Zaterdag 28/03/2020

'Met alleen overleg en democratie raak je er nooit'

'Het probleem van België? Uiteindelijk moet iemand op de knop duwen. Dat gebeurt hier niet.' Het land, vindt Ivan De Witte (69), heeft mensen nodig die, net als hijzelf, zeggen: we gaan het nu zo doen, live with it.

Club Brugge kampioen! Daar zit de voorzitter van AA Gent niet zo mee. Zijn club speelt volgend jaar geen Champions League. Dat is al erger. "Niet alleen omwille van de financiële voordelen, maar omwille van de prachtige organisatie waarvan wij nog veel kunnen leren. Een half minuutje te laat uit de kleedkamer komen en je riskeert een zware boete."

Wat Ivan De Witte bedoelt: de wereld, en met name België, zou een beetje meer zoals de Champions League-organisatie mogen zijn.

Je verwacht het niet, maar de werkplek van de CEO bij het hr-bedrijf Hudson is een bescheiden kantoor. Enkel een herdenkingstegel van de Champions League-wedstrijd van AA Gent tegen Valencia geeft het bureau van Ivan De Witte een persoonlijke toets.

Een bewuste keuze, zegt De Witte, expert in psychologie op de werkvloer. In de Ghelamco Arena heeft hij als voorzitter zelfs geen eigen ingericht bureau. "Er zijn hier managers met een groter kantoor dan het mijne. Maakt niet uit. De baas moet niet altijd zijn positie willen tonen. Ik ben op een moment gekomen dat niemand hier, noch in de club, mijn gezag in twijfel zal trekken omdat mijn kantoor bescheiden is. Trouwens, kantoorruimte wordt steeds vaker als een belangrijke kost gezien."

Ooit heeft hij het anders meegemaakt. Aan het begin van zijn 'carrière' - de aanhalingstekens staan er omdat Ivan De Witte het woord liever vermijdt - werkte hij acht jaar op de personeelsdienst bij 'de' Sidmar in Zelzate. Dat bedrijf was toen nog in handen van Arbed, de Luxemburgse voorganger van staalreus ArcelorMittal. "Daar had je toen een aparte etage voor de directie, de zogenoemde vijfde verdieping", herinnert De Witte zich met de glimlach. "Zoals we toen zeiden: daar zaten de Luxemburgers, en op de andere verdiepingen zaten de gewone burgers. Dat was het machtscentrum van het bedrijf. Die macht diende uitgestraald te worden. Toen al had ik daar een unheimlich gevoel over."

Waarom houdt u niet van het woord 'carrière?'

Ivan De Witte: "Omdat het zo protserig klinkt. Liever gebruik ik het woord parcours, of loopbaan. Begrijp me niet verkeerd: ambitie is geen vies woord. Macht evenmin. Het gaat over de manier waarop je je macht uitoefent. Kijk naar de Duitse bondskanselier Angela Merkel. Zij heeft macht, maar gaat daar redelijk normaal mee om, hoewel ze met haar 'Wir schaffen das' toch even uit de bocht vloog.

"Ik heb macht, ja. Maar ik noem het liever invloed.Zowel in de club als hier. Ik zit ook in de executiveboard van Hudson Global, en dat geeft me ook internationaal macht en invloed. We zitten daar met vijf man. Ook daar probeer ik mijn eigen persoonlijkheid te bewaren. En dat lukt, als ik dat mag zeggen, dankzij mijn opgebouwde ervaring, relaties en bijdragen aan de financiële resultaten van de onderneming."

'Men moet nooit een wantoestand laten voort-bestaan om een oorlog te ontlopen'
(Machiavelli, De heerser, III, 13)

Ivan De Witte noemt zichzelf als machthebber bescheiden en gericht op overleg. Maar er zijn wel limieten. Hij neemt een papiertje, en tekent een curve op twee assen. "Als je een tijdscurve en een beslissingscurve hebt, dan kun je, naarmate de tijd vordert, door overleg de kwaliteit van je beslissing verbeteren."

Dan laat hij de curve plafonneren, onder het topniveau. Met balpen omcirkelt hij die gewenste top. "Puur door overleg en democratie geraak je nooit tot hier. Als je te lang aarzelt en terugkoppelt, erodeert de kwaliteit van de beslissing. Dat laatste stukje moet je als leider zelf durven overbruggen. Zeggen: het is nu zo, live with it. Punt uit.Dat is macht uitoefenen. Dat heb je ook bij de cipiersstaking gezien.

