Zondag 27/09/2020

Met de priester in de keuken (en de dealer in de hal)

POP

soft cell na achttien jaar weer in brussel

Brussel / Eigen berichtgeving

Bart Steenhaut

De timing was zonder meer perfect: zaterdagnamiddag werden de straten van Brussel ingepalmd door de jaarlijkse gay pride-optocht en 's avonds maakte Soft Cell een opgemerkte rentree in de Ancienne Belgique. Na een pauze van achttien jaar heeft het Britse synthesizerduo de krachten opnieuw gebundeld en daar leek zowel de groep zelf als het talrijk opgekomen publiek - een eigenaardige mix van holebi's en newwavers - behoorlijk mee opgezet. Dat enthousiasme was - zo bleek achteraf - geenszins misplaatst. Met 'Tainted Love' is Soft Cell ongetwijfeld verantwoordelijk voor een van de grootste blunders in de popmuziek. Het nummer, een cover van Ed Cobb, haalde in liefst achttien landen de top van de hitparade en de single bleef zowel in Groot-Brittannië als de Verenigde Staten bijna een jaar in de charts staan. Maar rijk zijn Marc Almond en Dave Ball er niet van geworden, want ze waren zo dom om ook op de b-kant geen eigen compositie te zetten, waardoor ze het merendeel van de auteursrechten aan hun neus voorbij zagen gaan. Bovendien bleek Soft Cell niet opgewassen tegen dit soort succes. Er volgden weliswaar nog een paar uitstekende platen, maar uiteindelijk verloren de groepsleden zich in drugs, alcohol en een indrukwekkende reeks one night stands.

De decadente levensstijl die ze er zelf op na hielden vormde ook de kern van hun songs. Almond schreef over uitgaan tot de zon opkwam, seks met alles waar een gat in zat en de verpletterende eenzaamheid die daar het gevolg van was. Ook op muzikaal vlak ging de groep geen taboe uit de weg. Gitaren werden afgezworen ten voordele van veel goedkopere synthesizers, genres als disco en funk werden opgesmukt met een compromisloze punkattitude en zonder het zelf te beseffen vond Soft Cell - getuige de debuutsingle 'Memorabilia' - bovendien een stijl uit die men pas veel later techno zou gaan noemen. Datzelfde nummer sneed zaterdagavond ook in Brussel de set aan en het klonk geenszins gedateerd. Meer nog, de manier waarop de soulvolle, gepassioneerde stem van Almond werd uitgespeeld tegenover kille elektronica en klinische beats, werkte wonderwel. Het was alsof Edith Piaf zich door Kraftwerk liet begeleiden: een clash tussen twee werelden die ogenschijnlijk niets met elkaar gemeen hadden, maar in elkaar pasten als twee stukjes uit dezelfde puzzel. Almond, een entertainer in alle betekenissen van het woord, trok desalniettemin alle aandacht naar zich toe. Hij danste met zichzelf, sprong in het publiek en wisselde als een onvervalste diva om de drie nummers van T-shirt. In tegenstelling tot wat verwacht kon worden bij dit soort reünies, werd het optreden geen nostalgietrip. Men putte weliswaar regelmatig uit de zopas verschenen The Very Best of-cd, maar naast klassiek materiaal als 'Bedsitter', Torch' en het weinig aan de verbeelding overlatende 'Sex Dwarf' doken er regelmatig nieuwe songs op, waarvan de meeste niet voor de oude hits moesten onderdoen. Ook niet qua tekst, want met "I got my preacher in the kitchen / and my dealer in the hall" ging 'Divided Soul' bijvoorbeeld vergezeld met een binnenkomer die kon tellen. En 'The Last Chance', uit de cd die dit najaar verschijnt, liet al bij de eerste kennismaking een sterke indruk na. Met 'Tainted Love' - nu een hit in de versie van Marilyn Manson - en het als bisnummer opgespaarde 'Say Hello, Wave Goodbye' - onlangs nog briljant heropgenomen door David Gray - tekende Soft Cell vervolgens voor een enigszins voorspelbare, maar ijzersterke finale. Liet de groep dan echt geen steek vallen? Toch wel. Halverwege de set zaten een paar ballads die niet echt konden boeien en ook Almond z'n stem kraakte tijdens die mindere passages meer dan de bedoeling was. Maar die kleine minpuntjes wogen lang niet zwaar genoeg door om de eindbalans naar de negatieve kant te doen overslaan. Want laat er vooral geen twijfel over bestaan dat Soft Cell naast een interessant verleden ook nog een boeiende toekomst heeft.

WIE: Soft Cell WAAR EN WANNEER: Ancienne Belgique, Brussel. Begin augustus is Soft Cell ook een van de headliners op EurorockONS OORDEEL: De manier waarop de soulvolle stem van Marc Almond werd uitgespeeld tegen kille synthesizers en klinische beats werkte wonderwel, en de nieuwe nummers moesten geenszins onderdoen voor de oude hits. Soft Cell illustreerde met dit reünieoptreden dat de groep niet alleen een verleden, maar ook een toekomst heeft.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234