Vrijdag 22/01/2021

Met boenke-boenk alleen kom je er niet

Regi, topact van de Vlaamse dance

Het is een drukke zomer voor Regi. Wekelijks pendelt hij tussen Spaanse podia en dat van Tien om te zien in Blankenberge. In de weekends zijn er de festivals en deze week speelde hij samen met Linda Mertens van Milk Inc. in het Red Sound District van Theater aan Zee, op uitnodiging van Gabriel Rios en tussen namen als Roland en Wim Opbrouck. De nieuwe cd van Milk Inc. staat voor de zesde week op nummer 1 en zijn eigen album Registrated, waarvoor hij samenwerkte met verschillende Vlaamse artiesten, flirt met de platinastatus. 'Ik ben blij dat de mensen mij eindelijk als muzikant zien.'

DOOR SUE SOMERS / FOTO ALEX VANHEE

In de backstage van het Tien om te zien-circus, tussen de onvermijdelijke handtekeningenjagers en het pomponkoortje van K3 dat nog snel wat huppelpasjes inoefent, overschouwt de immer sympathieke Limburgse dancegod de nieuwe wending in zijn carrière. Slechts gestoord door af en toe een oproep op zijn fonkelnieuwe iPhone en amper afgeleid door zijn lief Elke Vanelderen, die wat verderop in de schminkkamer zit, ratelt hij anderhalf uur aan een stuk over liefde, leven en werk. Respek!

"Onlangs stond Humo aan mijn deur en mocht ik meespelen in hun nieuwe spot. En nu De Morgen. Veel gekker moet het niet meer worden! Ik sta daar niet van te kijken, nee, ik vraag me gewoon af waarom het zo lang heeft geduurd. Als ik als Vlaamse artiest hetzelfde had gedaan, maar dan met bas, drum en gitaarbezetting, dan had De Morgen me veel vroeger geïnterviewd. Maar omdat ik 'botsautomuziek' maak, moeten wij eerst platina halen en het Sportpaleis uitverkopen voor ze aan onze deur komen staan. Begrijp me niet verkeerd, ik ben blij dat jullie er zijn. Maar in dit genre moet je blijkbaar meer presteren dan pakweg dEUS om serieus te worden genomen. Ik zit daar niet mee, maar het heeft toch lang geduurd voor in de media de frank viel. Eén uitverkocht Sportpaleis was niet genoeg, drie ook niet. Nu, na negen keer, denkt iedereen: 'Hm, die Penxten, daar is precies toch iets mee aan de hand! (lacht luid)"

Hoe zou je jezelf omschrijven voor iemand die nog nooit van Milk Inc. of Regi heeft gehoord?

"(vol ongeloof) Mensen die nog nooit van ons hebben gehoord? Wij zijn een livepopband die, euh, feelgoodmuziek maakt voor een groot publiek en die nu al negen keer het Sportpaleis heeft uitverkocht. Een band die, wanneer het over Milk Inc. gaat, het recordaantal toptienhits in Vlaanderen op zijn naam heeft staan. En wat mezelf betreft: ik denk dat ik een entertainer ben met een uit de hand gelopen dj-carrière die graag platen maakt met andere muzikanten.

"Ik maak gewoon popmuziek in de brede zin van het woord: populaire muziek voor een zo groot mogelijk publiek. Mensen noemen het dance, omdat er een 4/4 bas onder zit en omdat het met synthesizers wordt gemaakt, maar ik heb dat nooit zo beschouwd. Het is nooit mijn bedoeling geweest om in het dancehokje te worden geduwd."

Hoeveel moeite heb je moeten doen om artiesten te overtuigen om mee te werken aan Registrated?

"Geen, dat was zo gek. Die moeite zat meer in het hoofd van de journalisten dan in dat van de artiesten, want niemand heeft daar moeilijk over gedaan. Bart Peeters, Koen Buyse, Tom Helsen, iedereen reageerde superenthousiast. De grootste les die ik heb geleerd is dat we allemaal hetzelfde doen: liedjes schrijven op gitaar en daarna de studio in trekken.

