Donderdag 28/05/2020

Mensbrugghe is binnen: N-VA loves techno in Flanders Expo

Beeld Tim F. Van der Mensbrugghe

Reporter Tim F. Van der Mensbrugghe probeert vanaf dit weekend op alle evenementen binnen te geraken. Hij brengt van overal verslag uit, van de politieke nieuwjaarsrecepties tot de Gouden Schoen. Dit weekend vierde N-VA als eerste Vlaamse partij nieuwjaar. Dat mocht meteen groots: met het volk dat in Flanders Expo kan, haal je de kiesdrempel. Tim F. Van der Mensbrugghe was erbij, want hij geraakte binnen.

De tram richting Flanders Expo zit vol oude mensen. Niet dat ik daar iets mee bedoel of insinueer, ik stel dat gewoon vast. Oude mensen zijn prettig. Ze zijn doorgaans sympathieker dan jonge mensen. Nog nooit heb ik een bende van vijftien bejaarden met bruut geweld een koptelefoon weten stelen. Oude mensen doen dat niet.

Meer zelfs, oude mensen zijn góéd voor het veiligheidsgevoel. Zolang oude vrouwtjes en heertjes buiten durven komen, moet het wel meevallen met de criminaliteit. Oude mensen zijn de kanariepiet in de steenkoolmijn: wanneer de misdaadcijfers stijgen, leggen zij als eerste het loodje. Waar zij gedijen, is er weinig agressie. Kortom, oude mensen zijn prima. Tenzij ze hopeloos in de weg blijven staan wanneer je de tram wilt verlaten. Met hun wandelstok en baard raken ze verstrikt in het hoogtechnologische deurmechanisme. Dan krijg je al eens zin om hun kreupelheid nog enkele procenten op te schroeven.

De grijsaard voor me sukkelt met veel moeite van de tram. Kromgebogen sleept hij zich naar de expohallen. Wanneer hij in de verte de vlaggen van de N-VA ziet wapperen, veert hij net iets rechter. De zwart-gele moederschoot roept!

Geen juistere plek voor een feestje
De Nieuw-Vlaamse Alliantie viert vanavond nieuwjaar in Flanders Expo. Partijwoordvoerder Joachim Pohlmann had het in een e-mail over Gent Expo, maar aan dergelijke provincialistische zever doen wij in Gent niet mee. Onze expohallen zijn er voor gáns Vlaanderen en gans Vlaanderen is wat hier vanavond wordt verwacht.

Voor de N-VA is er geen juistere plek om een feestje te houden. Flanders Expo symboliseert als geen ander het moderne Vlaanderen: een hoop blikken dozen met een Engelse naam waarrond een kluwen van autostrades en steenwegen ligt. Supermarkten en hoerenkoten op vijf minuten rijden: zo heeft de Vlaming het graag. Rakelings langs Flanders Expo scheert de R4, een ringweg waar er praktisch nooit file is, zodat je met gemak 120 kunt rijden, zelfs als je maar 90 mag.

Anders dan op de nieuwjaarsreceptie van vorig jaar staan er geen ACW'ers te flyeren aan de ingang. Na de volgehouden kruistocht van Kamerlid Peter Dedecker heeft de christelijke arbeidersbeweging geen lust meer om de partij uit te dagen. (Benieuwd of ze brochures zullen uitdelen aan de ingang van de gevangenis wanneer Dedecker later dit jaar opgesloten wordt wegens laster en eerroof.)

Het feest van de N-VA neemt zowaar twee hallen in beslag - plus één hal die dienstdoet als vestiaire. Met zoveel zelfvertrouwen bewijzen de Vlaams-nationalisten weer dat ze een on-Vlaams volkje zijn. Een gele loper op een zwarte vloer lokt de bezoekers naar een indrukwekkende hoeveelheid mousserende wijn. Ook de EHBO-post is keurig geel-zwart. De kelners en serveuses: allemaal in het zwart met een gele das. Hetzelfde kleurenpalet vinden we terug in de trendy toogtafels. (De uitvinder van een ontrendy toogtafel krijgt van mij een bak Westvleteren.)

