Zondag 11/04/2021

'Meedraaien in de molen, dat interesseert mij niet'

undefined

Donderdagochtend iets voor tienen, daar waar Merelbeke en Melle zich in elkaar haken. Achteloos. In de verte lonkt de Gentse Boekentoren naar het zenit, op straat luistert Wim Willaert (44) naar zijn praatgrage buurman. Dat hij is moeten stoppen met de tuba. Een ontsteking aan de schouders. Allebei. En dat hij dan maar is overgeschakeld op de blokfluit. Dat weegt minder. "Lap, nu heb je me al betrapt op smalltalk met de buren", lacht Willaert even later.

Door de tuin dartelt Dirk, een kater. Wild en ongeschoren. De tuin, net als de kater. Halfwit, halfzwart is hij. Net zoals het Chinese eenheidssymbool. Yin en yang. Donker en licht. Voeden en scheppen. Dromen en begrijpen. Eigenschappen die ook op Dirks baasje te projecteren zijn. Willaert is een man van het schone leven. Willem Welvaert noemt hij zichzelf wel eens. Telg van de Romantiek. Gescheurd T-shirt, ongepolijst taaltje. Kijkt recht in de ogen, spreekt recht vanuit het hart. Flegmatiek, puur, authentiek.

Ook markant aan Dirk: een fikse zwarte vlek onder de neus. "Zijn foute Hitlersnor", wijst Willaert. "Niet voor niets heb ik onlangs een foto van Dirk op 'Cats That Look Like Hitler' gezet. Ken je die website, met al die katten die op Hitler lijken? Vree kluchtig."

De vaandeldrager van de zwarte tandborstelsnor vormt ook de aanleiding van het gesprek. Vanaf volgende week loopt immers Hitler in Hollywood in de zalen, een Franse prent van regisseur Frédéric Sojcher (zie kader). Aangekondigd als mockumentary, mengeling van documentaire en fictie, provocatief afgekort tot HH. Met WW in een hoofdrol.

"Na de Tweede Wereldoorlog is er een enorm gevecht ontstaan tussen de Amerikaanse en de Europese cinema", aldus Willaert. "De CIA zat ertussen, Hitler - die naar verluidt zelf veel naar Amerikaanse films keek - had zich er ook al in gemengd: een lelijke strijd. Daar gaat de film over. En dankzij Hitler in Hollywood heb ik mogen samenspelen met Maria de Medeiros (bekend van 'Pulp Fiction', LDW): zo'n vrouw! In de film maakt zij een reportage over de Franse actrice Micheline Presle, tegen de achtergrond van dat gevecht tussen Europa en Amerika. Het is eigenlijk een serieuze film, maar ik speel de lollige cameraman die een romance met Maria begint."

Geplukt van Wikipedia: 'Wim Willaert verwierf enige bekendheid in Frankrijk door zijn rol naast Yolande Moreau in de Franstalige film Quand la mer monte (2004), die bekroond werd met twee Césars.' Wat moet ik me bij die 'enige bekendheid' voorstellen?

Willaert: "Ze zijn daar zot van mijn accent. Ik spreek blijkbaar Frans zoals Arno, net als ik van de zee. Niet lang geleden belde er een type uit Frankrijk - pas achteraf heb ik gehoord dat het eigenlijk wel een redelijk gerenommeerde was - met de vraag of ik een Parisien kon spelen. 'Moet ik dan ook als een Parisien spreken?' vroeg ik. Waarop hij stijfjes: 'Hein, naturellement!' 'Zoek dan maar een echte Parisien', heb ik hem geantwoord (lacht). Mijn accent blijf ik overal en altijd behouden.

"Zeven jaar geleden heb ik in Frankrijk met Quand la mer monte de hoofdvogel afgeschoten. Die film heeft daar intussen de status van La grande vadrouille geëvenaard. Met Kerstmis wordt hij elk jaar op minstens twee netten vertoond. Sindsdien heb ik elk jaar wel minstens één Franse tv-film beet en word ik af en toe eens herkend door twee oude madammekes aan een pompstation.

"Binnenkort starten trouwens de opnames voor de nieuwe film van de gebroeders Malandrin (bekend van de gevierde animatiefilm 'Panique au village', LDW). Samen met Bouli Lanners ('Aaltra', 'Eldorado', 'Rien à déclarer', LDW) maken we een Spinal Tap-achtige roadmovie over een punkgroep op leeftijd. Ik moet dringend nog wat dikker worden, ik volg momenteel een strikt bierdieet (lacht). Ik speel de druggy van de bende, geen idee of het typecasting is, met vliegangst. Maar de helft van de film wordt in Canada gedraaid en Bouli heeft echt vliegangst. Hij vertrekt dus anderhalve week eerder naar ginder, met de boot (lacht).

