Dinsdag 26/01/2021

Met alle zonden van Israël beladen

De turbulentste week uit Anciauxs bewogen loopbaan

Als, in navolging van 'annus horribilis' het begrip 'semana horribilis' of 'vreselijke week' nog niet bestond, dan had het uitgevonden mogen worden voor Bert Anciaux, bijna 50 en Vlaams minister van Cultuur, Sport, Jeugd en Brussel.

Het begon vorige week al, met zijn blog over Gaza, zijn ongelukkige vergelijking tussen Palestina en Dendermonde. Eric Van Rompuy, die tien jaar na 1999 nog altijd niet heeft verteerd dat hij ooit als minister moest opstappen voor de paars-groene rekels, bombardeerde op zijn blog Anciaux tot "de zieligste politicus" die hij kende.

Maar goed, na zo'n rel, afgesloten met de surrealistische verklaring van de Vlaamse regering vorige vrijdag "dat Dendermonde en Gaza niet te vergelijken zijn", denkt een mens dat hij een rustig weekend verdiende. Beetje veldrijden kijken op tv, zien welke Belg er wint. Uitgerekend dat weekend, met kijkcijfers die piekten tot een hallucinante 1,3 miljoen, raakt bekend dat topsportmanager Ivo Van Aken veldrijden heeft geschrapt als topsport. De veldrijders zijn verontwaardigd, de modale Vlaming vindt het te belachelijk voor woorden. Is Anciaux wereldvreemd? Laat zijn instinct hem in de steek?

Een paar dagen nadat hij het Gazabombardement op Anciaux hielp stoppen, incasseert Kris Peeters nu zijn bonus. Niet de minister van Sport, maar de minister-president mag nadrukkelijk voor de tv-camera's verklaren dat "veldrijden in Vlaanderen een topsport blijft". Intussen heeft de niet op zijn mondje gevallen nieuwe wereldkampioen Niels Albert laten weten dat hij níét zal ingaan op een invitatie van Bert Anciaux. De veldrijders verschenen wel bij eerste minister Herman Van Rompuy.

En Anciaux? Die zucht op zijn webstek: "Adviezen volgen is niet goed, adviezen niet volgen zeker niet", en klagen over "een staaltje bewuste desinformatie". Zijn uitleg houdt zelfs steek. Veldrijden is namelijk geen 'topsport' meer omdat decretaal bepaald is dat dit alleen sporten zijn die de Olympische Spelen of de Wereldspelen halen. Dus geen veldrijden. Maar behalve dat etiket verandert er niets, zeker niet de subsidiëring van het veldrijden. Die nam zelfs toe onder Anciaux, en fors.

Maar leg het maar uit. Want de krantenkop was niet fout: veldrijden staat niet meer op de 'topsporttakkenlijst' (een term die alleen verzonnen kon worden door de Vlaamse administratie). Anciaux kan wel klagen: "Het laatste wat ik dus wou was op de ziel van onze jongens trappen", het leed was wel geleden. Voor de veldrijders, en voor hemzelf.

En het bleef komen. Sabam liet weten not amused te zijn met 'Berts muzieklijstje' op zijn website. De regel is namelijk dat een politicus toestemming moet vragen aan de artiesten wier muziek hij gebruikt, dit om onwelgevallige recuperatie te vermijden.

In theorie weet Anciaux best dat die regel zinvol is. Ook hij las goedkeurend dat Bruce Springsteen, Pearl Jam of The Dixie Chicks weigerden dat Republikeinen hun muziek gebruiken. In de praktijk weigert Anciaux de gelijkenis tussen hemzelf en Bush onder ogen te zien. Hij heeft twee webstekken, een private (www.bertanciaux.be) en een publieke (www.ministeranciaux.be). Dat privépersoon 'Bert' ook de politicus Anciaux is die zich aan de publieke procedure moet houden: allez hé mannen.

En nog was de ellende niet voorbij. Maandag roemde Anciaux violist en dirigent Sigiswald Kuijken als laureaat voor de prestigieuze Cultuurprijs voor 'Algemene Culturele Verdienste'. Kuijken, zei Anciaux, is "verfrissend" en "vernieuwend in een sector die kreunt onder het gewicht van gedateerde constructies en tradities".