Zwerm camera's
En kijk, daar is Bart De Wever! De echte! In Gent! Je herkent 'm niet aan z'n gele das of z'n halve glimlach, maar vooral aan de zwerm camera's die hij voortdurend rond zijn kop heeft cirkelen, als fruitvliegjes die een zwerver verwarren met een stuk fruit.

Het voetvolk cirkelt vooral rond de grote togen centraal in de zalen. Helaas voor de hongerigen: de eetstandjes gaan pas open ná de speech van de grote leider. Volgens Pol Van Den Driessche zijn er zesduizend porties eten voorzien. Zesduizend! Er is keuze tussen pasta, wok en friet met stoverij. Dat er wel degelijk 'stoverij' staat, verheugt mij. We zijn duidelijk in Gent, de enige plek waar men begrijpt dat stoofvlees het ingrediënt is en stoverij het gerecht.

Van Den Driessche is zijn joviale zelve, maar wanneer een collega-journalist vraagt of hij bij de zeer belangrijke verkiezingen van 25 mei op een lijst zal staan, betrekt zijn gezicht. Hij is "de shit" nog niet vergeten die in de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen ongevraagd in zijn billen kneep.

Dresscode
Op grote projectieschermen prijkt een foto van een meisje dat een tand kwijt is. Daarnaast de tekst: "Op naar een jaar vol Verandering Voor Vooruitgang". Nog een geluk dat er niet staat "Verandering Naar Vooruitgang", of de N-VA zat met een heel vervelende afkorting opgescheept, verwijzend naar een tijd toen Vlaams nog met 'sch' werd geschreven en sommige Vlamingen met een geaffecteerd Duits accent spraken.

De moderne Vlaams-nationalisten houden zich ver van uniformen, maar dat belemmert niet dat veel vrouwen een zekere dresscode eerbiedigen: een zwarte jurk met een gele sjaal of gilet. De liefde voor de partijkleuren zit diep.

Vanuit de massa - als de sp.a half zoveel volk op de been krijgt, zal de rode partijtop opgelucht ademhalen - stijgt opeens applaus op. Bart De Wever beweegt zich door het volk. Er worden net geen rozenblaadjes uitgestrooid voor zijn voeten, maar rozen zijn niet beschikbaar in geel-zwart, en vandaar. Er wordt gejoeld en gefloten wanneer de voorzitter het podium beklimt. De Wever heeft nog geen woord gezegd en hij heeft zijn publiek al in zijn zak.

Applausmomenten
Journalisten die op zoek zijn naar nieuws, zijn eraan voor de moeite. De speech van De Wever is er voor de partijleden. Handig springt hij van het ene applausmoment naar het andere. Hij waarschuwt zijn toehoorders voor de drek die ze de komende maanden over zich heen zullen krijgen. Voorzichtig, Bart, of je mandatarissen volgen het voorbeeld van Pol Van Den Driessche en houden zich afzijdig!

De Wever zien speechen blijft indrukwekkend. De man articuleert goed, wat Vlamingen op zich al een enorme prestatie vinden. Af en toe valt hij wel een beetje in herhaling - bijvoorbeeld over de loonlasten, de loonlasten en de loonlasten - maar je kunt hem niet verwijten dat hij zijn eigen partijprogramma niet kent. De leider houdt zich flink aan zijn tekst, maar zodra hij op dreef is, begint hij af te wijken en uit te weiden. Verdorie, straks gaat dat hier nog drie uur door, tot hij een lange baard heeft en een dikke sigaar in zijn mond steekt.

Stoverij vs. stoofvlees
Geloof het of niet: aan het einde van zijn speech oogst De Wever zowaar boegeroep vanuit zijn eigen publiek. Hij heeft er net iets te veel de nadruk op gelegd dat het partijcongres van 31 januari plaatsvindt in Antwerpen en niet in Gent. Ik zeg het u: als Vlaanderen ooit onafhankelijk wordt, splitst deze partij zich in een vleugel die stoverij eet en een andere die stoofvlees eet. Dat komt niet goed.

De Wever is in zijn element op een podium. Niet alleen omdat hij het goed kan uitleggen, maar ook omdat de man last heeft van smetvrees. Mensen met smetvrees staan niet graag tussen een grote massa, die torenen er liever bovenuit, buiten het bereik van kiemen en ziekteverwekkers. Daarom verrast het enigszins dat de voorzitter aankondigt dat er na zijn speech een fotomoment is. Partijleden mogen naast hem poseren. Hij zal twee uur lang beschikbaar zijn. Twéé uur! Twee uur klamme handjes op zijn schouders! Twee uur doodgeknuffeld worden door rabiate fans!