"En Yolande heeft me net gevraagd om de muziek bij haar nieuwe film te componeren, dat zie ik ook helemaal zitten. Maar hier raken die Franse films bijna niet meer binnen. Quand la mer monte heeft twee Césars gewonnen, maar is hier zelfs niet op dvd te verkrijgen."

Ondertussen staat ook in Vlaanderen de camera niet stil.

"In september starten in Gent de opnames voor Offline, een film van Peter Monsaert met een hoog Ken Loach-gehalte. Maar vooral met Red Sonja(met onder meer Sien Eggers, Charlotte Vandermeersch en Dirk Van Dijck, in het najaar op Canvas, LDW) heb ik me de laatste tijd goed geamuseerd. Van de eerste dag van de opnames zaten we met de slappe lach. Alle acteurs in Red Sonja zijn ploegspelers, en we hebben er allemaal een goed gevoel bij. Ik speel een soort Elvisfiguur, vandaar mijn bakkenbaarden. Een onnozele gast die alleen maar aan seks kan denken. Maar honderd procent zeker dat hij het nog nooit heeft gedaan (lacht)."

In Vlaanderen speel je bijrollen in televisiereeksen, in Frankrijk hoofdrollen in films. Hoe komt dat?

"Na Quand la mer monte raadde Yolande me aan om met een Franse agent te werken. Zijn eerste vraag was welk werk hij voor me moest gaan zoeken. Maar ik heb nog nooit moeten zoeken naar werk! 'That's not my style', heb ik hem vlakaf gezegd. Achteraf was ik opgelucht. Een van de vele Franse acteurs worden, dat interesseert mij niet. Nu ben ik in Frankrijk nog altijd een curiosum, en daar wordt naar gevraagd."

Steekt het niet stiekem?

"Eigenlijk niet. Ergens rondlopen en door iedereen herkend worden? Dat kan ik me echt niet voorstellen. Ik zou dat niet zien zitten. Er bestaat in Vlaanderen een soort fictieve catalogus, een heel systeem waaruit geplukt wordt voor de grote hits. Ik word daar niet voor gevraagd, en vind dat niet erg. Ik speel liever in de 'off'-films. Als BV loop je voortdurend op eieren, ik wens het mezelf niet toe.

"Achteraf thuis naar de dvd kijken en oprecht denken: dit is nu eens echt goed. Dat is mijn ambitie. 22 mei bijvoorbeeld, waar ik ook in heb meegespeeld. Wat een loer hebben ze die film niet gedraaid? In de Vlaamse cinema heerst echt te veel zelfbevlekking. Rundskop bijvoorbeeld. Goeie film, met Jeroen Perceval in het West-Vlaams: hij heeft het toch maar gedaan. Maar ik was niet mee met de hype. Iedereen had het altijd maar over 'de beste Belgische film ooit', met Schoenaerts in 'de rol van zijn leven'. Nog zo'n dooddoener... Ik ben eigenlijk content dat ik niet gevraagd wordt om in die machinatie mee te draaien."

'Gevraagd worden', 'nog nooit moeten zoeken achter werk'. Je hebt het principe 'u vraagt, wij draaien' tot credo verheven.

"Ja, maar mijn systeem werkt wel. Ik ben geen alfamannetje, ik werk graag samen met mensen. Meedraaien in de molen, dat interesseert mij niet. Ik heb geen ambitie, behalve dingen maken die ik zelf goed vind.

"Ik heb eigenlijk een zeer schoon leven. Bijna elke dag kan ik mijn twee kindjes naar school brengen, ik speel wat op de piano, lees boeken. Ik ben bezig met het leven. En plots mag ik dan weer een langspeler doen en verdien ik opnieuw geld voor vijf maanden. Daar leef ik dan ook echt vijf maanden van, in plaats van te streven naar een hoger inkomen of een grotere auto.

