Zaterdag 18/01/2020

Mensbrugghe is binnen: Een vat Leffe voor Gwendolyn

Beeld Tim F. Van der Mensbrugghe

Reporter Tim F. Van der Mensbrugghe probeert voortaan op alle evenementen binnen te geraken. Hij brengt van overal verslag uit, van de politieke nieuwjaarsrecepties tot de Gouden Schoen. Vandaag: de nieuwjaarsreceptie van Open Vld.

Journalisten doen vaak geheimzinnig over de partij van hun voorkeur. Ik niet. U mag gerust weten dat ik trouw en consequent stem op blauw. Ik vertel er u graag bij dat ik mij daar steeds dieper voor schaam. Kies Open Vld en je keert ontgoocheld terug.

Het liberalisme is nochtans een prachtig verhaal. In theorie begrijp ik niet dat niet iedereen liberaal is. Maar dan is er de praktijk, waarin de Open Vld dat liberale verhaal vertolkt, en zo snap je weer waarom er zo weinig liberale kiezers zijn.

De Vlaamse liberalen liggen ziek te bed. Ze lijden aan vergevorderde cognitieve dissonantie. Ze willen zo graag positíéf zijn, maar dat wringt nogal met de hedendaagse werkelijkheid. Hoe harder Gwendolyn Rutten keft dat we in een geweldige tijd leven, hoe meer ik de indruk heb dat ze bedoelt dat alles naar de kloten is. Krampachtig zoeken de Vlaamse liberalen naar een wervende boodschap, maar het enige wat eruit komt, is dat de N-VA te confederaal is en dat de regering waar ze zelf deel van uitmaken te veel belastingen heft. Dóé daar dan iets aan!

Maar neen, de Open Vld is de enige partij die harder oppositie voert wanneer ze zelf mee regeert dan wanneer ze op de oppositiebanken zit. Een mens gaat zich afvragen of het liberalisme wel in goede handen is bij deze partij. Je wenst het een ideologie niet toe om door de Open Vld te worden omarmd.

Zo. Mijn excuses, maar dat moest er snel even uit. Met die zure beslommeringen op mijn maag wil ik de nieuwjaarsreceptie van de Open Vld niet binnenvallen. 't Is vanavond te doen in de Magdalenazaal, een chic geval vlak bij Brussel-Centraal. Capaciteit: 1.500 man, heel wat minder dan de expohallen waar de N-VA haar militanten vol stoverij propte.

Sierlijke dolk
Terwijl de mensen aanschuiven aan de vestiaire keuvelen ze al over geld. Grote bedragen rollen over de tongen zonder dat iemand daarvan opkijkt. Er wordt nog in oude Belgische franken gerekend en als dat er 300 miljoen zijn, blijft dat een smak geld. "En hoe is het met uw bedrijf?", is onder Open Vld'ers een vraag als een ander. "En ook met de kinderen alles goed?"

De Magdalenazaal zelf is schaars verlicht, in een spookachtig blauw. Precies wat je je voorstelt bij een luxueuze gaybar. In het duister loop ik bijna een versiersel omver dat meer waard is dan mijn bruto inkomen. Er zijn hier madammen met een kapsel waar ik allicht een maand van kan leven. De mannen onderscheiden zich met een ander accessoire: de meesten hebben een sierlijke dolk in hun rug zitten. Gezellige boel.

Terwijl de zaal zich vult, staat Noël Slangen te konkelfoezen met Patrick Dewael. Marino Keulen mag erbij komen staan en zo vormen zij een prettig Limburgs clannetje. De rest van de zaal is verdeeld tussen de clan-De Gucht en de clan-Verhofstadt.

Daar zien we bijvoorbeeld Yannick De Clercq, de échte zoon van wijlen Willy en de papa van Mathias De Clercq. Ik wens hem een prettig jaar, eentje met suiker, zoals we zeggen in Gent. "Het is alvast goed begonnen", monkelt Yannick. Yep, want zijn zoon heeft Jean-Jacques De Gucht vernederd in de strijd om het Oost-Vlaamse lijsttrekkerschap. Ik merk op dat het hier een stuk gezelliger is dan in Flanders Expo. "Wij zijn een warme partij", grijnst Yannick. De mooie collectie messen in zijn rug klingelt op het ritme van zijn lach.

Een partijmedewerker kijkt meelijwekkend naar het glas in mijn handen. "De witte wijn is niet goed, hé", zegt hij. Verdorie, zou de beste wijn nog altijd voor de partijtop zijn, terwijl het liberale voetvolk waterig druivensap krijgt? Dat is geen gerucht van horen zeggen: fotograaf Eric De Mildt legde het bewijs enkele jaren geleden vast op de gevoelige plaat.

Messentrekkers
Nu verzamelen Eric en zijn collega-portrettentrekkers zich bij het podium. Hier komen de partijkopstukken en andere vedetten samen. Een stralende Rik Daems heeft vandaag meer haar op zijn kop dan tien jaar geleden en het gelaat van Fientje Moerman ziet er weer mooi gestreken uit. Geen spoor meer van de angst waar ze enkele weken geleden nog zo over liep te klagen.

