Zondag 09/08/2020

Meat Puppets spelen in Trix tussen chaos en schoonheid ***

Meat Puppets eindigden woensdag in Trix zoals ze waren begonnen: losjes uit de hand spelend, als betrof het eerder een jamsessie dan een concert. Daartussen in balde het Amerikaanse indierock-trio tachtig minuten aan songs uit hun dertigjarige carrière en liedjes van hun nieuwste plaat 'Lollipop'.

Een heus powertrio heb je Meat Puppets nooit kunnen noemen. Zelfs tijdens hun hoogdagen, toen Kurt Cobain hen zijn "favoriete groep" noemde, ging er al een kwetsbaarheid uit van hun stevige gitaarrock. Dat gevoel bleek twintig jaar later in Antwerpen nog niet verdwenen.

Het was alsof het drietal uit Arizona woensdag toevallig een dynamiek ontdekte, net terwijl ze in Trix aan het spelen waren. Noem het nonchalance als levenskunst. Zanger en gitarist Curt Kirkwood (groot, stevig, rots in de branding) geleek nochtans in weinig op zijn bassende broer Cris (zwalpend, pezig, mager). Maar zonder beiden zou dit geen groep zijn. Cris diende op het podium als katalysator, terwijl Curt gitaarpartijen weefde. Wanneer de twee ook samen zongen, viel de puzzel mooi in elkaar. Unisono kon je het niet noemen, maar er ging een gezamenlijke kracht van uit.

Al erg vroeg in de set werd 'Plateau' vrijgegeven, een liedje dat wereldberoemd werd met de unplugged-cd van Nirvana. Een golf van herkenning waaide door Trix. Typisch misschien dat het trio net dit nummer in een wegwerpversie bracht. 'Comin' Down', wat volgde, klonk veel krachtiger en was voor de gelegenheid in een dixie-kleedje gestoken. Ook het gloednieuwe 'Lantern' glorieerde, maar dan in een gloed van fuzz.

Bij 'Swimming Ground' kreeg je het idee dat zanger Curt elk moment over zijn eigen voeten zou struikelen, terwijl Cris zich volop in het zweet kronkelde. Maar iedereen bleef wonderwel overeind. 'Wasted Days and Wasted Nights' was een mooi eerbetoon aan Freddie Fender, gebracht op zijn Meat Puppets. Nét niet atonaal, steeds twijfelend tussen chaos en schoonheid. Er volgde nog een aparte cover: 'Sloop John B' van the Beach Boys. Gezongen door de twee broers en met enkel een simpele gitaarlijn als begeleiding, zonder drum. Het was stilte voor de storm die in 'Lake of Fire' ontstond. Een finale mokerslag, badend in furieuze gitaren en een stevige hap distortion. De haren mochten dan grijzer zijn geworden, Meat Puppets toonden zich in Antwerpen nog steeds onderhoudend genoeg om te blijven boeien.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234