Dinsdag krijgt diezelfde Sigiswald Kuijken een schrijven van het Vlaamse ministerie van Cultuur in de bus: de nieuwe subsidieaanvraag van zijn ensemble 'La Petite Bande'. Volgens de beoordelingscommissie zou Kuijken geen vernieuwing brengen en slechts teren op het succes uit zijn beginperiode. Dus woensdag al staat dat schrijven in De Standaard. Tegen zijn gewoonte in beperkt Anciaux zich tot "geen commentaar". In deze fase van de procedure had hij als minister namelijk niet eens tussenbeide kunnen komen. Maar in deze fase van zijn carrière is het weer een opdoffer.

Het wordt zelfs tragikomisch toen het ineens 'nieuws' was dat doven en gehoorgestoorden in hun gebarentaal 'minister Anciaux' uitbeelden al iemand die weent en geld in de zakken heeft. Volgens de populaire pers: "een bleitende zakkenvuller". Gelukkig wilde de dove N-VA-politica Helga Stevens uitleggen dat er van 'zakkenvullen' geen sprake is. Doven kozen dat symbool ooit voor álle ministers - dus ook maar niet alleen Anciaux - omdat regeringsleden nu eenmaal beslissen over (veel) geld.

De Wetstraat loopt vol met lui met een neus voor het natrappen naar een collega of concurrent die even zwak staat. Anciauxs collega-minister Dirk Van Mechelen (Open Vld) riep in de kranten dat hij Anciaux in de regering "om uitleg zou vragen" over het veldrijden, als betrof het een fundamentele aantasting van het Vlaamse regeerakkoord. Carl De Caluwé (CD&V) mocht in Villa Politica nog meer zout in de wonde strooien met zijn boude bewering dat hij deze legislatuur (dus tot juni) "geen decreet van Anciaux meer zou stemmen". Zeer Decaluwesiaans werd dat in dezelfde zin al afgezwakt: niet stemmen is daarom niet hetzelfde als tegen stemmen, want dat zou "van het decreet, de context, de omstandigheden en nog een paar factoren afhangen". Maar niet Decaluwé was met deze onzin de Lul (m/v) van de Week. Dat bleef Bert Anciaux.

Geen zondagskind

'De val van een godenkind', zo lijkt het wel. Bert Anciaux is nochtans een blijver, met een volle vijftien jaar 'eerste klasse' op zijn teller. In 1992 - hij is 'pas' 33, naar normen van toen - wordt hij voor een halve legislatuur schepen van Brussel. Dat Brussels schepencollege werd geleid door een paar monstres sacrés van een vadsig Belgique à papa, eerst Hervé Brouhon en na diens dood in 1993 zelfs door Michel Demaret. 'Dikke Mich', 'monsieur dix pourcent' en ex-buitenwipper, was een karikatuur van een politicus. Hij liet zich kennen door zich zogezegd in de gunst van het volk maar zeker van bepaalde Brusselse media te wringen door de terdoodveroordeling van de gangster Patrick Haemers op een bord midden op de Grote Markt te laten afficheren, bewaakt door twee agenten (het bord, niet Haemers). Demaret was niet eens de echte baas van Brussel. Dat was Paul Vanden Boeynants, die als voorzitter van de vzw's van de Heizel toen zijn laatste glorieperiode beleefde.

Het hele land beschouwde dat affreuze stadsbestuur als een affront voor de hoofdstad. Voor Bert Anciaux was het een cadeau. Voor hem was het de ideale omgeving om zich te kunnen profileren als jong, hip, modern, nieuw. In vergelijking met die krokodillen wás hij dat namelijk ook.

En toch was deze Bert geen zondagskind. Hij had zijn tijd mee, zijn 'omgevingsfactoren', en natuurlijk ook zijn naam. Maar de zoon van Vic zou snel de 'tegens' leren kennen. Hij werd in 1992 voorzitter van een partij die zwaar verloren had bij de verkiezingen. Wat volgt, staat op het netvlies van de toenmalige Wetstraat gebrand. In de zomer van 1992 nodigt ex-voorzitter Jaak Gabriels Humo-journalist Yves Desmet uit naar zijn vakantieoord in Toscane, waar hij - met foto's in het zwembad - afscheid neemt van de Volksunie, die hij passé en irrelevant vindt. De VRT sleurt Bert Anciaux voor de camera. De nieuwe voorzitter verschijnt in T-shirt en korte broek, zweetband om het hoofd: zo weggeplukt uit zijn Chirokamp.

Het beeld van de hulpeloze Anciaux die zo zijn best deed dapper te blijven, was zeer ontwapenend. Het bewees, onderstreepte en versterkte zijn positie van 'underdog'. Van de dappere kerel die een partij moest redden die niet alleen de verkiezingen had verloren maar ook in de steek werd gelaten.