De fotografen worden van het podium gejaagd, zodat Gwendolyn Rutten aan haar toespraak kan beginnen. Dat doet ze met vuur en oprechte emotie. Haar hart en ziel heeft ze in deze speech gestoken, en daar oogst ze applaus mee. Maar misschien is deze vrouw toch iets té echt voor deze partij van messentrekkers en januskoppen. Over januskoppen en messentrekkers gesproken, met enige vertraging wurmt ook Bart Somers zich naar voren.

Sneren naar de concurrente werkt voor eigen publiek (zolang je een eigen publiek hebt), dus besteedt Rutten het grootste deel van haar speech gewoon aan de N-VA. Als het over de Vlaams-nationalisten gaat, slaat haar stem zelfs een tikkeltje over. O, wat zit de afkeer diep, zo vreselijk diep. Wanneer de zaal applaudisseert na wéér een uithaal naar de verfoeide nationalisten, kan Rutten een triomfantelijke grijns niet onderdrukken. Zie haar genieten!

Lichtjes overmoedig vraagt Rutten de zaal wat het meervoud is van 'lef'. Ik hoor hier en daar 'Leffe!' roepen, maar het juiste antwoord was blijkbaar 'leven'. Samenleven. Pijnlijk.

Maggie! Maggie!
Ook pijnlijk is dat een vileine mens als ik kan niet anders kan dan vaststellen dat de Open Vld zwaar in het defensief zit. Bart De Wever scoorde twee dagen eerder met gelijkaardige liberale recepten, dus komt het verschil tussen de twee partijen de facto neer op een keuze voor of tegen België. Benieuwd wat mensen die over koetjes en kalfjes van 300 miljoen frank spreken en elkaar bij wijze van begroeting vragen hoe het gesteld is met het bedrijf dan kiezen. Ze zullen daar in hun fermette, met het aanslagbiljet van de fiscus in de hand, vast nog eens diep over nadenken.

Misschien moet de Open Vld in de leer gaan bij de Vlaamse socialisten? Die zoeken allang niet meer naar een eigen verhaal, maar rekenen gewoon op het medelijden van de kiezer. Met zo'n strategie win je geen verkiezingen, maar je haalt er blijkbaar wel de kiesdrempel mee.

Gelukkig heeft de Open Vld de populairste politicus van Vlaanderen in huis: Maggie De Block. Wanneer alle lijsttrekkers op het podium geroepen worden, scandeert de zaal weer van: "Maggie! Maggie! Maggie!" Enfin, verschoning, 'alle' lijsttrekkers klopt niet. Guy Verhofstadt ontbreekt omdat hij tegenwoordig liever hoog boven de Europese wolken zweeft. Mogen wel op het podium voor een applausvervanging: net-niet-lijsttrekkers Jean-Jacques De Gucht en Dirk Van Mechelen.

En dan nu waarvoor we hier echt zijn gekomen: het eten. Dat is, zoals ik had verwacht, stukken beter dan de fletse troep waar de Nieuw-Vlaamse Alliantie 4 euro voor durfde te vragen. Over de risotto, bouillabaisse en broodjes klaag ik bijlange niet. Klasse!

Partijkaart
Een beetje onwennig tussen al dat chique gedoe staat Edmond Cocquyt Jr, met zijn bovenmaatse bril, zijn ziekenfondssnor en een lange leren jas. Edmond richtte ooit de Nieuw-Gentse Alliantie op, die ijverde voor een onafhankelijk Gent, en organiseerde in 2011 het wereldrecord regeringsvormen. In 2012 stapte hij bij wijze van stunt over naar de echte politiek en deed hij voor Open Vld mee aan de gemeenteraadsverkiezingen. Vreemd genoeg geraakte hij niet verkozen. Nog vreemder is dat Edmond hier wel komt nieuwjaren, maar dat de sloeber niet eens een lidkaart heeft.

Minister van Justitie Annemie Turtelboom geeft hem een ferme reprimande. "Hoe oud zijt gij nu? 37? Dan moet het toch gedaan zijn met partycrashen! Dat is willen, maar niet kunnen. Word nu lid van de Open Vld! Ik heb uw lef nodig!"

Edmond weet niet meteen wat te zeggen. Voor het eerst in zijn leven staat hij met de mond vol tanden. "Ge moet kiezen!", stoomt Turtelboom door. "Ge zit erin of ge zit eruit! We kunnen de mensen toch geen tijd blíjven geven?"

"Voor de eerste keer ben ik onder de tafel gepraat. Dan nog door een vrouw!", zucht Edmond nadien bedremmeld. "Ze heeft mij afgemaakt. Mijn wereld is omver gevallen! Ik ben nog zó groot. Ze was wel overtuigend."

Een Gentse die samen met Edmond op de lijst stond, heeft ondertussen wel al een partijkaart. "Van de Open Vld, bij gebrek aan beter", zegt ze. "De ideale partij heb ik nog niet gevonden."

De zaal loopt merkwaardig snel leeg, de Vlaamse liberalen keren terug naar hun fermettes. Er is niet eens gedanst. Aan de toog moet je geen pinten meer proberen te bestellen, want het vat is af. Gwendolyn Rutten heeft dringend een nieuw vat Leffe nodig.

Beeld dm
Beeld Tim F. Van der Mensbrugghe
Beeld Tim F. Van der Mensbrugghe
Beeld Tim F. Van der Mensbrugghe
Beeld Tim F. Van der Mensbrugghe

Klik HIER om alle foto's van Tim F. Van der Mensbrugghe van deze receptie te bekijken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234