Zondag 24/01/2021

InterviewFamilieklap

Maya en Lara Chedraoui: ‘Op school waren wij de misfits’

Lara (r.) en Maya: ‘We wilden alles mateloos proberen.’Beeld Damon De Backer

De oudste is 35 en frontvrouw van de Belgische indie­rockband Intergalactic Lovers, waarmee ze een vierde plaat aan het op­nemen is. De jongste is 33 en setdresser en decor­bouwer voor film en televisie. Lara en Maya Chedraoui, zussen.

LARA

“Onze band is intens en sterk, maar dat is zeker niet altijd zo geweest. Als kleine kindjes konden we uren samenspelen en leken we onafscheidelijk, maar in onze tienerjaren groeiden we uit elkaar. Alsof we op een bepaald moment gestopt zijn met met elkaar te praten, ook al deelden we een slaapkamer en worstelden we met dezelfde problemen.

“Ons vader heeft Libanese roots, mama is Belgisch, maar onze kinderjaren hebben we in Togo doorgebracht. De zomer waarin we naar België zijn getrokken omdat de oorlog echt begon te woeden, was ik uitzinnig kwaad: ik moest mijn eerste kamp met de girl scouts missen. Als kind hadden we de ernst van de toestand in Togo niet echt door. Bussen werden gebombardeerd, maar de auto­wrakken langs de weg zagen wij gewoon als kapotte auto’s.

“We zijn vertrokken zonder spullen: geen kleren, geen knuffels... niets. Het plan was om maar even in België te blijven tot de situatie in Togo was afgekoeld. Een maand werd een half jaar, en twee jaar werden er zes… Het heeft wel een tijdje geduurd voor we doorhadden dat we nooit meer zouden terugkeren.

“Ik herinner mij de eerste schooldag in België nog goed: alsof er een grijze filter over mijn wereld was getrokken. Ik miste het kleurrijke Afrika. Wij waren denk ik ook de eerste ‘vreemden’ in de nonnen­school in Aalst. Zo voelde het toch. Zeker in de lagere school vielen mijn donkere haren en wenkbrauwen uit de toon. Ik leek een beetje op een Turkse jongen of op Aladdin, maar dan in een kleedje. (lacht) Voor kinderen het perfecte doelwit voor pesterijen. Ook de eerste jaren van het middelbaar bleven wij de misfits. Wij waren allesbehalve populair op school. Iedereen babbelde over Big Brother en Temptation Island, terwijl wij enkel Blokken of Man bijt hond mochten kijken.

“Zowel Maya als ik hebben lang het gevoel gehad dat we nergens bij hoorden, maar die zorgen waren thuis niet echt bespreekbaar. Wij zijn onbewust opgevoed met het idee: ‘Niet zagen, vooral zwijgen en doorgaan.’ Dat is wat ons mama ook zelf heeft gedaan. Dat was haar overlevingsmechanisme, leer je dan later. Ze komt uit een generatie waar er niet over gevoelens gesproken werd. Wanneer we vroeger op zondag bij onze oma gingen eten, werd de kamer enkel gevuld met een oorverdovende stilte, geklingel van bestek op de borden en getik van de klok aan de muur. Er werd amper een woord uitgewisseld.

“Mama heeft ons alleen opgevoed. Papa kon hier totaal niet aarden. In het begin kwam hij nog geregeld op bezoek. Maar na verloop van tijd bleven de bezoekjes steeds langer uit. Mama heeft daar nooit uitleg over gegeven. En het gekke is dat wij daar ook nooit naar gevraagd hebben. Maar als kind voelden we wel de spanning die mama ervoer.

“Nadat ik enkele jaren geleden serieus met de wereld en met wat er allemaal in mijn hoofd omging had geworsteld, was de tijd rijp om samen met mama en Maya alles eens op tafel te gooien. Wij wisten eigenlijk niets van elkaars leven. Het is een hoofdstuk dat we hebben kunnen afsluiten. Nu zijn we een onverwoestbaar team.”

Maya : ‘De heftige trip naar mijn vader in Libanon heeft ons dichter bij elkaar gebracht.’Beeld Damon De Backer

MAYA

“Lara en ik zijn lang seutjes geweest. En eigenlijk zijn we dat ergens diep in ons hart nog altijd. (lacht) We komen uit een warm nest, kwamen niets tekort, maar mama was wel streng. Als tieners moesten we om middernacht thuis zijn, geen minuut later. Snoep en frisdrank kregen we heel af en toe in het weekend. Vriendjes en vriendinnen mochten lange tijd niet over de vloer komen. De reden daarachter bleek vooral dat mama zich voor ons huis schaamde.

“Lara en ik zijn daar verschillend mee omgegaan. Lara was de timide streber­dochter die altijd gehoorzaamde. Ik kanaliseerde mijn frustraties door te rebelleren. Ik heb het Lara toen vaak verweten dat zij als oudere zus niet eens probeerde om de limieten die werden opgelegd, te verleggen. Ik wilde als tiener niets liever dan zo snel mogelijk het ouderlijk huis verlaten. Op mijn 17de ben ik naar Gent verhuisd. Dat heeft mama toen wel gekwetst.

“Lara is op haar 22ste in Antwerpen gaan wonen. Omdat we onze studies zelf moesten bekostigen, hebben we beiden lang in de horeca gewerkt. Maar het harde werken en de poging tot studeren werden ook gecombineerd met het proeven van een grenzeloze vrijheid die we nooit gekend hadden. We wilden alles mateloos proberen, ook in het nachtleven. We hadden wat in te halen. Lara en ik leefden een parallel bestaan, zonder dat we het van elkaar wisten en ieder in een andere stad.

“Maar ook al waren we elkaar uit het oog verloren, ik wist wel dat Lara er altijd voor mij zou zijn. En andersom. Alleen hadden we nooit echt geleerd om over onze beslommeringen te praten. We hebben altijd confrontaties vermeden. Iedereen zat met zijn eigen kopzorgen en ik denk dat we er elkaar bewust niet mee wilden lastigvallen.

Gekke gewoontes

Lara over Maya: “Maya stofzuigt belachelijk graag.”

Maya over Lara: “Lara is een feeder. Ze brengt altijd en overal eten mee.”  

“Hoewel mama ontzettend kwaad op papa was, heeft ze tegenover ons nooit een slecht woord over hem gezegd. Ik vind dat heel sterk, dat ze haar gevoelens aan de kant schuift om ons toch een kans op verzoening te gunnen. Twee jaar geleden zijn Lara en ik hem in Libanon gaan opzoeken. Het heeft lang geduurd voor we er klaar voor waren. We waren lang van mening dat het aan hem was, de volwassene, om met zijn kinderen weer contact te zoeken. Het was een heftige ontmoeting, maar we zijn enorm blij dat we het gedaan hebben. We ondervonden aan den lijve dat het cultuurverschil met België enorm is: de manier van samenleven, van denken, liefde geven... Papa heeft zelf zijn moeder de eerste vier jaar van zijn leven niet gezien. Daar is dat de normaalste zaak. En dan snap je ook beter waarom hij de man is geworden die hij is.

“Die trip heeft ons alleen maar dichter bij elkaar gebracht. We horen elkaar dagelijks. En ook al zijn we veel beter geworden in het bespreken van onze problemen, onze gesprekken zijn echt niet altijd zwaar beladen. Van wat we in een zatte bui hebben gedaan tot de vorm van onze stoelgang (lacht): ook zulke dingen zijn geen taboe.”   

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234