Bert Anciaux moest de VU op de kaart houden, tussen Vlaams Belang en de plots zeer Vlaams en uiterst trendy geworden VLD, en met een wijfelende achterban. Hij deed dat door te doen wat elke politoloog hem zou afraden. Hij maakte de VU 'anders'. Linkser. En dat in een tijd dat Vlaanderen een ruk naar rechts maakte. Instinctief begreep het politieke dier in Anciaux: precies omdat heel Vlaanderen verrechtste, bestond zijn enige kans erin de progressieve richting uit te zwenken.

De huidige generatie sp.a'ers is het blijkbaar vergeten, maar in 1993 nam Bert Anciaux grote risico's met zijn 'Leuvens Congres'. In volle economische crisis zette hij thema's als 'arbeidsherverdeling' en 'arbeidsduurverkorting' op de agenda. De rechtervleugel brieste. Jef Valkeniers vond dat "er maar één oplossing was om uit de crisis te raken: meer en harder werken. Zoals Vlamingen dat altijd hebben gedaan." Anciaux gaf geen krimp en won (nipt) het pleit. Het was de consequentie van de idee die hij in zijn eerste boekje had neergeschreven, De vergeten vernieuwing. Hij legde uit dat de VU, behalve de taalstrijd, ook een maatschappelijke boodschap had, en dat die ecologisch en sociaal was. Anciaux profileerde zich dus als een man van de Wereldwinkel, schreef over watervervuiling, luchtverontreiniging, grootstedelijke thematiek, over verarming ook. Hij zei dat Gabriels de VU verlaten had omdat hij niet meer de moed had om oppositie te voeren, dat hij verhangen was geraakt aan het beleid, en de macht. En passant kregen ook vakbonden en mutualiteiten een sneer, want ook dat was de geest van die tijd. "Anciaux had natuurlijk ook de Burgermanifesten van Verhofstadt gelezen", herinnert Agalevkopstuk Jos Geysels zich nog, "en Appèl aan de Verantwoorde Vlaming van CVP-voorzitter Johan Van Hecke. Hij had wel een aanstekelijk verhaal, maar zijn ideologisch profiel was au fond redelijk wazig."

Maar het werkte wel. En zorgde voor een nieuw minischisma binnen de VU. Een paar weken na het Leuvense Congres trok Herman Candries naar de CVP, Valkeniers naar de VLD. En toch was hun vertrek een godsgeschenk voor Anciaux en de VU. Zure, oudere politici maakten plaats voor jong, schoon volk, voor mini-Anciauxtjes. Jong, open, tolerant, niet onintelligent. Sven Gatz was een van die Anciaux-boys. "Bert oefende en oefent een grote aantrekkingskracht uit met zijn energie, zijn dynamisme, zijn voluntarisme, zijn gebrek aan cynisme. Bert was nonconventioneel, een vrijdenker, en stuwde de Volksunie een richting uit die mij zeer enthousiast maakte."

Belangrijk: Anciaux kon dat maar omdat hij een stamboom-VU'er was, een Vlaams-nationalist tot in zijn 'tripes'. Een verruimer had geen vernieuwing moeten aanpraten. Het 'van ons'-gevoel stond Anciaux toe om apart te zijn.

Zo breken de hoogdagen aan van Bert Anciaux. Zowel in 1995 als 1999 zal de Volksunie het niet onaardig doen bij de kiezer. Anciaux ontpopt zich al in de jaren negentig tot het type emopoliticus waartegen de verzamelde 'serieuzen' geen verhaal hebben. Als hij op het destijds immens populaire zondagavondprogramma Morgen maandag aan Mark Uytterhoeven live bekent dat 'ons Damienne' opnieuw zwanger is, heeft Vlaanderen er een week lang praten aan. Anciaux wordt populairder dan zijn eigen partij. Hij vroeg en behaalde driehonderdduizend voorkeurstemmen. Dat lijkt misschien minder dan het halve miljoen van Steve Stevaert of Guy Verhofstadt, en lijkt in het niets te verzinken bij de bijna achthonderdduizend van Yves Leterme. In werkelijkheid zorgde Anciaux wellicht voor een nog straffere stunt: hij vertrekt namelijk niet van lijsten die bijna 25 (Stevaert en Verhofstadt) of haast 30 (Leterme) procent van de stemmen haalden. Hij leidt een underdogje van geen 10 procent. Anciaux als een politieke Erwin Vandenbergh of Josip Weber, twee spitsen die bij herhaling topscorer werden - bij Lierse SK, en Cercle Brugge. Dát toont hun aparte klasse.

