Zaterdag 24/10/2020

Mensbrugghe op het Bal van de Begeerte: Geen bal te begeren

Beeld Tim F. Van der Mensbrugghe

Reporter Tim F. Van der Mensbrugghe probeert op belangrijke evenementen binnen te geraken. Hij brengt van overal verslag uit, van de politieke nieuwjaarsrecepties tot de Gouden Schoen. Gisteren vond het Bal van de Begeerte plaats in de Vooruit in Gent. Tim F. Van der Mensbrugghe was erbij, want hij geraakte binnen.

Ik zit op de laatste rij en heb geen verrekijker bij. Niet erg, want de bewegingen van Tom Lanoye vullen de ganse Theaterzaal. Jules Deelder zie je sowieso liever niet te dichtbij. Er smeult een kwalijk vuur in de ogen van deze vampier. Zijn aller-individueelste expressie doet je griezelen.

Dertig jaar geleden stonden beiden al samen op een podium de begeerte te behouden. De aanstormende atleet Lanoye is ondertussen een gearriveerde papzak, terwijl Jules Deelder zichzelf nog altijd kan gebruiken als tandenstoker. De ene heeft het over zijn anus en zijn reet, de andere mompelt iets en het publiek applaudisseert. Poëzie.

Correctie: poëzie om mee te lachen. Onderhoudend genoeg opdat mijn maag het allemaal kan verteren. Deelder schroomt zich niet om Lanoye te onderbreken, maar is zelf al eens de draad kwijt. "Souffleur!" Hup, daar komt een man vanachter de coulissen met een bundel A4'tjes.

Bij Deelders epische sluitstuk zitten twee mensen moedwillig in hun broek te schijten van het geforceerde schaterlachen. De Rotterdammer steekt een opsomming af die een halfuur duurt en ja, zij is best grappig. Al verwacht je dat het hem zal slopen, waardoor hij op het eind zal verstijven ten gevolge van de dood.

Maar Jules Deelder (69) gaat niet dood, doordat hij weigert te sterven. Net zoals Tom Lanoye lawaai maakt doordat hij weigert te zwijgen. Het resultaat is dat deze reporter op het einde onvrijwillig zit te applaudisseren. Mijn beroepsernst is geslachtofferd op het altaar van het vermaak.

De avond is nog niet voorbij. Zo meteen draait een hoop schrijvers schijfjes in de Concertzaal. Dertig jaar Behoud de Begeerte dient gevierd met een bal. Onder andere Saskia De Coster en Jeroen Olyslaegers zullen dj spelen.

"We zijn contractueel verplicht disco te draaien", moppert Jeroen in zijn baard. Met zijn nimf Nikkie Van Lierop rookt hij voor de Vooruit een sigaret. Het paar ziet er gelukkig uit, dankbaar voor de zachte Gentse lucht die ze in het barre Antwerpen moeten ontberen.

Normaal gezien kwam ik hier vanavond niet, maar deed ik vierhonderd meter verder mee aan een Twitterquiz. Toen ik mijn team in de steek liet voor dit literaire feest, werd ik gewaarschuwd: "Dat is een hele avond binnensmonds kotsen. Is het niet van wat er zich op het podium afspeelt, dan is het van de kleffe koppeltjes die een tweede jeugd beleven."

Er staat inderdaad nogal wat ouder volk in de zaal, maar er zijn evengoed jongens en meisjes van huwbare leeftijd. Ik geraak aan de praat met de enige N-VA'er die present tekent, zowaar de assistent van Siegfried Bracke. Opdat de culturo's hem niet zouden verscheuren, probeert de man zo links mogelijk te kijken.

Een feest is dit nog niet, onder andere doordat een psychedelische band zijn gitaren onromantisch doet loeien. Dit is Pink Floyd op steroïden in plaats van lsd. (De autocorrector van mijn mobieltje maakte hier 'LDD' van, maar die drug is ondertussen al enkele jaren uitgewerkt. Bij tussentijdse controles vertoont hij zelfs geen kiesdrempelwaarden meer.)

In afwachting van ambiance wiegt het cultureel verantwoorde publiek zachtjes heen en weer. Pas om middernacht springt Tom Lanoye eindelijk achter de draaitafels. Lanoye verklaart het bal voor geopend, maar zijn plaatje blijft al na tien seconden hangen, stokken en haperen. Elke single uit zijn bak heeft ie kapot gedraaid.