"Het viel me trouwens op dat hoe groter de artiesten zijn, hoe gemakkelijker het ging. Bart Peeters had eerder al in een interview gezegd dat het Regifenomeen tien procent show is en negentig procent hard werken. In het circuit weten de mensen dat ik mijn succes te danken heb aan het feit dat ik thuis constant in mijn studio zit te werken. Alleen wist de buitenwereld dat nog niet. De mensen dachten dat ik maar wat stond te roepen, terwijl alles wat wij met Milk Inc. doen eigen werk is: zelf nummers schrijven, eigen productie, eigen mastering."

Welke artiesten had je nog op je verlanglijstje staan?

"Niet meer dan er nu op het album staan. Alleen Koen Wauters en Natalia hebben geweigerd wegens hun drukke agenda."

Het grootste contrast zou een nummer met Tom Barman zijn geweest. Heb je geprobeerd hem warm te maken voor je project?

"Tom is de enige van wie de platenfirma zei: 'Zijt ge nu helemaal zot geworden?' Ik heb het nooit rechtstreeks kunnen vragen, het management heeft dat meteen afgeblokt. Maar er komt een opvolger van Registrated, dus ik ga er nog eens achteraan. Maar met alle respect: Tom Barman is niet de geweldigste zanger. Koen Wauters zingt duizend keer beter. Ik zou vooral met Tom willen samenwerken omdat hij een creatieve mens is, die weet hoe hij een goed nummer moet maken. Bovendien heeft hij zich met Magnus eerder al aan dance gewaagd, dus hij heeft het in zich."

Had je verwacht dat je zoveel succes zou hebben met Registrated?

"Gehoopt wel, maar het slaat echt alles. Als je begint te flirten met de platinastatus en het aantal toptienhits bekijkt... Tom Helsen staat nu op zes met een nummer dat op een album staat waarvan al bijna 25.000 exemplaren zijn verkocht. Dat zoveel mensen dan nog eens de single willen kopen of downloaden, dat is uitzonderlijk. We krijgen ook airplay op zenders waarvan ik het nooit had verwacht. Q-music draait tegenwoordig 'Night and Day' van Tom Helsen, terwijl ze normaal gezien mijn winkel niet spelen."

Door de plaat heb je dan ook een breder publiek kunnen aanspreken.

"Maar ik was al breed! Ik heb alleen het alternatieve publiek erbij gewonnen en dat is niet breed, integendeel. Breed is vier keer het Sportpaleis! Ik bereik nu inderdaad nog meer mensen, maar als ik zie hoe de jaloezie leeft in het alternatieve wereldje... Blijkbaar is het verkeerd om daar hits te hebben, alsof succes een vies woord is. Maar Nirvana, The Rolling Stones en The Beatles hebben toch ook nummer 1-hits gehad? Zodra dEUS of Zornik begint te verkopen, komt daar een hele berg kritiek op, terwijl dat nergens voor nodig is. Gun die mensen hun succes toch.

"Ze mogen het hebben hoor, met hun nichegedoe. Ik bedoel dat niet slecht, maar de manier waarop in het alternatieve wereldje wordt gediscussieerd en gefilosofeerd over muziek... Jongens, jongens."

Maar voor alle duidelijkheid: je bent wel blij met de erkenning van 'het alternatieve wereldje'?

"Ik ben vooral blij dat ze mij als muzikant zien. Iedereen kent wel het podiumgedeelte van mij, maar niet iedereen wist dat ik ook muziek schrijf en produceer. Ik hoor nu van artiesten dat ze het fijn vonden om samen met mij een nummer te schrijven. Ze dachten allemaal dat ze in een computerwereld terecht gingen komen. Dat ze zelf een nummer moesten schrijven, dat ik er dan een basdrum onder zou zetten en klaar. Terwijl we gewoon met een glas wijn en twee akoestische gitaren in de tuin gingen zitten. Ik denk dat bij veel artiesten de ogen open zijn gegaan."

Heel weinig mensen zullen ook weten dat je gitaar kunt spelen.

"Twaalf jaar klassieke gitaar, zes jaar notenleer en twee jaar harmonie! Maar ik wist dat ik het als gitarist nooit ver zou schoppen: te weinig talent. Dus ik heb me op de handleidingen van synthesizers en computers gestort. Halfweg de jaren negentig zat het dancemilieu vol met lui die toevallig een hit hadden gescoord, terwijl niemand van hen een noot muziek kon lezen. En in het land van de blinden is eenoog koning. Ik had die muzikale basis wel, dat is mijn redding geweest.

