Maandag 18/11/2019

Getuigenis

"Mensen verstikken uit angst om alleen te zijn"

Annelies Puype. Beeld Stefaan Temmerman

De wetenschap bewijst: twintigers voelen zich eenzaam. Annelies Puype (25) is account executive en copywriter bij het Brusselse Shortcut Advertising. Ze is erg sociaal, maar de zelfmoord van haar moeder is onmiskenbaar aanwezig in haar leven.

"Vaak voel ik me eenzaam. Ik ben niet beschaamd om dat toe te geven. Soms ben ik liever alleen dan dat ik uitga met zogezegde vrienden. Zij die enkel en alleen de buitenwereld de indruk willen geven dat ze iets te doen hebben.

"Vroeger vulde ik dat gemis ook door veel uit te gaan. Je verplicht jezelf als het ware om dingen te doen om de buitenwereld te tonen dat je niet eenzaam bent, dat het goed gaat met je. Nu ben ik daar wel in veranderd.

"Soms heb ik het gevoel dat ik niet veel mensen rond me heb met wie ik dezelfde interesses kan delen. Bij andere mensen geen aansluiting kunnen vinden, daarin zijn mensen vaak heel eenzaam. Ik denk niet dat het een kwestie is van te hoge verwachtingen hebben, want ik focus enorm op het kleine geluk. Het is tweerichtingsverkeer. Ik geef heel veel en als het niet wederzijds is, dan laat ik sommige banden wat varen. Daar ben ik harder in geworden.

Lees ook: Waarom eenzaamheid piekt bij twintigers (+)

"Mocht ik een lief hebben, dan zou dat gevoel van eenzaamheid deels smelten. Het zou heel tof zijn als ik vanavond thuiskom en er iemand is die mij een kus geeft, met wie ik onnozel kan doen en die geïnteresseerd is in mijn leven. Er is wellicht een leegte die ik probeer op te vullen. Door de zelfmoord van mijn mama heb ik echt wel de behoefte om iemand bij me te hebben. Dat is niet altijd even goed, want zo verstik ik mensen soms in de angst om te worden verlaten.

Volwassen worden

"Volwassen worden vind ik moeilijk. Als je 18 bent en je studeert tot je 23ste, dan heb je weinig financiële zorgen. Na het afstuderen heb ik beslist om op eigen benen te staan en ging ik er alles aan doen om alles zelf te betalen. Maar ik vond niet het werk dat ik wou. Uit noodzaak ben ik in de horeca gaan werken om toch maar alles te kunnen betalen. Het niet vinden van werk heeft een grote invloed op me gehad. Kwam ik mensen tegen op Tinder, dan kreeg ik vaak de vraag welke job ik uitoefende. Ik moet wel toegeven dat ik me soms wat schaamde om te zeggen dat ik in de horeca werkte, hoewel dat niet nodig was. Onze samenleving verwacht veel en als dat niet wordt ingelost, dan ligt je zelfbeeld aan diggelen. Langzaamaan, met vallen en opstaan, ben ik mijn weg aan het vinden. Ik heb er lang naar gezocht. Ik heb nu een job die ik graag doe en waar ik voldoening uit haal.

Lees ook: "Een volle agenda is geen statussymbool"

"Eenzaamheid wordt soms verward met depressie. Ik heb me nog nooit depressief gevoeld: in de eerste plaats sta ik vrolijk in het leven. Iedere mens heeft meerdere facetten, maar ik ben niet bang om me eens down te voelen, ik geraak er wel bovenop. Alles begint stilaan uit zijn startblokken te schieten. Ik voel dat ook. Ik heb nu een job, doe het graag, en dat doet wel veel met een mens."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234