Maandag 18/01/2021

Concertverslag

Maxwell (***) en Mary J.Blige (**) in Vorst: geilneef of girlpower?

Mary J. Blige.Beeld Getty Images for Live Nation

Twee Amerikaanse r&b-iconen op één avond? Je maakt het niet snel mee. Alleen vragen we ons af of Mary J.Blige en Maxwell qua profiel niet té ver uit elkaar lagen. In Vorst vielen vooral de verschillen op.

Mary J.Blige schreed het podium op als de ongenaakbare straatvechter die al sinds begin jaren negentig de zwarte popmuziek van girlpower voorziet. Bling, bont, leer en glitter: Blige is een dame die je in een caféruzie bij de kraag pakt en over de toog slingert. Videobeelden onderstreepten het hobbelige parcours dat de r&b-koningin de voorbije twee decennia liep: van haar echtscheidingen over de mediaheisa rond haar controversiële reclameclipje voor fastfoodketen Burger King (waarin ze volgens critici Afro-Amerikaanse stereotypen zou onderstrepen) tot haar interview met Hillary Clinton waar Blige ’41 Shots’ van Springsteen zong, een song over politiebrutaliteiten. Haar culthits ‘Just Fine’ en ‘The One’ trapten een medley af die bijna anderhalf uur zou duren en die de rabiate fanclub in extase bracht.

Toch een beetje vreemd, die combi met Maxwell. Blige is bekend bij een publiek dat van hapklare popmuziek houdt en dat niet vies is van hitparadevoer. Maxwell catert eerder voor fijnproevers: lieden die tuk zijn op organische live-uitvoeringen en een ouderwetse soulfeeling, op vloeiende instrumentsolo’s en een stijlvolle inkleding. Kon de ruige hiphop-r&b van Blige wel aarden naast de geparfumeerde boudoirsoul van Maxwell?

Oude vrienden

Zelf beweren de supersterren dat ze heel spontaan met elkaar in zee gingen voor deze King + Queen Of Hearts-toernee, omdat ze oude vrienden zijn en er al lang van dromen samen de hort op te gaan. De combi zou geenszins door een sluw managementbureau zijn bekokstoofd, klonk het al bij monde van Maxwell. Tja, de twee hebben natuurlijk het één en ander gemeen. Hun artistieke hoogtepunt lag in de jaren negentig, hun songs delen tal van thema’s (ter ziele gegane relaties, gebroken harten, monogamie, smachten naar de Ware, onafhankelijkheid) en zowel Blige als Maxwell zijn overlevers die stug platen blijven uitbrengen, ver weg van trends en hypes, rekenend op hun trouwe fanbase.

Toch konden de twee concerten niet feller van elkaar verschillen. Blige koos voor een strak geregisseerde medleyformule die als een trein de (radio)hits aan elkaar reeg, van ‘Love Is All We Need’ langsheen ‘Enough Cryin’ tot bij het enthousiast meegebrulde ‘My Life’, nog steeds geënt op de soulklassieker ‘Everybody Loves The Sunshine’ van Roy Ayers. Haar versie van ‘I’m going Down’ van Rose Royce slikken wij nog steeds als zoete koek en ook r&b-krakers als ‘No More Drama’ en de r&b-evergreen ‘Family Affair’ vlijden zich vlotjes in onze trommelviezen.

Fletse overcoat

Die liedjes hadden nochtans een veel charmanter jasje kunnen krijgen dan de fletse overcoat die Bliges steriele begeleidingsband aanreikte. Zijn aalgladde fusionmuzak kneep elk mogelijk authentiek gospelgevoel de keel dicht. Hell, wij vreesden dat elk moment de gevreesde Kenny G. het podium zou opwandelen om een streepje sluitspiervernauwende sax ten berde te brengen.

De weinig glamoureuze boîte die Vorst Nationaal heet, vormde bovendien niet meteen het droomdécor voor een avondje sexy r&b. Zijn abominabele akoestiek herleidde de synths tot snerpende tandartsboren. Bovendien verzoop de vermoedelijk erg knappe koorzang van Bliges achtergrondzangeressen in de sissende achtergrondbrij die voor textuur moest doorgaan. Blige liet het niet aan haar hart komen en zong de sterren van de hemel (de rauwe blueskreten in ‘Take Me As I Am’ waren impressionant), dan weer tuimelde ze weinig elegant van de toonladder. De leeftijd? Of was de monitormix op het podium even ondermaats als de klank in de zaal?

