Dinsdag 20/04/2021

Met de BMX naar de bergen

undefined

Op 1 juli begint Ellen Bollansée in het Zwitserse Aigle als BMX- coördinator bij de internationale wielerunie UCI. Ze zal de technische leiding hebben over het WK en de BMX-wedstrijden op de Olympische Spelen. Een topjob, de hoogste functie die ze binnen haar sporttak kan bereiken en de reden waarom ze met haar vriend Laurent Van Tendeloo en hun kinderen het landelijke Pulderbos, en daarmee België, verlaat.

Haast iedereen vond dat ze zo'n kans niet mocht laten liggen. Zelf werden Ellen en Laurent in eerste instantie vooral verrast door het aanbod, dat hun ergens in januari voor de voeten viel, toen ze naar het veldrijden stonden te kijken. Ze wilden er grondig over nadenken, samen tot een weloverwogen besluit komen. Meer dan een maand lang zetten ze de pro's en contra's op een rij. Uiteindelijk beslisten ze om het niet te doen. De voornaamste reden daarvan was dat ze vrienden en familieleden te veel zouden missen, en dat die niet langer in de buurt zouden zijn om de kinderen op te vangen.

Als om hun woorden te illustreren, begint hun zoontje Maris op het balkon naar zijn grootouders te zwaaien, die aan de overkant van de straat wonen.

Maar door te beslissen om het niet te doen, beseften ze dat ze het heel graag wél wilden doen. Dus bedachten ze zich.

Laurent brengt de grootste offers. Hij zegt zijn vaste baan op om zijn vriendin te volgen. Vaker dan Ellen sprak hij met vrienden af, dus die zal hij misschien ook meer missen. Toch was hij de grootste motivator toen de beslissing moest worden genomen. Ellen bekijkt hem liefdevol als ze daarop wijst. Zijn enthousiasme trok hen over de streep. Hij kent haar, weet hoe lang en hoe intens ze met de BMX-sport bezig is. Ze heeft verschillende Europese titels en zelfs een wereldtitel op haar naam. Sinds haar vierentwintigste is ze de Belgische bondscoach, een veeleisende functie die ze combineerde met een baan als lerares lichamelijke opvoeding. Al jaren stopt ze enorm veel energie in de opwaardering van de BMX-sport in België. Laurent is trots op haar. Ze verdient die baan bij het UCI, die het gevolg is van haar grote passie. En een grote passie, dat is iets anders dan gewoon 'je werk graag doen', zoals bij hem het geval is.

Het duurde even eer ze de knoop doorhakten over waar ze zouden gaan wonen. Aigle zelf doet denken aan een groot rangeerstation, niet meteen aantrekkelijk. Laurent voelt zich ook wat gevangen in een smal dal tussen de bergen, hij wilde liever wat meer vlakte. Uit- eindelijk beslisten ze om niet in Zwitserland, maar vlak over de grens in Frankrijk te gaan wonen, in de streek van Evian, die hen niet onbekend was. Zij had er vroeger al aan een aantal BMX-stages deelgeno- men, hij ging er skiën. Waarschijnlijk kan hij daar makkelijker werk vinden dan in Zwitserland. Frans spreken vindt hij best, terwijl die Zwitserse viertaligheid hem wat omslachtig lijkt. Hij wil in Montreux gaan solliciteren, of elders in Franstalig Zwitserland, Genève misschien. Of in Lausanne, en elke dag met de boot gaan werken.

Er zijn nog voordelen aan een Franse woonst. De kinderen kunnen er vroeger naar school. En Zwitserland is duurder.

Vroeger opperde hij altijd dat de streek rond Lyon de beste moet zijn om te leven: Milaan, Bern en München, drie interessante steden in drie buurlanden op een comfortabele afstand. Hij denkt er nog steeds zo over, al wordt hij, nu de nieuwe thuishaven bijna concreet is, wel heen en weer geworpen tussen die idyllische kijk op het gebied en de vele onzekerheden die het nog oproept. Het wordt geen vakantie, het wordt hun leven. Hij hoopt dat hij er niet te lang over zal doen om een baan te vinden. Sinds vorige week is hij volop aan het zoeken. Mocht hij beter kunnen skiën, hij zou een toekomst als skileraar overwegen. Dat soort gedachten schieten hem soms te binnen. Hij moet erom lachen.