Sesamstraat

Jos Geysels: "Ik herinner me politieke debatten uit die tijd waarbij de eerste rijen bezet waren door zwijmelende bakvissen. Die waren allemaal gefixeerd op Anciaux. Excuseer: op Bert." (lacht)

Anciaux wordt groter dan zijn partij en begint zich ook zo te gedragen. Een collega: "In de media kwam er een 'hype' rond een bepaald beeld van 'Bert'. Anciaux zelf begon zich te bewust te worden van zijn 'Bert'-zijn. Hij kon niet vermijden dat hij naar zijn imago leefde."

Bert Anciaux werd een beetje de 'Bert', in plaats van de 'Ernie' van het befaamde Sesamstraatduo. Naar buiten leek hij een Ernie - vlot, grappig, lachend - innerlijk was hij vaak een Bert: op zichzelf gericht, achterdochtig, snel gekwetst. "Eén negatief artikel kon hem een week lang verdrieten."

En hij oversteeg zijn partij. Naast de VU stichtte hij ID, als laboratorium voor politiek. Hij overtuigde Gatz om mee in het ID-verhaal te stappen, en verruimde ook daar. Gatz zelf, Flor Van Noppen, Margriet Hermans, Vincent Van Quickenborne, zelfs Pieter Vandekerckhove, oud-voorzitter van Jong Agalev, klopten aan. Gatz: "De belofte was nog volkomen."

En zoals zo vaak liggen op het hoogtepunt ook de kiemen van de neergang. In 1999 is VU-ID erbij als paars-groen geformeerd wordt, tenminste op het niveau van de Vlaamse regering. Bert Anciaux wordt minister van Cultuur. Een droompost. Want er is geld, zeker voor cultuur. Geysels: "Voor paars-groen lag het Vlaamse budget voor cultuur lager dan dat van de meeste grote Europese steden. Gelukkig werd het nieuwe Vlaamse regeerakkoord niet bepaald door 'cultuurbarbaren' onderhandeld. Cultuur kreeg een uitzonderlijk groeipad." Een Patrick Dewael, een Jos Geysels, een Steve Stevaert en Patrick Janssens gaven aan Bert Anciaux met cultuur onverhoopt startkapitaal. Later kwam daar sport bij, en Brussel. In het Algemeen Beschaafd Anciauxs: toffe bevoegdheden.

Maar de VU splitst. De zaak-Sauwens zorgt voor een mentale barst, de onbuigzaamheid van Geert Bourgeois bij de staatshervorming voor de feitelijke breuk.

Anciaux zoekt toenadering tot andere partijen. Tot Jos Geysels, die hem en de zijnen graag bij Agalev wilde inlijven. "Onderzoek van Billiet en Swyngedouw had mij geleerd dat de VU-kiezer dichter bij Agalev zat dan de klassieke socialist. Er werd ook gepraat over mandaten, en uiteindelijk sprong het daar op af. Bij de sp.a kon Bert meer krijgen. Nu, ik neem hem dat niet kwalijk, want uiteindelijk draait politiek ook om mandaten."

Maar Anciaux speelt geen open kaart naar zijn eigen achterban. De dag voor hij in een kranteninterview het kartel tussen Spirit en sp.a aankondigt, belt hij Sven Gatz op met de mededeling. Tot dan had hij zijn Anciauxboys in het ongewisse gelaten.

Dat kan discreet lijken, want het is meer dan dat. Intussen is de naam van de groep-Anciaux ook officieel 'Spirit' geworden. De twee beginletters intrigeren: s en p. Toeval? Wellicht niet. Net zoals het geen toeval was dat het ambitieuze project van De Lijn redelijk ongerijmd Spartacus heette, toen Stevaert het departement Verkeer controleerde. Het had ook Spaak kunnen zijn, of Space, zelfs Spatie. Als de naam maar spa-nnend was. Met Sp-irit was dat niet anders. Gatz: "Ik kan die hypothese niet onderschrijven, want ik wist van niets. Ik dacht dat wij volledig autonoom een naam kozen." Maar door van de toekomst van de partij een egoproject te maken, ontgoochelt Anciaux medestanders. Gatz stapt niet mee over naar de socialisten, net zomin als Margriet Hermans of Vincent Van Quickenborne. Ook Fons Borginon gaat naar de VLD, Annemie Van de Casteele, Patrik Vankrunkelsven. Bijna de hele Spirittop, ooit allemaal Anciauxgetrouwen.

