Donderdag 22/10/2020
Sabrine Ingabire.Beeld Harmony Benegusenga

ColumnSabrine Ingabire

Megxit? Alsof zij verantwoordelijk is voor alle shit

Sabrine Ingabire is journaliste en schrijfster. Ze is aan de slag bij NRC Handelsblad in Amsterdam. Haar column verschijnt tweewekelijks.

Al een tiental dagen volg ik hoe het nieuws over Meghan Markle en Harry wordt geframed. Voor wie het zou hebben gemist: blijkbaar heeft Meghan haar man verplicht om het koningshuis en zijn familie te verlaten en zijn rijkdom op te geven en heeft ze zijn leven verpest. Of zoiets. De seksistische en/of racistische koppen spotten was als bingo spelen. Eindstand: de meeste witte media hebben verloren.

Ik weet niet wat er zich afspeelt achter de gesloten deuren van Meghan, Harry en Archie. Luister, het kan best dat Meghan eenzijdig de beslissing heeft genomen en dat Harry helemaal geen inspraak had, hoewel Harry diegene was die zich uitsprak. Híj vertelde in een toespraak dat ze hun best hadden gedaan om een compromis te vinden, maar dat ze geen andere keuze hadden. Zij, meervoud.

Toch gingen sommige media en mensen er automatisch van uit dat zij, de moeilijke, boze, zwarte vrouw, het had gedaan. Want zo zijn we namelijk. Het is opmerkelijk hoe vrouwen worden afgebeeld als onderdanig en zwak, als diegenen die hun viriele man volgen. Tot ze een uitgesproken mening hebben. Dan worden ze opeens moeilijk, zijn ze duidelijk de baas in huis, en als ze een man hebben is hij whipped. En als het een zwarte vrouw is? Dan is ze de duivel, kan ze levens verpesten.

Hoe zou de berichtgeving zijn als het om Kate en William ging?

De Britse kranten reageren op de beslissing van Meghan Markle en Harry.Beeld AP

Buzzfeed vergeleek vorige week hoe de Britse media over Meghan en over Kate schrijven. Ze plaatsten twee koppen van hetzelfde medium over gelijkaardige gebeurtenissen naast elkaar. Bijvoorbeeld: links Kate met haar hand op haar zwangere buik en rechts Meghan met haar hand op haar zwangere buik. Daily Mail, 22 maart 2018: “Niet lang meer te gaan! Zwangere Kate houdt haar babybuik teder vast, terwijl ze haar koninklijke taken afwerkt voor haar zwangerschapsverlof – William bevestigt dat het niet lang meer duurt.” Daily Mail, 26 januari 2019: “Waarom kan Meghan Markle niet afblijven van haar babybuik? Experts behandelen de vraag die de natie wakker houdt: is het trots, ijdelheid, acteerwerk, of is het een new-agetechniek om te bonden met haar baby?”

Deze hele zaak stelt verschillende machtsrelaties bloot. Enerzijds hoe wordt omgegaan met uitgesproken zwarte vrouwen – door witte mensen én zwarte mannen. Anderzijds hoe wordt omgegaan met zwarte mensen binnen witte instellingen die dingen niet zomaar ondergaan.

Ik heb me in het verleden afgevraagd hoe de wereld eruit zou zien als populistische, extreemrechtse partijen hun zin zouden krijgen. We zouden landen krijgen waar witte mensen aan de macht zijn en mensen van kleur alleen de nationaliteit krijgen als ze zich houden aan de regels. Maar niet de regels die voor witte mensen gelden, nee: de regels die toepasselijk zijn op lichamen van kleur. Waarbij je je aan de voor witte mensen geldende regels moet houden, maar ook harder moet werken, slimmer moet zijn, beleefder moet zijn dan zij. En vooral dankbaar. Je moet dankbaar zijn dat je er mág zijn, en nooit, nooit, nooit moeilijk doen. Je aanwezigheid geeft namelijk blijk van hun welwillendheid om diversiteit te omarmen. Ook al ben je de enige. En als je dit betwist, als je klaagt, moet je dat ofwel heel geduldig en liefdevol doen, ofwel moet je terug naar je land.

Dit toont sowieso al verontrustende overeenkomsten met hoe het is voor mensen van kleur in déze maatschappij. Nog verontrustender is dat dit wel degelijk is hoe het loopt binnen witte instellingen wanneer ze één persoon van kleur aannemen. Maar al te blij met de diversiteit, maar zodra de persoon van kleur durft aan te geven dat die eigenlijk ongelukkig is, dat er eigenlijk van alles mis is met de instelling, is het voorbij met de samenhorigheid. “Hoezo zijn wij racistisch? Je bent hier toch?” en “Je wist toch waar je aan begon?” en “Het is nooit goed genoeg voor jullie”. 

Meghan Markle en Harry in Londen.Beeld REUTERS

Plots wordt er gesproken over een Megxit alsof zij verantwoordelijk is voor alle shit die zij en haar gezin over zich heen kregen. Al jaren wordt ze geconfronteerd met racistische berichtgeving over alles wat ze doet en wordt ze racistisch bejegend door het volk dat ze moet dienen. Vergeten we even dat haar baby afgelopen mei door een BBC-journalist vergeleken werd met een aap?

Witte instellingen willen zwarte mensen die er zwart uitzien zonder zwart te zijn. Die nooit praten over etniciteit of racisme. Die hun zware rugzak van onderdrukkingen niet meenemen naar het werk. Die alles ondergaan en verdragen met een glimlach, zonder ooit te tonen dat het ze raakt, dat het kwetst, dat het weegt, dat het eigenlijk onmenselijk en ondraaglijk is. Daar zijn we echt klaar mee. Zwarte mensen die niet zwart zijn bestaan niet, en als je diversiteit aan je witte tafel wilt, moet je ervoor zorgen dat die veilig is. We kunnen anders wel zelf tafels bouwen. #blackxit.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234