"Als je het leger moet inzetten om de cipiers te vervangen, dan is dateen teken van machteloosheid. Op een bepaald moment moet je als minister durven zeggen: zo en niet anders. Er is een moment dat het geduld met overleg op is. Dan moet je de macht kunnengebruiken die je toegewezen is. Helaas is in België de macht van de minister ondermijnd door het systeem, de structuur en de coalitiecultuur van ons land."

Omschrijft u eens uw eigen macht.

"In onze maatschappij is kapitaal wellicht de grootste bron van macht. Dit bedrijf is ooit van mij geweest (het heette De Witte & Morel, voor de overname door Hudson, BE/ JM). Toen had ik de macht van de hoofdaandeelhouder. Vandaag komt mijn macht uit de mate waarin ik, in de context van een Amerikaans bedrijf, bijdraag aan de cijfers. Op het eind van de dag komt het daar toch op neer."

U voelt zich wel thuis in die Amerikaanse bedrijfscultuur?

"Het is anders. Toen ik mijn bedrijf verkocht, kreeg ik een contract van een jaar. Na dat jaar heeft men mij aangeboden om te blijven. Ik had een niet-concurrentiebeding voor een jaar. Als ik gewild had, kon ik daarna weer voor mezelf beginnen. De meesten doen dat, en worden concurrenten voor het bedrijf dat ze hebben verlaten. Gaan concurreren tegen je eigen mensen, ze wegkopen, zo zit ik niet in elkaar. Dat werd erg geapprecieerd in de VS en hier lokaal.

"Macht is vaak vertrouwen. Mijn contracten lopen meestal twee jaar, maar eigenlijk zou ik haast zonder contract kunnen werken omdat het vertrouwen zo groot is."

Marc Coucke heeft het, in vergelijkbare omstandigheden, niet lang uitgehouden bij de nieuwe Amerikaanse eigenaar van Omega Pharma.

"Pharma is anders dan human resources. Aan de top van een bedrijf als Perrigo gaat het vooral over de financiën, niet over je eigen expertise in de sector. En de som die Marc ontvangen heeft, is toch van een andere orde. Als je zo kapitaalkrachtig bent, en je investeert in andere activiteiten, wordt het heel moeilijk om je in te passen in een andere bedrijfscultuur.

"We zijn ook heel andere mensen. Ik ben, denk ik, toch wat minder extreem in mijn denken enhandelen. Maar Marc is nog wat jonger."

Geen polonaise aan uw lijf?

"Wat ik zeg: anders dus. (lacht) Mijn respect voor Marc is groot. Hij heeft iets fantastisch neergezet. Aan de top van een multinational geldt een strikte hiërarchie. De hoofdaandeelhouder is de boss, en hij laat dat duidelijk voelen. Ik kan me voorstellen dat het lastig is om daarmee om te gaan als je verder volledig onafhankelijk bent.

"Mij heeft men ook van in het begin veel vrijheid gegeven. Ik heb mijn macht vervangen door andere macht: pure kapitaalsmacht is gedelegeerde macht geworden. Die probeer ik maximaal te benutten. En ik denk dat ik die by all means gemaximaliseerd heb. Het is een machtsspel."

Een spel dat u goed ligt, omdat u erg competitief bent.

(knikt) "Kijk naar de bouw van het stadion. Dat was in zekere zin ook een machtsspel. Je moet de belangen respecteren van de stad, de gewestelijke overheid, de club en de promotor. Maarhet is evenzeereen evenwichtsspel: je moet je kracht uitoefenen metrespect voor de kracht van de overheid, of de projectontwikkelaar. En dan proberen samen verder te gaan. Daar hou ik van: de limieten opzoeken."

U bent een vechtersbaas.

"Een vechter, maar geen straatvechter. (lacht) Maar wel een vechter. In een menselijke relatie gaat het ook voortdurend over onderhandelen. Dames, zeker mooie dames, hebben ook macht. Vaak meer dan we denken."

Macht erotiseert?

"Absoluut. Maak u geen illusies, ik ben al lang getrouwd. (lacht) Diplomatie op gezinsniveau. Je kunt niet kapotoverleggen: uiteindelijk moet iemand beslissen wanneer de kinderen in bed gaan. Zo zou het ook meer in de samenleving moeten gaan. Ik ben voor overleg maartegen overdemocratisering. Dat werkt verlammend en schept chaos."