In een mum van tijd staat er een rij van dertig meter aan te schuiven, geen enkel eetstandje lokt meer volk. Meer zelfs: de standjes waar je pasta en wok kunt krijgen, lokken gewoon géén volk. Iedereen kiest voor traditionele stoverij met frieten.

Het moderne Vlaanderen
Met de rechterhand van Kamerlid Siegfried Bracke sta ik wat te ouwehoeren over de socio-economische koers van de N-VA. De man verdedigt de derde weg, een mengeling van liberalisme en communitarisme. Het samenwerken van de markt en de gemeenschap, u hebt het ongetwijfeld al gehoord. De Wever benadrukte het ook in zijn toespraak: de N-VA is níét asociaal. Het Vlaams-nationalisme als inclusieve ideologie, dat verhaal. Een beetje verder zit een vrouw in een rolstoel moederziel alleen, aan een veel te grote tafel, een bord verlepte stoverij binnen te schrokken. Ook dat is het moderne Vlaanderen.

Stilaan verschijnen op de grote projectieschermen de eerste foto's van De Wever met zijn fans. Altijd dezelfde gelaatsuitdrukking: die man is van staal. Ze hadden er evengoed een bordkartonnen De Wever kunnen zetten, maar ik heb het gecontroleerd: hij was het echt en hij liet zich bepotelen zonder zichtbaar te gruwen. Weet je op wie zo'n half glimlachende De Wever steeds meer lijkt? Dale Cooper uit Twin Peaks. Dat is best griezelig. Zelfs als hij poseert naast een man met een potsierlijke gele strik, houdt De Wever zijn gelaat in een minzame, licht mysterieuze plooi.

Ondertussen dansen jonge N-VA'ers op harde elektronische muziek. De N-VA loves techno in Flanders Expo, de ouderen aanzien het knikkebollend. Na decennialange kaakslagen hebben zij hun talent voor afgrijzen verloren.

Prima terrariumdier
Aan één van de togen spot ik Kamerlid Ben Weyts. Vinnig baasje. Weyts zou een prima terrariumdier zijn als je niet houdt van reptielen: klein, neemt dus niet veel plaats in, maar wel levendig. Wel een tikkeltje territoriaal.

Minder vinnig oogt Liesbeth Homans. Wat ziet zij er weer droef uit, die mevrouw, alsof ze liever ergens anders was dan in Gent. Maar ze hoeft slechts iets raars te doen met haar wenkbrauwen en gerespecteerde journalisten volgen haar zeer gedwee naar de dansvloer.

Een grote lomperik strompelt tegen mij aan, ik bedwing mijn neiging hem een vuistslag toe te dienen. Mijn zelfbeheersing kwam weer van pas, want ik geloof dat het Jan Jambon was. Ik heb geen zin om aan zijn vrouw uit te leggen dat een Kamerlid misschien wel parlementair, maar niet fysiek onschendbaar is.

Pijn aan de oren
Het is ondertussen al een stuk voorbij middernacht en aan de toog is er een eind gekomen aan het gratisverhaal: vanaf nu is het betalen voor bier. Dan houdt het voor mij op. Twee euro voor een pilsje uit een plastic beker? Dan kan ik beter op café gaan.

De gele loper is na de passage van al het voetvolk een bruine loper. De Vlaams-nationale gelederen geraken maar niet verlost van de inheemse klei aan hun zolen. Buiten staat een man de Vlaamse Leeuw te zingen, weliswaar met een nieuw refrein, een welluidend "Fuck Daniël Termont! Fuck Daniël Termont! Fuck Daniël Termont!"

Het moderne Vlaams-nationalisme mag dan inclusief zijn, soms doet het toch pijn aan de oren.

Beeld dm
Beeld Tim F. Van der Mensbrugghe
Beeld Tim F. Van der Mensbrugghe
Beeld Tim F. Van der Mensbrugghe
Beeld Tim F. Van der Mensbrugghe
Beeld Tim F. Van der Mensbrugghe
Beeld Tim F. Van der Mensbrugghe
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234