"Ik lui? Misschien, maar dat moet je wel kunnen natuurlijk (lacht). Als ik aan het werken ben, dan werk ik ook keihard. Maar evengoed kan ik genieten van nietsdoen. Tussen twee takes zitten wachten op een filmset bijvoorbeeld, dat kan ik als de beste. Tegelijk ben ik ook een enorme chaoot. Af en toe kom ik in mijn leven iemand tegen die orde kan scheppen in mijn chaos. Met Opbroekske (Willaerts spitsbroeder Wim Opbrouck, LDW) zou ik bijvoorbeeld graag ooit eens een film maken. En met Bart Vanneste en Gunter Lamoot ben ik momenteel een sitcom aan het maken, vol stand-uppers. Ik help mee denken, maar ideeën op papier krijgen: dat lukt mij niet. Ik heb kruisbestuiving nodig."

Een collega-acteur omschreef je ooit als 'een onwaarschijnlijke aap, een speelkonijn, een wild paard. Een pracht van een kerel, met al zijn schone zotheid en aantrekkelijke brutaliteit.'

"Wie heeft dat gezegd? Zo lief. (Plots stil) Ik kan me er wel in vinden, ja. In feite ben ik een oermens. In Nieuwpoort stond cultuur gelijk aan scheten laten op de plaatselijke mimespeler. Toen ik aan de Studio Herman Teirlinck toekwam, was ik een echte cultuurbarbaar. Of Godfried Bomans nog leefde, vroegen ze mij. Wist ik veel. En Herman Teirlinck? 'Dat denk ik niet, meneer.' Iedereen plat natuurlijk.

"Als kind was ik een enorme ADHD'er. Maar eenmaal op de Studio viel er een enorme rust over mij. Plots moest ik niet meer de hele tijd onnozel doen, want iedereen deed daar constant onnozel. Veel meer dan een professionele acteur ben ik dus een mens die heeft leren met zijn handicap. En er nog geld mee verdient ook.

"Het spijtige aan dergelijke toneelscholen is dat het 'ik' er zo vaak weg wordt geschaafd. Na vier jaar moet je alles kunnen spelen, terwijl ik juist de eigenheid van elk individu het hoogst inschat. Ik hou me erg aan mijn bron. Dat noem ik de truc van Decleir, of van mijn held Jack Nicholson. Gewoon zijn. Fond de naturel. Dat leren ze hier in Vlaanderen veel te weinig. Maar gelukkig ben ik in Antwerpen Wim Opbrouck tegen het lijf gelopen. Die pakte mij mee naar dansvoorstellingen, muziek, theater. Man, ik heb daar van gesnoept. En ik pakte hem dan weer mee in mijn specialiteit: de onderwereld. Daar zijn ook de Dolfijntjes ontstaan: seks, drugs en rock-'n-roll."

Het feest van De Dolfijntjes blijft zelfs na al die jaren nog steeds duren.

"En gelukkig maar. Het zou mij veel pijn doen als dat weg zou vallen. Ook al spelen we maar een vijftal keer per jaar, we moeten dat koesteren. Zelfs zonder de bekendheid van Opbrouck hebben we het tot de biertent van Dranouter geschopt! Iedereen is tegenwoordig met andere dingen bezig, maar onbewust brengen we al die invloeden mee naar de Dolfijntjes.

"Hetzelfde verhaal bij Flat Earth Society. Dat is intussen een echte familie geworden. Met gasten van heel divers pluimage. Onlangs zijn we naar de States getrokken. Zes optredens, en binnenkort gaan we terug: de max! Door Flat Earth ben ik al in Canada geweest, in Japan, drie keer in Engeland. Dat is mijn geluk. Het Kuifjegevoel, inderdaad."

Tot slot: wat antwoord jij eigenlijk als mensen je naar jouw beroep vragen?

"Tja, wat moet ik zeggen? Meestal zeg ik dan gewoon: 'Ik ben artiest'. Onlangs ging ik langs bij de RVA. 'Bent u uitvoerend of creërend?' vroegen ze mij daar. 'Alletwee', zei ik . 'Mijnheer, dat kan niet: het is of uitvoerend of creërend.' 'Neen, meneer, ik ben alletwee', bleef ik maar volhouden (lacht).

"Cinema doe ik wel echt graag. Het is mijn ritme: je moet vaak lang wachten en je moet enorm goed kunnen liegen. Alsof je met een grote zak wiet in je zak langs de douane passeert en vriendelijk 'bonjour monsieur' lacht. Ik geniet daar mateloos van. Maar muziek is misschien wel de hoogste kunst. Zonder omwegen, recht naar 't erte."

Hitler in Hollywood, vanaf 15 juni in de zalen. De Dolfijntjes XL, maandag op de Sinksenfeesten in Kortrijk.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234