Ook in de politiek?

"Zeker daar. België is door zijn structuren overgedemocratiseerd. De opdeling van België in gewesten was een noodzakelijke herstructurering, maar we zijn tegen de limieten van het systeem gebotst. Er moeten voldoende beslissingsmechanismen blijven die de gaten in het systeem overspannen. Anders doet iedereen maar wat op.

"Bij de aanslagen in Brussel zag je in alle extremen de overdemocratisering aan het werk. Op dat moment moet één persoon spreken in naam van het land. Er kan er maar één de chef zijn, en bij ons had dat de premier moeten zijn. Maar neen, plots staat daar dan op een internationale persconferentie naast de eerste minister de minister-president van Brussel - een man die, excuseer, niemand kent. Wat wil je dan dat de internationale gemeenschap zegt over het bestuur in ons land? Wat wil je dat ze zeggen als de Vlaamse regering vasthoudt aan haar eigen rouwmoment, terwijl alle anderen samen elders staan?"

Ook dat is vechten om de macht.

"Ik zie vooral veel onmacht. Dan komen de paraplu's boven. Wie moet het bevel geven om de metro stil te leggen na een aanslag? Zegt de ene: Brussel! Zegt de ander: federaal! Ministers schuiven de problemen door naar hun collega's ofondergeschikten op het terrein. Dat moet je eens proberen in een boardroom van een bedrijf, ze dragen je buiten. Ik viseer geen ministers; het is het systeem dat hen tot zo'n attitude brengt.

"Er is een moment dat er iemand moet kunnen zeggen: we gaan het nu zo doen. Merkel kan dat en haar land is ook gefederaliseerd. Ik heb Duitsers bij de klimaatonderhandelingen nooit horen bekvechten omdat de ene deelstaatminister een ander beleid wil dan de ander. Waarom kan het hier dan niet?"

Sommige van uw collega's zeggen: omdat België een failed state is.

"Nog niet, maar we moeten opletten dat we daar niet raken. In het buitenland word ik hier op aangesproken. Een aanslag moeten ondergaan is verschrikkelijk, maar het is de manier waarop wij ermee zijn omgegaan, die vragen oproept. Die actie van de luchtverkeersleiders na de aanslagen heeft desastreuze gevolgen. Collega's mijden Zaventem, zij vliegen nu via Frankfurt, Amsterdam of Parijs.

"Deze verbrokkeling van de macht zou weleens kunnen leiden tot die failed state. Men leest dat niet graag, maar zo is het nu eenmaal. En dan heb ik het nog niet over de rol van de vakbonden, de mutualiteiten en de organisatie van het overheidsapparaat."

U pleit voor het terugdraaien van de federalisering?

"Ik pleit voor een rationeel debat. Hoe verloopt het overleg en hoe verloopt de finale besluitvorming? (wijst weer naar het papiertje met de curve) Wie overbrugt dat finale stukje? Uiteindelijk moet iemand op de knop kunnen duwen. Dat is het probleem van België: iedereen wil zijn eigen knop, en uiteindelijk is er niemand die duwt."

'Een heerser die een sterke stad bezit en geen haat opwekt, kan niet worden aangevallen'
(Machiavelli, De heerser, X, 3)

U leidt AA Gent wel volgens een presidentieel regime?

(lacht) "Er is geen twijfel over wie op de knop drukt, alleszins. Je moet een voetbalclub leiden met beperkte machtskernen en korte commandolijnen.

"Velen proberen dat te realiseren door een club te kopen, zoals Roland Duchâtelet in Standard deed, of Bart Verhaeghe in Brugge doet. Dat is kapitaalsmacht en daar is niets mis mee. AA Gent is nog steeds een vzw. Dat is niet ideaal. We zijn aan het zoeken naar wat het alternatief kan zijn, met behoud van een sterke band met de gemeenschap."

Een gemeenschapsclub zijn zonder inspraak van die gemeenschap, dat lukt toch niet?

"We hebben een overleggroep met de belangrijkste stakeholders uit die gemeenschap. Op de knop drukken zonder overleg met die groep, is om problemen vragen. We hebben onlangs een nieuwe clubhymne gepresenteerd. De communicatie naar de supporters toe,dat hadden we beter moeten voorbereiden. Nu hebben we gemor gekregen. Dat was niet nodig geweest. Zo'n clublied snijdt heel diep in de ingewanden van je supporters en dus van de gemeenschap."

