Dinsdag 19/10/2021

Meesterschap ten dienste van de emotie

Claptons nieuwste cd 'Reptile' slaat niet direct aan, je moet er de tijd voor nemen

Eric Clapton komt op 23 maart naar Gent, 'De Morgen' ging alvast spieken in Londen

De Royal Albert Hall is onlosmakelijk verbonden met Eric Clapton. Hier stond hij voor de twee afscheidsconcerten van Cream op 26 november 1968. En daarna nog talloze keren, zoals voor zijn reeks van 24 Nights in februari en maart 1991. Nog geen twee weken later, op 20 maart, valt zijn vierjarige zoontje Conor uit het raam van de zitkamer van een New Yorks appartement, 53 verdiepingen hoog. Tien jaar later is Clapton op tournee ter ondersteuning van Reptile, zijn nieuwste cd.

Londen / Van onze medewerker

Johan Ral

Een droom gaat in vervulling. Hier zitten we dus, in de Royal Albert Hall. Omdat de klank in Flanders Expo niet te vertrouwen is én omdat je Clapton hier gezien en gehoord moet hebben. We moeten eerst wel drie kwartier door het voorprogramma: Doyle Bramhall II & Smokestack. Hij overtuigt niet. En pas achteraf besef ik dat deze jongen niet alleen meespeelt op Reptile en Riding With The King, de schitterende cd die Clapton en zijn held B.B. King vorig jaar afleverden, maar dat hij samen met zijn vrouw voor beide platen ook nog nummers heeft geschreven. Na de pauze vraagt de zeer Engelse omroeper ons klokvast of we weer plaats willen nemen in onze pluchen zetels voor mister Clapton and his band.

Pas nu loopt de zaal vol. Genummerde plaatsen, wij op de negende rij. Clapton komt alleen op, zijn akoestische Martin in de hand. Blauw hemd met korte mouwen, jeans en de bekende beige boots die je voor en na het concert ter plaatse kunt kopen. Van zijn Armani-periode is alleen de bril nog over. Nog geen 15 meter van ons vandaan, het eeuwige 'Key to the Highway', alsof je het voor het eerst hoort. Dan komen ze op: de trouwe Andy Fairweather Low (gitaar), Nathan East (al zestien jaar bas voor Clapton), Steve Gadd (drums), David Sancious (keyboards) en de Braziliaanse, lachende percussionist David Sancious. Stuk voor stuk moeilijk te evenaren muzikale cv's. Het instrumentale titelnummer van de nieuwe cd, een jazzy bossanova, zet de toon voor de rest van de avond. Dit wordt een staalkaart van Eric Claptons beste werk, in de verschillende stijlen die hij nu als geen ander beheerst. Zo is de nieuwe cd Reptile ook opgebouwd, met voor de helft eigen nummers, soms samen met Simon Climie, Claptons coproducer sinds 1997. Daardoor klinkt hij ook heterogener dan de vorige, Pilgrim, en slaat hij niet bij het eerste gehoor aan. Je moet er de tijd voor nemen.

in Ripley, Erics geboortedorp, zeg je 'he's a reptile' van iemand die erbij hoort, die je liefhebt, voor wie je respect hebt, iets als een toffe gast. Na tientallen jaren zwerven en dwalen heeft Clapton zich blijkbaar verzoend met zijn getormenteerde jeugd en met zichzelf. Op de hoes glimlacht de kleine Eric ons verlegen toe. In 'Find Myself' gaat het uitdrukkelijk over zijn oom Adrian, bijgenaamd son. Clapton werd opgevoed door zijn grootouders. Tot zijn zevende hielden ze hem voor dat zij zijn ouders waren en Adrian zijn broer. Reptile sluit trouwens af met de instrumental 'Son & Sylvia', met het sinds een paar jaar vertrouwde unplugged-geluid en ingetogen harmonicasolo van niemand minder dan Billy Preston.

Live leidt Clapton zijn publiek trefzeker door oude en recentere klassiekers als 'Bell Bottom Blues', 'Change the World', 'My Father's Eyes', 'River of Tears'. De virtuositeit zit hem niet meer in de vingervlugheid en de bravoure, maar in de precisie en de vanzelfsprekendheid, elke noot zuiver aangeslagen, met de juiste intensiteit en lengte. Dat geldt voor Clapton zelf én voor de hele band. Meesterschap ten dienste van de emotie. Die avond in de Albert Hall trakteert Clapton ons op The Impressions, het Amerikaanse zwarte vocale kwartet, jeugdhelden van Clapton, bekend van hits als 'Gypsy Woman', 'People Get Ready' en 'It's All Right'. Op de nieuwe cd zijn ze een interessante toevoeging, perfect gecast voor nummers als Stevie Wonders 'I Ain't Gonna Stand For It' of Ray Charles' 'Come Back Baby'. Het brengt leven in de brouwerij, maar in Gent zou ik 'Wonderful Tonight' toch liever zonder hun backing vocals horen. 'Wonderful Tonight' werd in Londen mooi aangebracht, tussen 'Have You Ever Loved A Woman', de verscheurende blues die Clapton meer dan 30 jaar geleden zong voor Layla Pattie, de vrouw van zijn vriend George Harrison en 'Layla' zelf, eindelijk opnieuw in een elektrische rockversie, zoals het hoort. Het Londense publiek, dat vooral met eerbied had zitten luisteren, komt eindelijk los. Zeker wanneer 'Sunshine Of Your Love' van Cream de Koninklijke Schouwburg nog eens vult. Maar dé verrassing van de avond moet nog komen. Clapton komt terug voor een akoestisch, broos gezongen '(Somewhere) Over The Rainbow' uit de Wizard of Oz. Een lange weg heeft Eric Clapton moeten afleggen om dit te kunnen zingen: "And the dreams that you dare to dream - really do come true."

Eric Clapton Reptile, Reprise Records / Warner Music

Op 23 maart 2001 in Flanders Expo (uitverkocht).

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234