"Ik had het idee dat ik het zelf beter kon. Op mijn vijftiende heb ik me samen met Filip (Vandueren, zijn muzikale compagnon, SS) drie jaar opgesloten op mijn slaapkamer, tot we wisten: nu is het af. Twee weken later was de plaat geperst en sindsdien is het niet meer gestopt.

"Drie jaar is lang, maar het is zoeken en prutsen geweest en slapen met de handleiding onder het kussen. In plaats van foto's van voetballers had ik foto's van instrumenten en synthesizers aan mijn slaapkamermuur hangen. Dat was verschrikkelijk nerdy, maar dat zijn wel de jaren van verschil geweest. Iedereen denkt dat het vanzelf gaat, maar je moet echt een tijdje bezig zijn met de technische kant van de zaak. Nu kan ik bij wijze van spreken met de vingers in de neus producen en nummers maken, precies omdat ik zo lang een nerd ben geweest."

Naar welke muziek luisterde je als tiener?

"Op mijn school had je de alternativo's en het housekamp. Dat was heel gescheiden, terwijl ik eigenlijk luisterde naar de twee. Nirvana vond ik heel goed. Maar toen kwam The Prodigy, de eerste groep die dance en rock verenigde, en dat was voor mij een openbaring. 'Dat wil ik ook', dacht ik. Blijkbaar heb ik een neus voor wat het grote publiek goed vindt."

Muziek voor de massa.

"Maar niet de al te domme massa. Je hoopt toch altijd dat er een tijdloos nummer tussen zit, zoals 'Walk on Water'. Ik heb nooit wegwerpmuziek willen maken. Op Suikerrock eind juli, een van de beste concerten die we ooit hebben gespeeld met Milk Inc., hebben we 'Walk on Water' ingezet met een gitaar. Linda zong de eerste strofen en toen zijn we gestopt. En dan 14.000 mensen die dat nummer meezingen... Dat is zo'n geweldig gevoel! Eén simpele gitaar, meer niet. Ik dacht: 'Kom nu maar allemaal kijken. De dance staat af, hé mannen, de band staat stil!'

"Ons succes is er niet toevallig gekomen. Met wat geluk kun je één of twee dancehits hebben, maar je kunt niet, zoals wij, dertig hits op rij scoren als dat geen liedjes, songs zijn. Met boenke-boenk alleen kom je er niet."

Heb je altijd beroemd willen zijn?

"Gek dat je dat vraagt, want volgens Filip heeft dat altijd in me gezeten. Ik was al beroemd zonder dat ik beroemd was. Vanaf mijn twaalfde wist ik dat ik later iets zou doen in de muziek. Nu klopt de werkelijkheid met hoe ik er altijd over heb gedacht. Ik moet mijn ouders daar dankbaar voor zijn, want zij hebben me altijd gesteund. Het enige wat ik moest doen was goede cijfers halen en in ruil kreeg ik een muziekinstrument of een computer. Hadden ze gezegd dat ik moest gaan voetballen, dan was er niks van me geworden.

"Als kind was ik heel gemakkelijk te lezen. Het is schrikwekkend om op je 32ste te moeten vaststellen hoe ik redelijk los op doel ben afgegaan. En het groeit nog altijd. Ons album staat al zes weken op nummer 1, we hebben net onze vierde Sportpaleisshow van dit jaar aangekondigd. Het is niet meer te vatten allemaal. We staan op alle zomerfestivals, halen nummer 1 in Tien om te zien."

Je hebt dan ook weinig concurrentie.

"Mijn concurrentie is de volledige muziekmarkt. In de dance kan niemand tegen ons op, dat klopt, maar omdat ik Milk Inc. als een popgroep beschouw, moeten we tegen iedereen opboksen. Zowel tegen de Coldplays als de Clouseaus van deze wereld. In het binnenland zitten we aan de grens van de absolute populariteit, meer kan gewoon niet. Gelukkig is er nog het buitenland. We spelen al twaalf jaar in Spanje, al van in het begin is daar elke single uitgekomen. Nederland loopt ook goed. We hebben zelfs twee toptienhits gehad in Engeland. Welke Belgische groep kan dat zeggen? Geen enkele.