De nieuwe hymne is 'Nessun Dorma' van Puccini. Uw persoonlijke keuze.

"Ja, uit Turandot. En dan kan ik wel op de knop zitten drukken, maar in the end, als je die beslissing niet goed voorbereidt...

... blijven de supporters de Buffalomars zingen.

"Die spelen we natuurlijk ook nog altijd. Het strijdlied is bedoeld om ietsje later te spelen. De Buffalomars gaan we nooit schrappen."

Dat is wel wat de supporters vrezen.

"Dat krijg je dus als de mensen de indruk krijgen dat het boven hun hoofd beslist wordt. Mijn verantwoordelijkheid. Niemand is onfeilbaar. Ik zal nog veel fouten maken."

Waarom een operastuk opleggen als het hele stadion gelukkig wordt van de Buffalomars?

"Ik wil het niet tegen elkaar afzetten, integendeel. Ik vind de Buffalomars nog altijd fantastisch. Maar ik wou er ook iets aan toevoegen: a touch of class."

Waar u naartoe wil, maar waar de gewone supporter geen boodschap aan heeft.

"Toch zal de club stilaandie richting uitgaan. AA Gent is voetbal zonder agressiviteit. Voetbal zit nogte veel in een sfeer van geweld. Terwijl het in essentie een prachtig familiespektakel is."

U wil van Gent een soort Premier League-ploeg van België maken?

(aarzelend) "Welja, sport volgens de regels van de fair play en van het gentlemanship. Een beetje wat je meemaakt in de Champions League. We hebben dat nu een keer meegemaakt. (glimlacht) Het zal nu wel weer een tijdje duren.

"Kijk, als Benito Raman over Club Brugge scandeert dat 'alle boeren homo's' zijn, dan word ik boos. Dat passeert niet bij mij."

Hij moest weg van u?

"Hij moest even afstand nemen, ja. Hij mag nog terugkeren. Maar dat geroep moet stoppen, liefst ook bij de supporters. Iedereen moet zich hier welkom voelen."

Benito Raman is de held van de supporters.

"Dat zal wel. Toch moet het eruit. Omdat dat geroep nergens op slaat."

En als uw spits doorgaat op de knie van de keeper van Club Brugge, stoort dat u dan ook?

"Zeker. Het was zo niet bedoeld, daar ben ik van overtuigd. Maar dit type gemene fouten, dat hoort niet thuis in het voetbal waar we naartoe moeten. Dan spreek ik niet alleen over AA Gent, maar over het hele voetbal. Ook over de coach van Atletico Madrid, Diego Simeone. (nadrukkelijk) Een schande voor het voetbal.

Die zal nooit AA Gent trainen?

"Om meerdere redenen niet, onder meer financieel. (grijnst) Bal op het veld gooien, om een aanval van de tegenpartij af te breken, een van zijn eigen mensen een duw geven langs de lijn... Vreselijke man. Hij mag zijn finale van de Champions League hebben. Dit is het type mensen dat absoluut niet welkom is in onze club."

U had zelf ooit een aanvaring met toenmalig Club-doelman Stijn Stijnen in de spelerstunnel.

"Dat is uit de context gerukt, maar u hebt gelijk: ik kwam daar niet goed uit. Er waren een paar onheuse dingen gezegd, ik maakte een gebaar en Stijnen heeft daar dan agressief op gereageerd. Voor het publiek was ik de aanstoker. Maar het is uitgepraat en ik heb er lessen uit getrokken.

"De perfectie bestaat niet in menselijk gedrag. Eens je die benadert, moet je absoluut stoppen. (lacht) Men moet mij eens een goede leider aantonen die geen fouten maakt. Kijk naar Sarkozy. Op een bepaald moment at heel Frankrijk uit zijn hand. Hij heeft veel fouten gemaakt, ook in zijn gedrag, zijn agressieve stijl. Ik ben ervan overtuigd dat hij dat niet meer zal doen. Als je altijd dezelfde fouten maakt, dan moet je stoppen. Maar uit je fouten leren, is ook een vorm van durven. Ook dat moet je leren."

Punt is: u kunt uw emoties niet altijd onder controle houden.

"Klopt." (lacht)

Is dat die vechter die bovenkomt?