Mary J. Blige tijdens een concert eerder deze maand in de VS.Beeld Getty Images for Live Nation

“Ik ben een soldaat”, sprak Blige strijdvaardig. “Negatieve kritiek kan me niet raken”. Mooi, dan staat ze morgen alvast niet met een baseballbat aan onze voordeur.

Jazeker, we zijn blij dat de r&b-amazone zich zo trots opstelde als rolmodel. Haar bindteksten leken wel een assertiviteitscursus voor vrouwen: “Het is niet gemakkelijk om ten volle van iemand te houden”, sprak ze. “Hij moet je respecteren als je een goeie job hebt, hij mag je niet slaan en hij mag je nooit vergelijken met andere vrouwen, zeker niet met zijn moeder of zijn zus.” Kennelijk liep het liefdesleven van Blige tot nog toe niet over rozen. Jammer dat die kwetsbaarheid zo vaak kopje onder ging in deze pompeuze, veel te routineuze show.

Erfenis van Prince

Dan liever Maxwell, een man die de dj ‘Kiss’ van Prince liet spelen voor hij het podium opwandelde. De erfenis van de betreurde funklegende liep als een rode draad doorheen zijn concert. Hij droeg ‘This Woman’s Work’ van Kate Bush op aan Prince (die zoals geweten tuk was op Kate Bush) en aan Muhammad Ali en David Bowie. Halverwege de show waagde Maxwell zich aan een flardje ‘Adore’, een woeste Princeballade die weinig zangers tot een goed einde brengen. Maar kijk, Maxwell beschikt nu eenmaal over een feminiene moordfalset die het glorieuze stemgeluid van de Paarse Held benadert. Nog verderop, in ‘Sumthin’ Sumthin’, liet hij zijn verdomd funky bandje horten en kuchen op een wijze die van Prince afgekalkeerd leek: met lekker hoestende saxofoons en een puntige ritmesectie. Jawel, Mary J en geluidstechnici, het kán dus wel, zo’n warme soulklank neerzetten in een bunker.

Maxwell tijdens een eerdere passage in 2009.Beeld Alex Vanhee

Maxwell koketteerde onverstoorbaar met zijn imago van Armani-playboy: hij gleed over de planken als een suave Don Juan, onder een verblindende reuzediscobol terwijl videofragmenten van het legendarische zwarte muziekprogramma Soul Train voorbij flitsten. Het knappe, broeierig nachtclubsfeertje zoog het publiek helemaal op, ook al vermoeden we dat Maxwells show bij momenten te gesofisticeerd aandeed voor de op snelle prikkels beluste fans van Blige.

Vocale krachtpatserij

Ook Maxwells concert liep geolied, alleen voelde het niet aan als een machine. ‘Everwanting: to Want You To Want’ en ‘Get To Know Ya’ nestelden hun bips gemoedelijk in een kleverige funkgroove. ‘Lake By The Ocean’ kreeg een stomend latinostaartje mee, in ‘Lifetime’ pakte de zanger uit met zijn fantastische falset. Toegegeven, beslist “an acquiered taste” voor wie het niet zo heeft begrepen op dat soort vocale krachtpatserij, maar wél verdomd goed. Nu ja, bij momenten verloor Maxwell zich in dat loze gecroon en moesten we wel erg lang wachten op het volgende liedje.

Ons naar old skool-soul snakkende hart sprong pas écht op toen Maxwell de songs van zijn debuut Urban Hang Suite erdoor joeg, het debuut waarmee hij zich in de jaren negentig op de muziekkaart zette, links van D’Angelo, rechts van Bilal. “Ik wist toen nog niets over de liefde”, bekende hij in Vorst. “Alles was een film of een boek. Maar kijk, ik ben drieënveertig nu, de tijden zijn veranderd”. De sleper ‘Til The Cops Come Knocking’ liet smeulend oestrogeen na, ‘Ascension (Don’t Ever Wonder)’ snokte aan de heupen en was ontegensprekelijk de meest onweerstaanbare song van de hele avond. In de coulissen stond Prince te glimlachen. Dáchten we, althans?

Gezien op 18 oktober in Vorst Nationaal.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234