"Als morgen een rockgroep naar Amerika gaat, dan gaan Humo en De Morgen mee, maar wij doen dat bij wijze van spreken al ons hele leven. Vorige week zaten we nog in Spanje en het publiek zong alle nummers van voren naar achteren mee. Dat niemand in België dat weet, I don't care. Het enige wat we niet hebben in het buitenland is een Sportpaleisshow."

Ter voorbereiding van dit interview heb ik op iTunes geluisterd naar jullie verzamel-cd. Ik was verbaasd hoeveel hits erop stonden en...

"Allemaal. Alle nummers zijn stuk voor stuk hits."

Het punt is eigenlijk dat de liedjes van Milk Inc. allemaal op elkaar gelijken. 'Forever' bijvoorbeeld had evengoed tien jaar geleden kunnen worden gemaakt.

"Hmm, maar we evolueren toch wel, hoor. Onze albums zijn veel muzikaler geworden. Tegenwoordig is elk nummer een song. Vroeger maakten we twee songs en acht dancenummers. Nu zijn het allemaal songs, waarmee ik bedoel: op gitaar geschreven volgens het schema strofe-refrein-strofe.

"Vroeger dachten we dat op een album altijd een paar instrumentale, Chemical Brothersachtige nummers moesten staan. Maar de mensen verwachten dat niet van ons. Ze willen liedjes die ze van voren naar achteren kunnen meezingen. Ook live steken we er meer partijen in dan vroeger.

"Milk Inc. is een merknaam geworden, net zoals Coca-Cola of McDonald's. Je weet wat je krijgt. Het is niet aan Milk Inc. om zijsprongen te maken en met genres te experimenteren. Je moet de mensen geven wat ze verwachten. Muzikaal zijn we geëvolueerd, maar de corebusiness is dezelfde gebleven: liedjes met toch een zekere tekstuele diepgang. Het is niet van 'hey ho, I love you so'. Onze nummers worden zelfs op begrafenissen gedraaid."

Milk Inc. op een begrafenis?

"Dat is het ironische aan ons: onze muziek klinkt altijd vrolijk, maar de teksten zijn diep en morbide. Het gaat altijd over miserie in de liefde. Filip en ik hebben al vaak geprobeerd een vrolijk liedje te schrijven, maar het lukt niet. Er zit altijd iets getormenteerds in. Blijkbaar zit dat in ons, terwijl ik wat de liefde betreft toch niet te klagen heb. (lacht)"

Je zei dat je heel veel te danken hebt aan je ouders. Ze zijn gescheiden op je twaalfde. Hoe is het contact met hen nu?

"Met onze pa is dat heel goed. Na de scheiding is hij in het huis blijven wonen en heb ik ervoor gekozen bij hem te blijven. Ik had al een studiootje thuis, dus lang heb ik daar niet over hoeven na te denken. Trouwens, mama kwam zeker nog drie, vier keer per week langs. Ik heb de softste scheiding gehad die je als kind kunt hebben.

"Met mama is het een beetje misgelopen toen ik op een paar kilometer van mijn ouderlijke huis in Heusden-Zolder heb gebouwd. Ineens kwam ze zich bemoeien met de vuilnis en de afwas. Ik heb haar toen echt moeten zeggen dat ze weg moest blijven. Nu is dat wat gekalmeerd, maar moeders denken blijkbaar nog altijd dat zoonlief het niet alleen kan. Dat is frustrerend, want als je een huis kunt bouwen, zal erin wonen ook wel lukken. Het kan toch niet dat op je 32ste je moeder nog in je huis rondloopt? (grijnst) Trouwens, ik heb een lief nu, dus er wordt wel degelijk gekuist!

"Het is mijn ma allemaal een beetje boven het hoofd gegroeid, denk ik. De eerste keer dat ze in het Sportpaleis kwam kijken, wist ze niet wat haar overkwam. Zestienduizend mensen die alleen voor haar zoon komen. Ze begreep het niet."

