Maandag 20/09/2021

InterviewFamilieklap

Maxine en Heidi De Pauw, dochter en moeder: ‘Weken met de ouders onder één dak zou te intens zijn’

Maxine, even niet samen met moeder Heidi op de foto. Beeld Bob Van Mol
Maxine, even niet samen met moeder Heidi op de foto.Beeld Bob Van Mol

De jongste is 19 en studeert handels­weten­schappen. Ze vluchtte naar haar kot toen corona het ouderlijk huis leek binnen te komen. De oudste is 48 en CEO van Child Focus. Ze zit in zelfquarantaine – vorig weekend begon ze symptomen van corona­ te vertonen. Maxine en Heidi De Pauw, dochter en moeder.

Maxine

“Ik maak me niet al te veel zorgen over mama. Haar symptomen vallen gelukkig wel mee en ze verzorgt zich goed. Ik heb er wel bewust voor gekozen om op kot in quarantaine te gaan. Wekenlang met de ouders onder één dak zou misschien wat te intens zijn. (lacht)

“Desondanks, ook al klinkt het als een cliché: mijn mama is mijn beste vriendin. Ik kan met haar over alles praten, en altijd geeft ze me de ruimte om fouten te maken. Zelfs toen ik als klein meisje een dure vaas brak of toen ik vorig jaar de eerste keer dronken was, ging ze nooit uit haar dak. ‘Ik ga nooit meer drinken, mamsie’, zei ik toen ze me nog half bekaterd kwam ophalen. Wat volgde was een open gesprek waarin ik haar zelfs de schaamtelijke filmpjes van die avond liet zien. Hoe onbezonnen ik ook doe, ze zorgt dat ik me nooit slecht voel over mezelf. Ze helpt me om nadien een betere versie van mezelf te worden.

Maxine heeft er bewust voor gekozen om op kot in quarantaine te blijven. Beeld Bob Van Mol
Maxine heeft er bewust voor gekozen om op kot in quarantaine te blijven.Beeld Bob Van Mol

“Toen ik op internaat ging, wist ik niet waar ik aan begon, maar ik heb er nooit spijt van gehad, integendeel. Ik ben enig kind en op internaat kreeg ik er plots zussen bij. Die periode heeft me ook veel zelfstandiger gemaakt, en de band met mijn ouders werd er sterker door omdat we de momenten dat ik thuis was heel intens beleefden. Mama-­dochter­-momenten zijn altijd belangrijk geweest. Op zondag doen we hot yoga en om de paar maanden gaan we samen shoppen in Antwerpen. We zeggen elkaar heel eerlijk als we iets afgrijselijk vinden, om het dan toch te kopen. (lacht) Allebei een beetje koppig.

“In mijn herinnering, en ook nu, is mama altijd aan het werk. Ik heb me daar nooit afgewezen door gevoeld, omdat we er open over konden praten. Alleen vorig jaar, toen ik in de examens zat en ze een vluchtelingenkamp in Syrië bezocht, dacht ik: ‘Dit is het moment waarop ik je het hardst nodig heb en je bent er niet.’ Maar het hoort bij haar job, en haar job is wie zij is.

“Ik kijk enorm naar haar op. Naar de warme moeder die ze is, maar ook naar de gedrevenheid waarmee ze haar werk doet. Ik zie hoeveel het met haar doet als een kind vermist is. Allicht heb ik daarom zo’n groot verantwoordelijkheidsgevoel als het over mijn vriendinnen gaat. Ik weet hoe snel er iets kan misgaan en hoe belangrijk het is om elkaar van dichtbij graag te zien. Mama heeft me al zoveel geleerd. Ook de vijfdelige regel: sporten, veel water drinken, gezond eten, smeren en slapen. Zeker met dat laatste heb ik weinig moeite.” (lacht)

Heidi: ‘Van die fitness-dvd’s krijgen we meestal de slappe lach, eerder dan strakke buikspieren.’ Beeld Bob Van Mol
Heidi: ‘Van die fitness-dvd’s krijgen we meestal de slappe lach, eerder dan strakke buikspieren.’Beeld Bob Van Mol

Heidi

“Ik stond op met een kriebelende keel en hoofdpijn. Een dag later was die droge hoest daar. Ik ging meteen in zelf­quarantaine, wat mijn dokter me even later via de telefoon ook aanraadde. Het gaat best wel goed met mij. Ik probeer voor mezelf te zorgen door regelmatig boven een pot dampend water te hangen en veel te rusten. Ik heb me teruggetrokken op de zolderkamer en kom alleen naar beneden om te eten, even tv te kijken of een wandeling te maken. Mijn man en ik wonen op het platteland, dus lange wandelingen in een weids landschap maken deel uit van mijn nieuwe dagroutine.

