Donderdag 20/01/2022

Met dank aan de juryvoorzitter

Het was een unanieme beslissing van de jury, aldus voorzitter Quentin Tarantino. Maar dat kon niet verhinderen dat hij van favoritisme beschuldigd werd toen de Leon d’Oro voor beste film zaterdagavond in Venetië uitgereikt werd aan Somewhere van cineaste Sofia Coppola, met wie hij ooit een relatie had.

Ook het feit dat er in een competitie met 24 titels aan twee films een dubbele prijs werd toebedeeld en dat aan de Amerikaanse veteraan Monte Hellman, een vriend en mentor van Tarantino, een Leone Speciale werd toegekend als carrièreprijs deed heel wat wenkbrauwen fronsen.

In Somewhere gebruikt Sofia Coppola (°1971), die in 2003 met Lost in Translation ook al twee (kleinere) prijzen had gewonnen in Venetië, haar insidekennis van Hollywood om het verhaal te vertellen van een succesrijk acteur (vertolkt door Stephen Dorff), die zich verliest in drank, drugs en onenightstands, omdat hij zich geen raad weet met de eenzaamheid, de verveling en de niet-aflatende media-aandacht. Maar als hij opnieuw in contact komt met zijn elfjarige dochter (rol van Elle Fanning), van wie hij al een tijdje vervreemd was, probeert hij zijn leven toch weer onder controle te krijgen.

In haar aanvaardingsspeech bedankte de cineaste haar vader Francis Ford Coppola voor wat hij haar allemaal geleerd had. In eerdere uitspraken in verband met het onderwerp van haar film had ze zich al afgevraagd wat zoveel mensen toch bezielt om absoluut beroemd te willen worden.

Dat Balada Triste de Trompeta/The Last Circus van regisseur Alex de la Iglesia, een gewelddadige horrorfilm die als metafoor voor fascistisch Spanje bedoeld lijkt, twee keer bekroond werd (beste regie en beste scenario), werd in Venetië, waar geen enkele Italiaanse film een plaatsje in het palmares kreeg, ook op gemengde gevoelens onthaald.

De prijs voor beste mannelijke vertolking ging naar de excentrieke Amerikaanse acteur/regisseur Vincent Gallo voor zijn rol in Essential Killing. Hij speelt daarin een man die door de Amerikanen beschouwd wordt als een talibanstrijder, maar die op weg naar een gevangeniskamp ergens in Europa weet te ontsnappen. In de rest van de film probeert hij uit de handen van het leger te blijven.

De bekroning kwam niet echt als een verrassing, ook al spreekt het personage in de hele film geen woord. Dat deed Vincent Gallo zelf ook niet, althans niet met de pers. Hij was weliswaar aanwezig in Venetië, maar kwam de prijs niet zelf afhalen. Zijn nieuwe film als regisseur, Promises Written in Water, waarin hij zelf ook acteert naast de Vlaamse actrice Delfine Bafort, was een van de 24 titels in de competitie, maar zelf kwam Vincent Gallo, die naar verluidt de hele tijd op het Lido rondliep met een bivakmuts over zijn hoofd, niet opdagen op de gebruikelijke persconferentie.

Voor de prijs voor de beste actrice werden onder meer Natalie Portman in de openingsfilm Black Swan van Darren Aronofsky en Catherine Deneuve in Potiche van François Ozon als kanshebbers getipt, maar ook zij moesten, net als hun films, met lege handen naar huis.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234