"Ik denk het. Het is al veel verbeterd, hoor. (lacht) Er zijn hier nog een paar mensen die me kenden van in het begin van dit bedrijf. De Ivan De Witte van toen en van nu is niet meer vergelijkbaar. Ik heb het ook niet meer nodig. Als ik nu kalm mijn gedacht zeg, heeft dat hetzelfde effect als toen met heftige bewoordingen.

"Het doel is: impact hebben. Naar Gandhi kijk ik op. Naar Mandela ook. En naar de manier waarop De Gaulle het aanpakte."

Tussen het leiderschap van Gandhi en dat van De Gaulle zit wel een serieuze kier.

"Het gaat om de stenen die ze verlegd hebben in de rivier. De Gaulle is weggegaan als Frans president in '69. Hij had nog een referendum uitgeschreven, won de meerderheid, maar niet meer de tweederde die hij had vooropgezet. Hij is dan weggegaan. Chic. De man had wel een heel land achter zich gekregen bij belangrijke beslissingen. Hij heeft Frankrijk zijn fierheid teruggegeven, allemaal op eigen kracht en gesteund door de bevolking.

"Gerhard Schröder past in hetzelfde rijtje. Zijn partij is er niet voor beloond, maar hij heeft wel onvoorstelbaar drastische hervormingen doorgevoerd. Zo iemand missen wij. Dehaene had daar wel iets van. Het komt erop neer dat we iemand nodig hebben die als persoon boven de partijen en de belangengroepen kan staan."

Een chef moet durven doorpakken.

"Durven, willen, kunnen doorpakken."

U bent toch meer de Schröder van AA Gent dan de Gandhi.

"Ja, dat denk ik ook, hoewel Schröder toch nog van een ander kaliber was."

U hebt wel een sterke greep op de club, samen met algemeen manager Michel Louwagie. Spelmaker Mbark Boussoufa hebt u achter de rug van uw trainer gekocht.

"Dat heb ik inderdaad doorgeduwd. U moet niet overdrijven. Ik ben vijftien jaar voorzitter, je zult niet veel zulke voorbeelden vinden. Het was de laatste dag van de transfermarkt. Ik wilde nog een stukje creativiteit toevoegen, er was een buitenkans, en ik heb dat doorgeduwd. Meer is het niet. De trainer (Hein Vanhaezebrouck, red.) wist er trouwens van. Het was niet achter de rug."

Uw trainer heeft dezelfde visie op macht als u. Hij wil ook op de knop duwen.

"O, maar hij mag ook op sommige knoppen duwen. Alleen niet op dé knop. (lacht) Dat zal hij ook nooit mogen."

Toch liever zo iemand in uw team, die begrijpt hoe macht werkt?

"Zeker. Michel Louwagie zit ook zo in elkaar. Hij mag ook op veel knoppen duwen, heeft veel kracht. Dat heb ik graag. Mijn echtgenote heeft dat ook. I like the game."

'De intelligentie van een heerser leidt men in eerste instantie af uit de mensen waarmee hij zich omringt'

(Machiavelli, , XXII, 1)

U bent een verstandig mens. Wat doet u in godsnaam in het voetbal?

"Toen ik mijn bedrijf opbouwde in de jaren 80 heb ik een commerciële box gehuurd bij AA Gent, nog in het Ottenstadion. Zo kwam ik in contact met de clubleiding en kwam ik in de raad van bestuur terecht. Toen de club virtueel failliet ging in '99, en 23 miljoen euro echte schulden had, vroegen ze me om voorzitter te worden. De stad wilde het en de bank (VDK) wilde het ook. Waarom deed ik het? De uitdaging. Mission impossible.

"Zo heb ik altijd gewerkt, met onrust en gedrevenheid. Ik ben weggegaan bij Sidmar, zonder een frank op zak. Ik had drie kinderen, een vrouw en geen geld. (lacht) Ik heb mijn ontslag gegeven en ben uit het niets zelf een bedrijfje begonnen. Mijn belangrijkste kapitaal was het geloof dat ik het ging halen."

Wie was uw eerste klant?

"Luc De Bruyckere van Ter Beke. Luc is een psycholoog, net als ik. Hij wilde mij wel een kans geven. Dat was factuur nummer 1. Een factuur die ik bij wijze van spreken gaan brengen ben om ze zo vlug mogelijk betaald te krijgen. Mijn vrouw zorgde voor het vast inkomen, mijn ouders stonden borg voor een lening van twee miljoen frank. Daarmee kon ik een kantoortje hurenen een auto kopen."