Hipper dan hip

Bert Anciaux is minister bij de partij die in 2003 hipper dan hip is. Maar men kan niet om met die luxe. Niet Anciaux, die per se naar de federale regering moest, als minister van Verkeer, maar al na een jaar weer in Vlaanderen schuilt. Niet sp.a of VLD, die zich belachelijk, want arrogant beginnen te gedragen.

Ook al zijn de verkiezingen van 2004 nog behoorlijk, de klad zit erin. En het gemor over het kartel begint. Achteraf werd bekend dat Stevaert bij aanvang het kartel zag als een opstap naar een kiesvereniging: de operatie-Pro. Sp.a moest een soort CVP worden, qua structuur. Eén koepel, en daaronder 'standen' die op hun eigen publiek mikken.

Spirit zag dat CVP-model wel zitten, vond zelfs dat sp.a zich te weinig op haar publiek richtte. Geert Lambert: "Ze joegen eigenlijk op de Spiritkiezer: links-liberaal, hoger opgeleid. Zo verloren ze hun achterban en vernauwden ze onze marges."

Bovendien dreigde de naam Spirit te verdwijnen. Anciaux zelf zag al begin 2007 het onvermijdelijke daarvan in. Maar zijn eigen Spiritclub boog niet. Lambert zag de Pro-notablokjes, de plastiek draagtassen ('Prozak'), en ging ervoor liggen. Toen raakte geen mens daarover. Waarop 'Pro' verwaterde tot de desastreuze 'Ja'-campagne.

Anciaux zat gevangen tussen zijn ambitie en zijn kracht. Meer dan ooit was zijn ambitie een sterke minister van Cultuur zijn. Zijn oud-kabinetschef Stefaan De Ruyck, vandaag zakelijk leider van de Gentse Vooruit, is formeel: "Hij is echt ongelofelijk sterk als minister. Hij werkt hard, heeft visie. In tegenstelling tot zijn imago kent hij zijn dossiers en zijn cijfers door en door, hij kan onderhandelen en hij gebruikt zijn netwerk om zijn zin te krijgen. Ik weet dat Anciaux een ander imago heeft, maar hij is echt een crack als minister. Dat zie je ook aan de kabinetsmedewerkers die hij kon aantrekken. Paul De Knop (de huidige VUB-rector, wp) wilde bijvoorbeeld zijn adjunct-kabinetschef voor Sport zijn: dat zegt alles over het sérieux van zijn beleid. Maar de pers schrijft dan over het grote verloop op zijn kabinet. Natuurlijk, want als je sterke mensen aantrekt, krijgen die stevige aanbiedingen. Het is juist een compliment."

Maar wat Anciaux ooit sterk maakte, speelt nu tegen hem: zijn imago. 'Tof' is geen tof woord meer. Er komt sleet op Anciaux. Wat zou het land nog opkijken van een politicus in Chiro-uniform, een foto die hem in de jaren negentig beroemd maakte, in een tijd dat er anderen in bikini poseren?

Hij is populair, zelfs wat populistisch. Ook al is het niet zijn idee om op tv op een koekje van zijn eigen urine op te knabbelen, hij doet het wel. Anciaux ruikt nog altijd kansen, maar kan zijn opportunisme steeds minder maskeren.

En zo raakt Anciaux in het verdomhoekje. Een verspreking - De avonden van Gerard Reve noemt hij De nachten - blijft hem achtervolgen. In culturele kringen is Anciaux vaak de risee, de pispaal. Bestaat die cultuurwereld uit een bende ondankbare honden? Deels wel, want als er meer geld komt, is dat logisch - wij zijn zo goed, mijnheer - als er minder geld komt, is dat de fout van de minister. Maar deels maakt Anciaux mee wat ook Marleen Vanderpoorten overkwam op Onderwijs, of Mieke Vogels op Welzijn. Een 'vakminister' moet niet op electorale dankbaarheid van de achterban rekenen. Christendemocraten als wijlen Daniël Coens of Inge Vervotte zijn grote uitzonderingen, want die hebben de luxe dat het Vlaamse middenveld grotendeels christelijk georganiseerd blijft; Mieke Vogels gaf de Vlaamse welzijnssector de gulste cao uit zijn geschiedenis en haalde vervolgens nooit minder stemmen.

En net zoals er een déclic komt in een opgaande lijn zijn er ook breukmomenten die de weg bergaf onvermijdelijk maken. Sven Gatz verloor alle illusies in zijn voormalige mentor "toen hij Spirit liet stikken en wéér een nieuw project wilde uittekenen. Wéér dat verhaaltje. Eén keer te veel."

