merk je meteen aan de vorm: het huis is een vierkantige doos, een vorm die best wel te rijmen viel met de vorm van het perceel. Verder moest ik natuurlijk ook rekening houden met redelijk strenge gemeentelijke voorschriften: er moest bijvoorbeeld een hellend dak op, met twee dakschilden."

Bart Bomans ging twee keer op die eis in: het huis werd voorzien van twee sheddaken. Een sheddak is een typisch dak uit de industriebouw; het heeft een licht hellende zijde en een zwaar hellende zijde. In de zwaar hellende zijde zit er glas. Dit soort dak wordt vooral gebruikt om diep gebouwde industriepanden ook in het midden van voldoende daglicht te voorzien. En op het huis van de Lumbeecks kwam een dergelijk dak prima van pas: het glas belicht de scheiding tussen wonen en slapen; het voorziet de hal, de nachthal en de leefruimte van licht. "Bovendien is dit ook een ideaal dak voor een boswoning: vooral in de zomer, als het gebladerte weer volop aan de bomen staat, ontvangt dit huis zo extra licht."

Kinderniveau

Rudimentair bekeken kun je dit huis in tweeën verdelen: de leefruimte en de keuken aan de straatzijde, en aan de andere kant, ontdubbeld in twee niveaus, de ouderlijke slaapkamer, baadruimte en bergruimte, en daarbovenop de kinderkamers en hun badkamer. Kinderkwartieren creëren is een idee dat deze architect met plezier aanhangt. "Geef ze een eigen territorium, vind ik. Als de kinderen hier de trap bestijgen, is dat om zich in hun ruimtes terug te trekken." De vier deuren zijn zichtbaar vanuit de leefruimte via een strook glas. Omdat ze er allemaal hetzelfde uitzien, en met kinderen te maken hebben, krijgt dat woonniveau een sprookjesachtige dimensie. Mieke Bornauw kwam op het idee om de hele wand aan te kleden met foto's van alleszins al twee van de kinderen: Gust en Joske kunnen uitgebreid bewonderd worden, of dat zelf doen, aan de muur voor hun kamer. Hoewel de kamers een beperkte ruimte hebben, bieden ze nog een voordeel: in een latere fase kan er nog een duplex in gebouwd worden, en daarmee wordt zo'n kamer wel twee keer groter. Op het einde van de hal is er dan de kleine maar gerieflijke kinderbadkamer, zodat de kinderkwartieren compleet zijn.

Trapjes tussen kasten

Terug beneden onderscheidt de leefruimte zich van het slaapgedeelte beneden door hoge kasten; de extra bergruimte waar Mieke Bornauw om vroeg, heeft Bomans nu eens niet vertaald in een zolder. Mieke is er dolgelukkig mee: ze kan er van alles in kwijt, en een gezin van vijf personen heeft al heel wat op te bergen.

Tussen de kasten zitten er hier en daar trapjes naar beneden: een trapje tussen hal en keuken, tussen hal en leefruimte, tussen hal en kantoor. Ook dit vinden voor de kinderen prachtig. "Ze kunnen verstoppertje spelen of op en af hollen", zegt Mieke Bornauw.

"Het ontdubbelde slaapgedeelte ligt wat ingegraven in de grond", zegt Bart Bomans, "alleen op die manier kon ik op dezelfde oppervlakte ook het kinderniveau erop bouwen. De plafonds zitten in dit ontdubbelde deel dus wat minder hoog, iets wat de hoogte in de leefruimte ruimschoots compenseert. En overal bleef het gebruikte materiaal zichtbaar."

Het thuiskantoor van Mieke en Ben zit op de kop en heeft een uitzicht op het bos. Wie neerzit, zit net boven het maaiveld te kijken. De ouderlijke slaap- en badkamer zitten vlak achter het kantoor. Net als in de hal voorzag Bart Bomans de slaap- en baadruimte meteen van opbergmeubilair. De kasten van zwarte MDF zijn ontzettend praktisch, ogen rustig en bieden massa's bergruimte. De baadruimte werd uitgerust met wastafels en een vrijstaand bad. Verderop hangt een douchekop met -slang tegen de muur. Douchedeuren of een -gordijn vind je hier niet: wie wil douchen kan de hele ruimte daarvoor benutten. Voor de kinderen moet die wetenschap heerlijk zijn, maar, zegt Mieke Bornauw, wild gesproei wordt niet toegelaten. De vloeren in het hele slaapgedeelte zijn trouwens ook zeer gebruiks- en kindvriendelijk: ze bestaan uit polyurethaan; in het leefgedeelte zijn ze daarentegen van plaatmateriaal.

Een leukere woonplek

Een poëtische plek heeft dit compacte huis ook: de hal, waar aan één zijde de hoge zwarte kasten als door de mens gemaakte bomen rond de leefruimte rechts van je verrijzen, de trap voor je uitnodigt om hem te bestijgen en het licht en het uitzicht op het bos zorgen voor genoeg licht en beeld bij dit alles.

Het gezin Lumbeeck houdt van deze woning, zoveel is duidelijk. De kleine dorpsgemeenschap bevalt hen: Gust, het oudste zoontje, gaat naar de dorpsschool, Joske gaat dagelijks naar een onthaalmoeder in de buurt. Tuur blijft voorlopig nog thuis bij mama. "De buurt is hier heel kindvriendelijk. De meeste mensen zijn jonge ouders, onze kinderen spelen met elkaar. We kunnen met de fiets naar school rijden, en de kinderen vinden dat fantastisch. Ben en ik hebben in Leuven gewoond, maar dit vinden we absoluut een leukere plek."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234