“Voorlopig loop ik de muren nog niet op, maar ik mis sociaal contact en fysieke nabijheid. Ik mag er niet te veel bij stilstaan dat deze situatie nog weken zal duren. Al wil ik niet klagen. Ik besef hoe geprivilegieerd we leven, in een huis met tuin en alle mogelijke online­technieken ter beschikking. Ondertussen blijf ik telewerken. De boel moet blijven draaien. ‘Wat als dit 20 jaar geleden was gebeurd’, vraag ik me soms af. Dan lag het land pas écht plat.

“Mijn zolderkamer gebruikte ik vroeger ook al als she shed. Ik lees er graag een boek en probeer er wat te sporten. Maxine en ik doen dat soms samen. We fitnessen met zo’n oude instructie-dvd als leidraad. Of dat proberen we toch, meestal krijgen we de slappe lach, eerder dan strakke buikspieren. (lacht)

“Vorig weekend is ze vertrokken naar haar kot in Gent. Ik kijk nu al uit naar het moment waarop ze weer thuiskomt, want we kunnen het zeer goed met elkaar vinden. Mensen vragen me wel eens of ik een overbezorgde moeder ben, met al die horror­verhalen die mijn pad kruisen bij Child Focus (stichting voor vermiste en seksueel uitgebuite kinderen, red.). Het tegendeel is waar. Ik heb Maxine altijd zoveel mogelijk losgelaten omdat ik geleerd heb dat een warm en tolerant nest de beste kans op een gelukkig leven geeft. Ik heb haar opgevoed met het idee dat ze altijd wel op haar pootjes terecht­komt.

“Toen ze volop puberde, voelde ik me soms machteloos. Ze is met haar hoofd tegen de muur gelopen op een strenge middelbare school met weinig aandacht voor het individu. Ze zat in de knoop met zichzelf en liet het hangen. Haar vijfde jaar moest ze dubbelen. Ik heb altijd geprobeerd haar nooit het gevoel te geven dat ze gefaald had, maar ik vroeg me wel vaak af of ik de dingen juist aanpakte. Als ik nu kijk naar de jonge vrouw die ze geworden is, kan ik alleen maar stilletjes trots zijn. Haar goeie resultaten en haar grote vriendenkring zijn het bewijs van loyaliteit en doorzettingsvermogen.

“Fysiek lijkt ze als twee druppels op haar papa –blond met blauwe ogen – maar in haar karakter herken ik dingen van mezelf. Ze feest tot de zon opkomt, net zoals ik destijds, maar tegelijk is ze heel zorgzaam, soms té. Ik moedig haar soms aan om ook voor zichzelf mild te zijn. Het doet me plezier om die karaktertrekjes in haar te herkennen, maar ze is geen kopie van haar moeder, gelukkig maar.

“Ik ben al jaren continu van permanentie en hol van het ene event naar het andere. Ze heeft daar nooit moeilijk over gedaan en daar ben ik haar nog elke dag dankbaar voor. We spraken wel af dat ze het me meteen zou zeggen als ze vond dat ik haar te weinig aandacht gaf. ‘Maaaam, ben je nu weer aan het bellen?’

“Misschien is dat wel de kracht van onze moeder-­dochter­band. Ze durft te spreken en me een spiegel voor te houden. Ik besef dat ik zonder haar niet de vrouw zou zijn die ik vandaag ben. Als zij later kiest voor een even veeleisende job, zal ik haar waarschuwen voor de valkuilen. Als ze kiest voor een kroostrijk gezin, zal ik er ook zijn, onvoorwaardelijk. Als ze me nodig heeft, is een blik genoeg.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234