De breuk tussen sp.a en Spirit en de komst van Anciaux naar sp.a is dan ook rauwe politiek. Al voor 2007 had Anciaux Spirit mentaal opgegeven. Vandaar dat hij niet meer in die partij had geïnvesteerd, ook niet in de kaders. Toen Geert Lambert zijn opvolging regelde, deed hij dat grotendeels buiten Anciaux om. Met Bettina Geysen kwam er bewust een nieuweling, een niet-lid van de Anciauxclan. Dat bleek geen gouden zet. Als de desastreuze peiling voor Spirit bekend raakt - amper 0,6 procent - reageert Geysen niet adequaat. En bij sp.a lagen de kaarten anders.

Toen Stevaert en Janssens in 2004 het kartel smeedden, kreeg dat ook geen applaus van de achterban. Maar ze hadden het gezag om de klassieke leden te overtuigen en de verkiezingen van 2003 bevestigden hun grote gelijk. In 2004 was die leiding er niet meer. Er is de druk van Erik De Bruyn, en de nieuwe generatie sp.a-sterkhouders (en dat is heus niet alleen Gennez) heeft niet meer de culot om tegen de achterban in te gaan. Met het risico dat ze straks meer zakken, waardoor die achterban hen nog kritischer zal aanpakken.

Bovendien waren verschillende Vl.Pro-parlementsleden al op eigen houtje "gaan praten". De sp.a-top kreeg dus het signaal dat Vl.Pro voorbij was. Eén kleine aanleiding en Gennez zei het kartel op. Anciaux kwam, plus wat mandatarissen. Maar als SLP doet de basis wel dapper verder.

Anciaux wilde zijn discutabele overgang positief vertalen. Hij wilde maskeren dat hij net zo verhangen was geraakt aan de macht als Jaak Gabriels. Hij wilde verhinderen dat te veel zou gefocust worden op het feit dat hij Vl.Pro offerde, net zoals Spirit destijds. En dus bedong hij van Gennez 'een geste'. Dat wat later een eigen leven leed als 'naamsverandering', maar eigenlijk niet zo afgesproken was. Vandaar dat Gennez dat ook zo niet zei op haar partijbureau.

Gennez minimaliseerde de afspraak, Anciaux maximaliseerde het akkoord in de pers. Dat leidde de avond voor publicatie nog tot telefoons over en weer, waarin Gennez aan Anciaux vroeg om de boodschap af te zwakken die hij daags nadien in De Morgen zou verspreiden. Anciaux liet dat doen. Om tien uur 's avonds, per sms. Het resultaat was veel minder dan aan Gennez was toegezegd, of dan wat zij hoopte. De ambras was er niet minder om. De schade kon nauwelijks groter zijn.

Die valse start bij zijn 'nieuwe' partij is amper verteerd of Anciaux zorgde zelf voor de Gazarel. Ook dat was weer 'typisch Bert'. Voordien had Anciaux al geblogd dat elke Vlaming een arafatsjaal zou moeten dragen. Was dit zuivere emotie? Neen. Jos Geysels kent hem al lang: "Er zitten geen tranen in zijn verstand."

In een verkiezingsjaar geldt altijd één logica: een electorale. Bert Anciaux moet in Brussel stemmen halen, het liefst zo veel mogelijk. Omdat een aantal oude Vlaamse kiezers wellicht afgehaakt hebben en 'andere' socialisten niet zomaar op hem stemmen, moet hij een nieuw publiek vinden. Brusselse Vlamingen zijn er niet zo gek veel, jonge Brusselse migranten veel meer. Die groep laten de Vlaamse partijen feitelijk over aan de Franstaligen, de PS op kop. Bert Anciaux ruikt zijn kans.

Zoals een intimus het zei: "Denkt u echt dat Anciaux bedroefd is? Stel dat hij op zijn blog netjes had geschreven dat het fout is wat in Gaza gebeurt, geen mens had het opgemerkt. Nu spreekt het hele land over hem. Goed, hij polariseert. Maar alleen zo krijgt hij expliciete steun. Het was zijn beste week in jaren. Alle gazetten stonden vol Anciaux. Tel maar na."

Een blik op de persdatabank Mediargus leert dat Bert Anciaux vorige week goed was voor 179 artikels. Eric Van Rompuy bleef steken op 19 artikels, Dirk Van Mechelen op 63. Quod erat demonstrandum.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234