Kun je daar zelf nog verbaasd over zijn, over die publieksopkomst?

"Jazeker. Je moet op zo'n avond maar eens op de parking gaan kijken. Zoveel mensen, dat is fenomenaal! Voor mij was dat de grote overwinning: 'Kijk eens, ik maak geen nichemuziek!' Integendeel, wij zijn de op één na grootste groep van Vlaanderen!"

De Morgen was er toen ook en schreef achteraf in de recensie: 'Regi is de messias van de kermisbeat'. Wat denk je dan?

"Dat De Morgen niet naar het akoestische gedeelte heeft geluisterd, tiens. (lacht) Dat messiasgedoe hoor ik wel vaker. Blijkbaar ben ik een soort volksmenner. De organisator van Suikerrock zei het onlangs nog. Dat hij het publiek nog nooit zo uit zijn dak heeft zien gaan als bij ons. Als ik naar onze dvd kijk, sta ik zelf paf. Andere groepen bouwen hun concert langzaam op en steken er af een toe een hit tussen, om dan in de bissen helemaal los te barsten. Bij ons is het al vanaf het eerste nummer mayhem, chaos.

"Dat is ook de bedoeling van onze muziek. Elk nummer is geschreven met het Sportpaleis in het achterhoofd. Nu we er zo twintig, dertig aan elkaar kunnen rijgen, is dat feest hé. En het is geen idiote muziek. Wij zijn niet de Venga Boys of Eddy Wally. Er zit genoeg ziel in om er geen foute party van te maken."

Uit de boekskes en via je programma op Jim leren we dat je er een nogal 'hollywoodiaanse' levensstijl op na houdt. Rondcrossen in Aston Martins en op jetski's.

"Hollywood in Vlaanderen, ja. Er is wel die zweem van succes, maar verder doen wij heel gewoon. Dat kan ook niet anders in Vlaanderen, want voor het tegenovergestelde zou je keihard worden afgestraft. Dat was ook mijn voorwaarde om camera's toe te laten in mijn huis voor Regi's World: de mensen moeten kunnen zien hoe hard je werkt, en dan nemen ze de chique auto's en de feestjes aan het zwembad er wel bij."

Toch kan ik me niet van de indruk ontdoen dat je niet gewoon 'gewoon' bent. De beelden in Regi's World waarop te zien is hoe je met je vader in de Gamma nagels gaat kopen, zijn hilarisch maar tegelijk ook pijnlijk.

"Ik ben wel een beetje wereldvreemd, ja. Na Suikerrock had ik het weer. Je komt dan in zo'n ongelofelijke egotrip naar huis en de dag daarna is het zaterdag en moet je naar de stock américain omdat je batterijlader kapot is. Dan moet je een klik maken. Maar ik blijf dat doen, ik vind dat belangrijk. Als je echt denkt dat je zo geweldig bent als de mensen je doen geloven, dan heb je een probleem. Je moet jezelf constant weer op de grond kloppen. Aan de kassa van de Super GB in Zolder gaan staan werkt wat dat betreft geweldig."

Maar dan nog sta je daar met een pet diep over je hoofd getrokken en is het van 'Yo, Regi!'

"Tja, dat moet ik er dan maar bijnemen, zeker? De mensen kunnen het ook niet vatten als je zegt dat je pas terug bent van Spanje. Gelukkig heb ik een nuchtere vriendenkring. Kijk, als het over een jaar of twee gedaan is, wil ik nog altijd met jou kunnen praten. Dit is zo gigantisch groot, het zal ooit wel naar beneden komen. En dan moet ik iedereen nog in de ogen kunnen kijken. Al weet ik nu soms niet waar ik moet kruipen van schaamte."

Je schaamt je toch niet voor je succes?

"Soms wel, voor de andere artiesten, omdat het er zo over is. Het is de natte droom van iedereen, hé. Na Suikerrock werd ik opeens overvallen door een droevig gevoel: 'Wat moeten we nu nog doen? Hoe kan het nog groter?' Trouwens, de kans dat iemand na ons komt en ons overtreft is min nul."

Ook niet Pat Krimson, die zegt dat hij terug is met 2Fabiola en niet om tweede te worden?