Ze zijn al een paar keer naar Evian gegaan om buurten te ontdekken, huizen te bekijken. De eerste jaren zullen ze er een huis huren. Kopen is niet voor meteen. Ze hebben in Grobbendonk al een huis gebouwd, dat ze precies lieten ontwerpen zoals ze het wilden. Het staat nu in de ruwbouw. Ze willen het zeker nog afwerken voor ze vertrekken.

Ja, hun nieuwe, perfecte huis... Dat was ook een factor die Laurent en Ellen aanvankelijk hier hield. Ze houden het nog achter de hand, zullen het niet verkopen. Nog niet.

Ze hebben het gevoel dat ze een stuk persoonlijke geschiedenis achterlaten, voelen zich verbonden met deze streek, de familie en vrienden die er wonen. Ze zullen in hun nieuwe land vast vaak terugdenken aan de dagelijkse wandeling die ze met de kinderen afleggen: van de kapel van Pulderbos, voorbij de eendjes. De witte eend was er vandaag ook.

Maris kan al 'Zwitserland' zeggen, maar heeft daar vandaag geen zin in. Hij begrijpt niet wat hem te wachten staat. Laurent denkt dat er een paar maanden geleden niets zou zijn geweest dat zijn zoontje van België zou hebben gemist. Intussen zou het wel goed kunnen dat hij in zijn nieuwe land veel om zijn grootvader zal vragen. Ze leren echter snel, jonge kinderen. Het kind van een collega die naar het buitenland is getrokken, sprak binnen een maand Frans.

Maar in veel opzichten is het nu wel het goede moment om te vertrekken. Ze zijn allebei vooraan in de dertig, hun kinderen zijn nog heel jong. Het duurt nog een jaar of vijf eer de lagereschooltijd van de oudste aanbreekt, dus zo lang hebben ze in principe nog om af te wegen of hun Frans-Zwitserse avontuur hen bevalt. Als dat het geval is, blijven ze er waarschijnlijk.

Er zijn ook een aantal Belgische fenomenen die ze niet zullen missen. Files. Stress. Voor hun jobs zijn ze beiden voortdurend op de baan, op alle tijdstippen van de dag. Avond- en weekendwerk met een gezin combineren is niet eenvoudig. Ze kijken uit naar de rust die Frankrijk en Zwitserland hen zullen bieden. Ellen zal weliswaar vaak naar het buitenland moeten reizen, maar haar voorwaarde dat ze haar man en kinderen dan met zich mee wil nemen, viel in goede aarde.

De verhuis is weliswaar nog niet voor half juli, zoals eerder gepland was. De medische ingreep van hun dochtertje zorgde voor uitstel. Tot oktober, waarschijnlijk. Ellen gaat er de eerste maanden enkel werken.

Als ze dan eindelijk voltallig zullen vertrekken, gaat de hele huisraad mee. Hun vertrouwde, herkenbare spullen zullen welkom zijn als houvast. Ze emigreren omwille van die baan, niet omdat ze per se naar het buitenland willen. Ze zien het als een pluspunt dat ze realistische mensen zijn, die niet geloven dat ze naar het paradijs vertrekken. En het is ook goed dat er hier niets is wat ze graag willen achterlaten, ze vertrekken niet uit frustratie, ze zijn hier ook gelukkig. Dus dat ze daar, zeker in de beginfase, meer van elkaar zullen afhangen, is niet erg.

Misschien goed dat het verhaal van hun vertrek nu in de krant staat, bedenkt Ellen. Als mensen nog eens dezelfde vragen beginnen te stellen, kan ze hen gewoon het artikel geven, dan hoeft ze alles niet nog eens te herhalen. De laatste tijd is het wat overdreven, sommige mensen praten over niets anders meer. Zelf hebben Ellen en Laurent ook nog andere dingen te vertellen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234