Zaterdag 29/01/2022

Medailles

Bijna een jaar geleden reed ik op een maandagnacht naar mijn geboortedorp, met mijn ouders achterin, op weg naar hun zwartgeblakerde huis. Een weerbarstige koelkast had vuur gevat, de keuken was in vlammen opgegaan en de rest van het huis was in rook gesluierd.

Ik had ze op de spoeddienst van het ziekenhuis opgepikt, en we gingen de schade opmeten. Die maandag was het carnaval in H., dus stuurde ik mijn auto in het holst van de kille nacht langs lallende maskers, een kotsende Donald Duck en een Marilyn Monroe die duidelijk geen ladyshave bezat. Het was alsof David Lynch de regie voerde, de Noordstraat even herschapen in Mulholland Drive.

Zo'n brand is ook figuurlijk uitslaand, want heeft veel gevolgen. Een nieuwe keuken, mijn ouders die een half jaar lang naar de stad verhuisden en daar hun eigen Zomer van Antwerpen creëerden, en, onlangs nog, een telefoontje: bij de inboedel die gevrijwaard was, hadden ze een doos aangetroffen. Met mijn voetbalmedailles. Wat moest daarmee gebeuren?

Ach, de paas- en zomertoernooien en bijhorende oorkondes. Zilver in Dendermonde, goud in Venlo, waar de miniemen van Vigor Wuitens Hamme in de finale Schalke 04 naar huis speelden. De laatste keer dat de belachelijkste aller motivatiespeeches - Komaan jongens, ze hebben ook maar twee benen - ook echt werkte. Die heerlijke tijd waarin de relativiteitstheorie op losse schroeven stond, en je jezelf echt de Maradona van het volgende decennium waande.

Doe maar weg, zei ik in een eerste reflex. Om vijf minuten later terug te bellen met een iets conservatievere visie. Want, bedacht ik, al besef ik intussen dat mijn eremetaal een hoop oud ijzer is, er komt misschien een tijd waarin mijn zoontje bij de aanblik ervan denkt dat ik de Messi van twee decennia geleden was. En wie weet laat ik hem die paar jaar wel graag in die waan, niks vaderlijks is me vreemd.

Jacky Munaron raakte zijn medaille van het WK in Mexico sneller kwijt. Bij de triomfantelijke terugkeer gooide hij vanop het bordes van het Brusselse stadhuis zijn jasje in de mensenzee op de Grote Markt. Zijn medaille zat in de binnenzak, de vinder was niet eerlijk, niks menselijks was hém vreemd.

Niks menselijks is Tommy Smith vreemd. Coryfee van Liverpool in de jaren zeventig, een harde, zeg maar gemene verdediger, en ook buiten het veld every inch a bastard. Dat bleek toen hij na zijn carrière loslippig werd over zijn problemen met zwarte ploegmaats, en bij dat betoog meer niggerde dan een 19de eeuwse katoenplantage-eigenaar uit Mississippi. Geen fijnbesnaarde mens, geen fijne mens.

Die Tommy Smith is aan lager wal geraakt, en heeft deze week besloten zijn medailles te verkopen. Wat heb ik eraan, aldus Smith, ze liggen toch maar in een kluis in de bank, ik kijk er nooit naar, dan kan ik ze net zo goed verkopen. Ik heb het geld meer nodig dan die eretekens.

Er zit nochtans mooi goud bij: Europese triomfen, en vooral ook vier landstitels, een prijs waar Liverpool al meer dan twintig jaar achteraan holt. De laatste keer dat de Reds de titel pakten, deden ze dat trouwens dankzij 22 doelpunten van John Barnes, een zwarte winger die in Engelse stadions wel eens een banaan kreeg toegeworpen.

Misschien moet huidig Liverpool-icoon Steven Gerrard zijn portefeuille bovenhalen, weet hij eindelijk hoe het voelt een kampioenenmedaille te bezitten, meesmuilden de fans van grote rivaal Manchester United al gauw.

De veiling zou Tommy Smith wel eens vele tienduizenden ponden kunnen opleveren, schatten kenners. Niet voor het een of het ander, maar daar in Venlo, in 1984, écht, dat was een gerenommeerd toernooi. Eenmaal, andermaal...?

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234