Woensdag 04/08/2021

'Mentale ziekte zou geen taboe mogen zijn'

PSYCHOTISCHE POP. Schijn bedriegt: de opgewekte popdeuntjes van Passion Pit - frequent gebruikt als reclamejingles - herbergen eigenlijk aardedonkere gedachten. Gelukkig laat frontman Michael Angelakos op het nieuwe Kindred eindelijk weer de zon binnen.

Op papier was het een succesverhaal: als beginnende artiest maakte Michael Angelakos enkele thuisopnames nadat hij het op de universiteit voor bekeken hield. Hij zette zijn tracks onder de naam Passion Pit op MySpace - weet je nog, MySpace? - waar hij meteen een enorm aantal volgers kreeg. Niet veel later werd hij dan opgepikt door de major Columbia en de albums die hij daar uitbracht, bleken uitermate succesvol. Angelakos' ster, ondertussen, bleef rijzen. Uitstekend gedaan, toch?

Alleen: al sinds zijn universiteitsjaren worstelt Angelakos (hij is er nu 27) met zware mentale problemen. Gelukkig is hij naar eigen zeggen nooit geweest en de sociale problemen die élke tiener dan wel twentysomething ondervindt, kwelden hem tot de n-de macht. Zijn dagelijks leven bestond uit drugs ("véél drugs"), alcohol ("anderhalve liter dure gin per dag") en depressie (Michael is bipolair). Op zijn negentiende probeerde hij zelfmoord te plegen, waarna hij zich jarenlang liet behandelen, met weinig effect: manie, psychotische uitbarstingen en emotionele breakdowns in het openbaar (onder andere op het South by Southwest-festival) bleven schering en inslag. In 2012 liet hij optekenen: "Ik zie mezelf niet oud worden. Mensen hebben het niet graag dat ik dat zeg, maar ik ben gewoon eerlijk."

Van die zwartgalligheid zullen de meeste fans van 's mans werk evenwel weinig merken - een van de laatste dingen waarmee wij die synthlijntjes van 'Take a Walk' associëren, is wel depressie - tenzij ze naar de lyrics luisteren. Daarin gaat het over zelfmoord ("And then I'm lifted up / out of the crimson tub / The bath begins to drain / and from the floor he prays away all my pain", uit 'Where We Belong'), zijn gewelddadige blackouts ("She says I screamed and that I raised my hand / I never meant to, I wasn't even there", uit 'Cry like a Ghost') en af en toe een smeekbede dan wel dankwoord aan het adres van zijn steun en toeverlaat, zijn echtgenote Kristy Mucci ("Just believe in me, Kristina / All these demons, I can beat them", uit 'On My Way'). Zijn testament heeft hij al opgesteld: alles gaat naar haar, "de persoon die mijn leven al zoveel keren gered heeft".

Praten helpt

Maar het gaat intussen dus beter met Angelakos. Wanneer we hem spreken, praten we alleszins met een mens die, als hij al niet gelukkig is, dan toch een zekere rust heeft gevonden: "Een paar jaar geleden was het inderdaad heel erg... Ik ben toen, zoals je weet, met mijn problemen naar buiten gekomen (in een interview met Pitchfork, red.), en dat deed eigenlijk wel deugd: praten helpt en soms moet je je demonen gewoon onder ogen zien. Het heeft me geholpen om beter zorg te gaan dragen voor mezelf, en ernaar te streven om zo gelukkig mogelijk te worden. En nu gaat het heel erg goed met me, bedankt om het te vragen. (lacht)"