"Allez, komaan... Serieus blijven, hé. Als hij zoiets zegt, liggen wij allemaal plat van het lachen. Pat Krimson doet graag grote uitspraken, dat is zijn aard. Als hij denkt dat het zo gemakkelijk gaat, negen keer het Sportpaleis vullen, dan zeg ik: 'Doe maar'. I dare you. Het is even grotesk als wanneer ik zou zeggen dat wij het Sportpaleis vaker gaan uitverkopen dan Clouseau. Dat slaat toch nergens op?"

Ben je eigenlijk nog tevreden met de naam Milk Inc.?

"Tja, als je op je achttiende een groepsnaam verzint en net op dat moment een koeienobsessie hebt... Filip en ik waren op een dag naar buiten aan het kijken en zagen een koe, en we hadden zoiets van: 'Fooook jong, dat is een grappig beest! Zie dat daar eens staan!' Zo zijn we op La Vache en Milk Inc. gekomen. Veertien jaar later is Milk een begrip op zich geworden. Coldplay vertaal je toch ook niet meer?

"In het begin was ik te bescheiden om mijn eigen projecten Regi te noemen. Ik heb twee-, driehonderd nummers moeten maken voor ik er mijn eigen naam onder durfde te zetten."

Je heet ook echt Regi, neem ik aan.

"Jazeker. Alleen deden ze bij de aangifte op het gemeentehuis blijkbaar moeilijk over die naam en is het officieel Reginald geworden. Maar op mijn identiteitskaart en mijn rijbewijs staat gewoon Regi."

Wie is Regi eigenlijk naast de muziek? Leest hij boeken, heeft hij extravagante hobby's?

"Ik lees, maar ik hou het slechts bij twee auteurs: Tom Lanoye en Herman Brusselmans. De nieuwe Muggepuut ligt klaar om te worden gelezen. Als ik vrije tijd heb, stort ik me op het culinaire. Ik drink graag wijn en koken doe ik ook graag. Wokken uiteraard, maar ik maak ook een prima lasagne. Ik leef als een Bourgondiër."

Dat is je niet aan te zien.

"O, maar ik moet heel erg op mijn lijn letten! Als dit interview gedaan is, ga ik eten in de Oesterput (befaamd visrestaurant in Blankenberge, SS). En ik kom net van een lunch! Thuis probeer ik een wijnvoorraad aan te leggen, al blijft het bij pogingen. De wijnkelder is er, maar hem vullen is een probleem. Spaanse rode wijn is mijn favoriet. Met een rioja kun je weinig verkeerd doen. Witte wijn heb ik het liefst uit Zuid-Afrika. En champagne, natuurlijk, hé. Die laat ik thuis met de koerierdienst leveren."

Hoe breng je je vakanties door?

"Nogal saai, vrees ik. Ik kan meestal maar een weekje gaan, dus het blijft doorgaans bij een duur hotel en daar dan een week gaan liggen. Het rugzaktoerisme zegt me niets. Ik wil genieten en het breed laten hangen. Zuid-Afrika en de Malediven zijn mijn favoriete bestemmingen. Dubai: ook leuk. Las Vegas om met de mannen naartoe te gaan en Amerikanen uit te lachen. In januari ga ik met de madame naar Mauritius. Beetje het paradijs opzoeken."

Het schijnt half België bezig te houden, dus voor alle zekerheid pols ik ook maar eens: hoe lang duur het nog voor er een baby komt?

"Negen maanden, last time I checked! Nee, serieus, Elke en ik zijn er bijna elke dag over bezig, maar altijd komen we tot de conclusie: nu niet. Het zou onze levens te veel overhoop halen. Minstens nog een jaar wachten. Even nog van elkaar genieten en van ons succes. Want we beseffen allebei maar al te goed dat het morgen gedaan kan zijn."

Bij Milk Inc. is het vanaf het eerste nummer chaos. Dat is ook de bedoeling van onze muziek. Elk nummer is geschreven met het Sportpaleis in het achterhoofdSoms weet ik niet waar ik moet kruipen van schaamte, omdat het succes er zo over is. Het is de natte droom van iedereen, hé. Na Suikerrock werd ik opeens overvallen door een droevig gevoel: hoe kan het nog groter?

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234