Bij het voetbal horen schijnwerpers. Was u op zoek naar publieke erkenning?

"Het zou stoer zijn om te zeggen dat mij dat niet interesseert, maar dat zou gelogen zijn. Het is zeker een factor, maar niet dé factor. Dat is ook niet gegarandeerd, hè. Vraag eens aan de voorzitter van Oud-Heverlee Leuven hoe plezant hij de erkenning vindt na de degradatie. (lacht)

"Als je niet een beetje ijdelheid hebt, ga je dood. Elke mens heeft behoefte aan wat erkenning. Wie geen bestaansfierheid kent, is een plant."

U hebt uw zoon Pieter vier jaar geleden verloren. Zie daar de grens van het machtsspel.

"Ja. (denkt lang na) Eigenlijk was ik er tot dan altijd in geslaagd om oplossingen te vinden. Met geduld, maar altijd met de stellige overtuiging dat ik er ging komen. Toen heb ik voor het eerst moeten vaststellen dat dit mijn krachten te boven ging."

Is het lastiger om als 'machthebber' te aanvaarden dat sommige dingen niet te controleren zijn?

"Het is alleszins lastig. Ik heb nog een privévliegtuig besteld. Een speciaal medisch toestel zou met Pieter naar Boston vliegen. Ik had via mijn Amerikaanse connecties vrij diep toegang tot het Massachusetts General Hospital. Enfin, zoals altijd ging ik ervoor. Dan hebben ze hier in het ziekenhuis gezegd: 'Ivan, dit is zinloos. Je moet dat niet doen.' En ook vanuit Boston hebben ze me op het laatste moment laten weten dat het zinloos was. Bon, dan word je voor het eerst in je leven geconfronteerd dat het niet gaat, wat je ook probeert.

"Machteloosheid is het juiste woord. Je kunt niets meer doen. Die diepe wonde blijft."

U praat er wel open over.

"Je moet een exit vinden voor je verdriet, en dit is de mijne. Exit is een goed woord, je zit opgesloten in je hoofd."

U bent minder hard geworden, heeft dat daarmee te maken?

"Waarschijnlijk. Zoiets markeert je."

Bent u misbaar? Hier en bij AA Gent?

"Het is te hopen van wel. Je moet ervan uitgaan dat je organisatie sterk genoeg is om haar eigen continuïteit te verzekeren. Het zou toch verregaand arrogant zijn om te zeggen: zonder mij gaat het niet. Het zou eventjes moeilijk zijn, dat wel. Je mag nooit je eigen einddatum vooropstellen, want als je dat doet, beginnen ze aan je poten te zagen. Als ik wegga, zal het snel zijn en volledig zijn, en bij voorkeur goed voorbereid."

En u zult het niet missen?

"Het eerlijke antwoord is: ik weet dat niet. Men zegt soms dat mensen die plots hun belangrijke positie verlaten, verwelken. Ik durf niet te garanderen dat ik aan dat noodlot ontsnap."

U zou ook wat kunnen gaan genieten van het leven.

"Ja, dat zit wel in mijn hoofd. Ik heb nog wel iets goed te maken thuis."

Geen spijt dat u zo hard hebt gewerkt in uw leven?

"Ik geloof niet zo in de eeuwige balans tussen werk en gezin. Ik ben voorstander van meer flexibel werken. Hard werken als het nodig is, veel vrijheid wanneer het rustig is. Zo werkt het hier voor iedereen.

"Waarom zou ik mensen verplichten naar kantoor te komen als het hele land 'de brug maakt'? Blijf thuis, maak er een leuk lang weekend van met het gezin. Maar als er hard gewerkt moet worden, moet iedereen mee vol aan de bak, te beginnen met mezelf. De vakbonden zijn natuurlijk tegen het algemene principe. Ik begrijp dat ze in sommige situaties grote risico's zien, maar daarom moet je de vooruitgang op andere plekken toch niet tegengaan?"

Geen spijt dat u de kindertijd van uw kinderen hebt gemist?

"Veel spijt, jawel. Maar er is geen tussenweg. Als je je geeft, moet je je 100 procent geven."

Toch een troost: als u hier stopt, hebt u nog uw machtsstrijd in het huwelijk.

"Ja, maar daar win ik niet zo gemakkelijk." (lacht)

Volgende week: bestuurder Etienne Davignon Lees alle vorige afleveringen van deze serie op demorgen.be/hetmonstervandemacht

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234