We leggen Angelakos enkele citaten voor van een jaar of drie geleden, toen hij er nog van overtuigd was dat hij niet oud zou worden. Hij schuifelt eens ongemakkelijk, maar antwoordt met de glimlach - het totale tegenovergestelde van de moeilijke, nukkige interviewee die ons beloofd werd: "Je moet goed weten dat ik in die periode echt ziek was, niet gewoon uit m'n sas. Die uitspraken kwamen voort uit mijn ziekte." Hij moet er opvallend vaak op hameren dat hij vroeger niet gezond was: "Mensen praten niet graag over mentale problemen, ze gaan er liever van uit dat je moeilijk bent of er zelf voor kiest om je vreemd te gedragen. Voor alle duidelijkheid: dat klopt niet." Sinds hij beter weet om te gaan met zijn problemen, heeft Michael zich zelfs geprofileerd als woordvoerder voor zijn lotgenoten: "Een grote passie van me! Mentale ziekte zou geen taboe mogen zijn: als ik door te spreken mensen kan helpen, dan graag."

'No bullshit'

Angelakos' herbronning hoor je op Kindred, het nieuwe album, meteen: Manners en Gossamer klonken ook al poppy en leuk, maar Kindred is ronduit triomfantelijk, als de vreugdekreet van iemand die net een heel hoge berg heeft beklommen. "Dat kan kloppen, ja. Mijn platen zijn steeds weergaves van mijn leven op dat moment: Manners was een onzekere plaat van een kerel op de unief die geen idee heeft waar zijn leven naartoe gaat, Gossamer was het relaas van iemand die de controle verliest, en in Kindred kruip ik uit mijn dal."

Platen zijn voor Angelakos therapie; hij gebruikt zijn Passion Pit-persona om de dingen te zeggen waar hij in het dagelijkse leven liever over zwijgt. "Veel van mijn songs heb ik specifiek geschreven om me te verontschuldigen", grapt hij maar half. "Maar ondertussen communiceer ik in het echt toch ook al iets beter."

Niet toevallig dus dat de lyrics op Kindred minder centraal staan dan vroeger. Muziek en boodschap vallen veel meer samen: "De teksten zijn moeilijker te begrijpen: ik heb ze in de mix iets minder naar voor gebracht. Ik behield dit keer alleen de essentie." Less is more is niet bepaald iets dat je zou associëren met het album: het is zo grandioos dat af en toe Sigur Rós en The Tough Alliance om de hoek komen piepen. Maar toch is het van toepassing: 'Kindred' haalt nog geen 35 minuten met tien gebalde songs. "No bullshit", zoals Angelakos het zegt. Zijn nummers duren geen seconde te lang, alle ballast werd overboord gegooid. Het is een volwassener album dan we van hem gewend zijn.

Dat vindt hij zelf ook: "Als je de drie albums naast elkaar legt, krijg je een interessant traject. In se gaan ze allemaal samen over één ding: opgroeien, volwassen worden." Zie de tandem Manners-Gossamer-Kindred dus als het muzikale equivalent van de coming of age-films van Richard Linklater (Boyhood en de Before-trilogie). We volgen - over een periode van enkele jaren - een personage terwijl hij zijn jeugd achter zich laat, verantwoordelijkheden opneemt en worstelt met alles wat daarbij komt kijken. Het grote thema dat steeds terugkomt en in Kindred naar zijn hoogtepunt wordt gedreven? "Jezelf aanvaarden zoals je bent."

Na afloop bedanken we Michael voor het gesprek, omdat we weten dat hij promo maar niks vindt, waarop hij: "Jij bedankt! Ik vind het eigenlijk aangenaam om in gesprek te gaan wanneer een plaat af is, want die is zodanig in isolatie gemaakt dat ik soms amper nog weet wat er in de buitenwereld gebeurt. Om de reactie van andere mensen te horen is dan net heel leuk: het bevestigt dat ik deel uitmaak van deze wereld. (lacht) Zoals wanneer je me vergeleek met Sigur Rós: vroeger had ik zoiets lastig gevonden, maar nu maakt me dat gelukkig. Ach ja, nogmaals: vroeger was ik ziek."

Hij lacht wanneer hij opstaat; nu gaat het beter.

De Morgen geeft 10 exemplaren van Kindred weg aan abonnees. www.demorgen.be/plus/voordelen

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234