Vrijdag 03/07/2020

Mensbrugghe bij N-VA: "Sfeertje alsof de N-VA elke dag een historische zege boekt"

Ook op het partijfeest in Hoboken werd De Wever als een held onthaald en werden gretig selfies gemaakt.Beeld BELGA

Reporter Tim F. Van der Mensbrugghe probeert op belangrijke evenementen binnen te geraken. Hij brengt van overal verslag uit, van de politieke nieuwjaarsrecepties tot de Gouden Schoen. Gisteren was hij in theater Viage, waar N-VA haar overwinningsfeest vierde.

Enthousiast waren ze wel, maar waar bleef de extase die bij zo'n uitslag hoort? De N-VA-militanten klampten om het hardst Bart De Wever aan, maar zot van glorie werden ze nooit. Rustig dronken ze een pintje. Alsof de N-VA iedere dag een historische zege boekt.

Herinnert u zich nog de tijd van het Vlaams kartel? 2007 was dat. De dieren spraken nog met twee woorden, Bart De Wever was nog een ongezellige dikzak en de N-VA bungelde als sloep achter de christendemocratische ijsbreker. Yves Leterme leek de man met wie alles anders zou worden. Ondertussen is Leterme weer gereduceerd tot zijn ware proporties: een voetnoot die zelfs in christendemocratische kringen van de pagina wordt geknipt. N-VA heette toen de spreekwoordelijke staart die met de hond kwispelde, maar is nu zowel Vlaams als federaal de grootste partij, met een score die we al een paar decennia niet meer hebben gezien.

Stel je eens voor dat de Vlaamse liberalen zulke cijfers haalden. De Open Vld is tegenwoordig al door het dolle heen als ze gewoon nog maar standhoudt, wat moet dat zijn wanneer ze nog eens een verkiezing wínt? Zijn daar nog kopstukken aanwezig die weten hoe dat voelt?

Terwijl de uitslag van de verkiezingen steeds duidelijker wordt, blaast de N-VA verzamelen in theater Viage, een hippe keet aan de Brusselse Anspachlaan. Hip genoeg voor de afterparty's van Prince, misschien te hip voor de Vlaams-nationalisten.

Bovenaan aan de roltrap staat fotograaf Jimmy Kets op wacht. Hij is al eens in de zaal gaan piepen. "Raar volk", oordeelt Jimmy, die toch het een en ander gewoon is. "Enfin, raar is misschien verkeerd uitgedrukt. Het is net níét raar. Het lijkt erop alsof ze de marginalen buiten hebben gehouden. De N-VA heeft hard aan haar imago gewerkt, de mensen zijn gedrild. Ze zeggen weinig of niets tegen de pers."

In de zaal bots ik op Joris Nachtergaele. Joris is een joviale kerel én een Buffalo, maar het blijft natuurlijk een N-VA'er, dus heeft hij ergens een verborgen agenda op zak en moeten zijn ware bedoelingen ontmaskerd worden. Hij stond op de vijfde plaats op de Oost-Vlaamse Kamerlijst, als kandidaat die in de donkerblauwe Vlaamse Ardennen zieltjes mocht ronselen voor het zwart-gele gedachtegoed. Geen dankbare taak.

"De laatste week was zeer spannend. Ik was voorbereid op een dikke nederlaag", erkent Joris. "Een paar dagen geleden zijn we in het station van Gent nog uitgemaakt door enkele socialisten."

Obers beginnen champagne rond te dragen. "Aha, daarjuist mocht dat nog niet van Bart", grijnst Joris, die nog niet zeker is of hij zelf verkozen is. "Ik zal er allicht niet bij zijn door al die vrouwen achter mij. Vrouwen stemmen voor vrouwen, weet je."

Op het groot scherm staat Gerolf Annemans zijn tranen te verbijten. Wanneer de VB-voorzitter met een zwak stemmetje verkondigt dat morgen de campagne voor 2019 begint, reageren de N-VA'ers met hoongelach. Hoongelach klinkt ook wanneer even later Bruno Tobback hogere wiskunde hanteert om het status quo van sp.a uit te leggen als een merkwaardige vooruitgang.

De VRT laat Tobback niet uitspreken en schakelt live over naar beelden van een grijze bus waarvan we moeten geloven dat Bart De Wever erin zit. Wanneer de bus begint te rijden, applaudisseert de zaal. Een rijdende bus, dat zie je niet elke dag. Zowel VTM als Eén brengen het busritje in beeld als een spannende achtervolging.