Lanoyes mix draait helemaal in de soep, maar daar trekt het volk zich geen zak van aan. Men danst. Nic Balthazar en Lieve Blancquaert nemen daarbij het voortouw. "Best aanstekelijk", oordeelt zelfs de enige N-VA'er in de zaal.

In het midden van de dansvloer lijkt plots een zoutpilaar te staan, maar het is Guido Lauwaert slechts. Een bejaardenhelpster leidt hem met zachte dwang naar een rustig hoekje waar je je bonnetjes kunt inruilen voor palliatieve zorgen.

Olyslaegers neemt de draaitafels over en brult: "Hallookes! Wij zijn amateurs!" Toch houdt hij zich netjes aan zijn contractuele verplichtingen, de clausules en kleine lettertjes inbegrepen. Soul, boogie, funk, disco: ook het oudere publiek staat erop te shaken. Bij Barry White houden de dames hun flanellen onderbroek niet meer droog.

De voortreffelijke set verhindert niet dat de zaal leegloopt. Veel mensen van een eind boven de dertig zijn ontgoocheld dat Jules Deelder slechts heel even over het podium kwam geschreden en dan nog zonder zijn beloofde jazzplaatjes. Als er om 1 uur nog vijfhonderd man aanwezig is, zal het veel zijn. "Het is hier een fucking staande receptie aan 't worden!", briest Olyslaegers naar waarheid. Alles zal worden onthuld, o lezer. Het is gewoon een kwestie van tijd.

De baardige schrijver geeft het roer door aan Saskia De Coster en Inne Eysermans, die de Vooruit pardoes overspoelen met elektrodreunen. Een madam in laat-zeventiende-eeuwse klederdracht bolt het verontwaardigd af. Vóór het podium verzamelen zich steeds meer vrouwen van wie je vermoedt dat ze nooit geïnteresseerd zullen zijn in piemels, zeker niet uit seksuele overwegingen.

"Hoeveel lesbiërs denk jij dat er hier aanwezig zijn? Ik bedoel niet in kilogram, maar proportioneel", vraag ik aan de enige N-VA'er in de zaal. "Toch wel 25 procent, schat ik", bromt de man, die zich zorgen maakt over de eventualiteit van scharen, het samenspel tussen vrouwenlichamen waarmee zij elkaar in theorie pingpongballetjes kunnen doorgeven.

In zijn totaliteit blijft het aantal aanwezigen zorgwekkend dalen, stilaan komt de 0 procent in zicht. In de wandelgangen beklagen schrijver-dj's er zich over dat het feest zo laat van start gegaan is. "Een bal kon je dit toch niet noemen", klinkt het voorzichtig. Maar organisator Luc Coorevits zweeft op een wolk, hem sleur je daar de eerstkomende dagen niet meer van.

Coorevits knuffelt de nog aanwezige coryfeeën, onder wie een mediavrouw met een dik velletje. Haar man haalt een verfomfaaide enveloppe te voorschijn en haalt er een brief uit. Een vondst, niet ver van de Antwerpse gevangenis. Er wordt voorgelezen en geluisterd. Dit is de knauw die de kleffe Sint-Valentijn bestrijdt. Levensliteratuur die op straat lag te slingeren, weggegooid uit woede of wanhoop.

Slechts met schrapping van een naam citeer ik letterlijk: "Nauw hierbij schrijf ik dan nog nogmaals een brief voor je hopeloos wachtend op jou belletje. Ik kan het niet meer aan, ik heb me zelf echt ziek gemaakt, ik eet bijna niet meer huil de helle nacht me zelf in slaap. Ik wil je horen, ik wil je zie, ik wil weten hoe het met je gaat. Besef aub wat je achter hebt gelaten alleen. Ik ben alles zat, het lijkt wel of ik nu boet omdat jij vast zit."

Angst en pijn. We worden er zo stil van dat we buiten een luide gil horen. "Help, mijn valse wimpers vallen af!" Jeroen Olyslaegers schrikt op. "Oei, da's die van ons!"

Beeld dm
Beeld Tim F. Van der Mensbrugghe
Beeld Tim F. Van der Mensbrugghe
Beeld Tim F. Van der Mensbrugghe
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234