De Bart De Wever die uit de bus kruipt, oogt zenuwachtig en vaal. Hij trekt zijn kop tussen zijn schouders, richt de blik naar beneden. De grote overwinnaar als kwetsbaar vogeltje, omringd door lijfwachten. In de zaal barst het welkomstapplaus los, het gejuich krijgt ondersteuning van platte eurodance. (Een overwinnaar van het Eurovisiesongfestival, hoor ik later, 'Euphoria' of zoiets.)

Pas wanneer De Wever op het podium kruipt, komt hij weer tot leven. Al zijn handen gaan de lucht in, het zegegebaar is V-vormig. In zijn zog huppelt een vrolijk legertje lijsttrekkers het podium op. "Vicim vit virtus", zegt De Wever, en de hele zaal begint te applaudisseren alsof iedereen hier een diploma Latijn op zak heeft. De Wever geeft zelf de vertaling, iets met moed die geweld overwint.

Lang duurt de speech niet en wanneer de partijvoorzitter zich terugtrekt achter de coulissen, breken de persfotografen een decorstuk af dat in hun weg staat. Enkel documentairemaker Paul Jambers bewaart zijn cool. Hij observeert en registreert.

Op het podium geven de lijsttrekkers gretig interviews weg. Siegfried Bracke straalt, zijn snorpunten krullen met Pruisisch zelfvertrouwen omhoog. "Goed, hé", zegt zijn assistent Bram Bombeek. "Maar morgen begint de miserie."

De Wever moet in het Vlaams Parlement eerst nog een praatje maken met zijn collega-voorzitters en trekt dan naar Hoboken, waar in sportcentrum Extra Time de Antwerpse militanten hun idool mogen toejuichen.

De sfeer is er bedaard. In een hoek van de zaal klinkt applaus, maar het is te zwak om voor De Wever te kunnen zijn. Het is lijstduwer Jan Jambon slechts. "Hartelijk dank", zegt Jambon vanop het podium. "Vanavond gaan we feesten en vieren. Doe de glazen nog eens vol!"

Antwerps schepen Ludo Van Campenhout ziet er wat sip uit. Zijn partij heeft zwaar gewonnen, maar hij moet zijn glas vullen met water. Zo kun je natuurlijk niet vieren.

Buiten staan de camera's ongeduldig op De Wever te wachten. Wanneer de voorzitter en zijn luitenant Liesbeth Homans arriveren, duwt een Franstalige journaliste hem als eerste een microfoon onder de neus. "Allez, 't is hier al meteen in 't Frans", schampert De Wever.

In de zaal davert de grond van Vlaamsheid wanneer de voorzitter-burgemeester op het podium kruipt. Enkele leeuwenvlaggen scheren boven de hoofden der aanwezigen, maar veel zijn het er eigenlijk niet. "Ik heb af en toe een kleine vertwijfeling gevoeld, maar geef maar toe dat u gebibberd hebt", zegt De Wever tegen zijn aanhangers. Juij, reageert de zaal.

Nadien willen zowat alle aanwezigen met hem op de foto. Je ziet dat De Wever het daar moeilijk mee blijft hebben. Hij is content, maar tegelijk weet hij geen blijf met zichzelf. "Ge hebt dat heel goed gedaan", vertrouwt een oudere dame hem toe. "Yes, yes, yes!", juicht een jongere fan over een gelukte selfie met de voorzitter, die zelf pas echt zal juichen wanneer hij een selfie kan nemen met een ondertekend regeerakkoord.

Zodra je op meer dan vijf meter van De Wever staat, ben je op een makke receptie. Hier hangt weinig of geen euforie. Is de partij die in tien jaar uitgroeide van dwerg tot reus gewend geraakt aan de overwinning? Er is een dj, maar amper twéé mensen dansen. Het lijkt wel alsof de rest wacht tot Bart De Wever zegt dat er gedanst mag worden. Maar De Wever is alweer vertrokken, opdat hij wakker kan liggen van zijn begeerde regeerakkoorden.

Beeld dm
N-VA-leden vieren de overwinning in de Viage in Brussel.Beeld BELGA
Een kabouter mocht niet ontbreken op het overwinningsfeest.Beeld Tim F. Van der Mensbrugghe
Beeld Tim F. Van der Mensbrugghe
Beeld Tim F. Van der Mensbrugghe
Beeld Tim F. Van der Mensbrugghe
Beeld Tim F. Van der Mensbrugghe
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234