Zondag 19/01/2020

Maximumfactuur

De maximumfactuur is een moeilijk gegeven voor heel wat scholen. Zeker voor scholen, zoals de onze, die aan de rand van de stad gelegen zijn. De nieuwe subsidiëring van de minister is niet gelijk voor iedereen maar is afhankelijk van het profiel van de gezinnen waaruit de leerlingen komen. Omdat wij, en met ons heel wat andere scholen, een publiek hebben dat niet aan het profiel beantwoordt waarvoor men meer subsidies krijgt, moeten wij met een kleiner budget rondkomen.

Nochtans stijgen ook voor ons de kostprijzen van alle materialen. Wij zijn niet in een stad gelegen. Te voet op stap gaan, kan bijna niet. Dus elke uitstap, of het nu gaat over zwemmen, toneel, sportdagen, museumbezoek, wereldklassen, ... vraagt een serieuze financiële investering. We proberen, indien mogelijk, verplaatsingen met de fiets te maken. We kunnen rekenen op een heleboel enthousiaste ouders en grootouders die, voor eigen rekening, kinderen met de auto willen vervoeren. Maar ondanks al deze alternatieven moeten wij vrij regelmatig betalen voor openbaar vervoer en privébussen. Iedereen weet dat de diesel niet goedkoop is dezer dagen. Iedereen weet dus ook dat busvervoer geld kost.

Vanaf nu mogen wij deze kosten maar in zeer beperkt mate doorrekenen aan de ouders. Op zich vind ik het idee van kosteloos onderwijs een fantastisch idee. Iedereen gelijk voor de wet: super. Maar zorg er dan ook voor dat het voor iedereen gelijk is. Informeer de ouders ook op een correcte wijze. Momenteel denken de mensen dat alle scholen evenveel extra subsidies krijgen. Niets is minder waar. De 'rijke' scholen van vroeger, met ouders die trouw hun schoolrekeningen betaalden, worden nu de 'armere' scholen. Wij liggen in de laagste schijf van de extra subsidiëring en mogen aan onze ouders hetzelfde bedrag vragen als de scholen die per kind minstens vier keer zoveel krijgen. Ik gun die scholen hun subsidies, maar wij dan ?

Wij willen onze leerlingen ook een rijke opvoeding meegeven waarin we hen laten proeven en genieten van cultuur, van sport, van zoveel mogelijke activiteiten. Maar, net als in een gezin, kun je elke euro maar één keer uitgeven. Wij moeten dit jaar besnoeien op het schoolzwemmen. Elke week met tien klassen met de bus naar het zwembad rijden, is niet te betalen. Gelukkig kunnen wij ervoor zorgen dat onze kinderen minstens evenveel bewegingsopvoeding krijgen als vroeger omdat we dit jaar in de mogelijkheid zijn om meer uren L.O. in te roosteren. Maar wat brengt de toekomst? Ik denk dat er in Brussel nog eens ernstig zal moeten nagedacht worden over hoe de subsidies verdeeld moeten worden. Dit jaar zal voor ons financieel een zwaar jaar worden. Wij willen niet dat de kinderen een zwakker aanbod van activiteiten krijgen. Enkel in het zwemmen bezuinigen we, maar we bieden de kinderen een bewegingsalternatief.

Misschien wordt het voor onze scholen het volgend schooljaar terug makkelijker? Misschien gaat men in het ministerie van Onderwijs alles nog eens vergelijken en hertellen? Mogen we 'op hoop leven' ?

Annemie Van Rompuy,

directeur Sint-Lutgartschool Belsele

Maximumfactuur

Mijn collega's uit het katholiek onderwijs verwijten mij wel eens dat ik te positief oordeel over onze huidige minister van onderwijs, en ik moet bekennen dat ik een zwak heb voor iemand die zo gedreven met zijn vak bezig is. Met zoveel talent en zoveel werkkracht kan je in een privé-bedrijf fortuinen binnenrijven. Mag ik uit mijn persoonlijke ervaring enkele voorbeelden geven hoe je de schoolkosten kan drukken?

Ik heb elk jaar minstens 1 culturele studiereis georganiseerd, maar bij voorkeur naar een stad die dichtbij lag en in plaats van een dure gids in te huren heb ik het gidsen zelf gedaan en heb ik mijn leerlingen een actieve opdracht gegeven waaruit ze meer leerden dan door te luisteren naar iemand die louter theoretisch boven hun hoofden heen stond te praten. Wat mijn 17-18-jarigen dolgraag deden was naar het Brugse Minnewaterpark trekken (te voet, jawel) om daar een schrijfopdracht uit te werken. Kostprijs: uitsluitend wat bereidwilligheid vanwege de directie om mij 2 lesuren na elkaar in dezelfde klas te laten lesgeven. Op de fiets deden we jaarlijks een Guido Gezelle-bedevaart: kostprijs alweer 0 eurocent. En als de leerlingen bij het grafmonument of in het geboortehuis een gedicht mogen (of moeten) voordragen dan beleven zij een intense ervaring die in de klas onmogelijk is na te bootsen.

Filminitiatie kan met de moderne techniek in de klas gebeuren: de voorwaarde is alweer dat je wat soepel mag omspringen met het leerplan. Wat maak je zoal mee inzake dure initiatieven? Een 100-dagenviering die de laatstejaars naar Eurodisney voerde, bijvoorbeeld, wat aan bus en toegangsprijs 10 jaar geleden reeds 1400 frank kostte - de pedagogische meerwaarde ontging mij en ontgaat mij vandaag nog altijd. Waarom moeten er per sé sneeuwklassen worden georganiseerd: is het de bedoeling om kampioenen te vormen voor de Olympische Winterspelen? Ben je gehandicapt als je pas na je middelbare school leert skiën? In een afdeling kantoor (BSO) woedde ooit een ware concurrentieslag tussen de leerlingen inzake modieuze kledij (Milletjassen) : moeten de ouders meedoen aan deze dwaasheid, moeten zij hun kinderen verwennen met buitennissig dure merkproducten? De globale schoolfactuur zou heel wat lager liggen mochten zowel de school als de ouders neen zeggen aan tal van modieuze verleidingen. Opvoeden tot soberheid klinkt wel zeer ouderwets, maar gezien de ecologische uitdagingen waarmee wij geconfronteerd worden, lijkt dit me geen overdreven 'luxe'.

Laten we ons collectief bezinnen over de vraag wat essentieel is in het onderwijs en in de opvoeding, en wat bijzaak kan worden genoemd. Onderwijs kan onmogelijk helemaal gratis worden gemaakt: bepaalde cultuurgoederen - zoals boeken - mogen en moeten wat kosten. Het brengt ons het besef bij dat ook deze goederen het resultaat zijn van talent en arbeid. Respect wordt in deze maatschappij helaas uitgedrukt in geld: cultuurgoederen helemaal gratis maken kan betekenen dat men ze respectloos leert te beschouwen. Maar tussen gratis en duur beschikt men over een ruime marge: waarom moeten de uitgevers van schoolboeken elkaar de loef afsteken inzake lay-out, waarom moeten schoolboeken per se in vierkleurendruk en op glanspapier zodat ze soms bijna een kilo wegen?

Als een tekst de jongeren niet kan boeien dan zal het fotootje bij de tekst daar weinig aan verbeteren. Concreet voorbeeld: van Jotie t'Hooft bestaan foto's die duidelijk maken dat hij een heel mooie jongen was, maar een vertelling over zijn leven volstaat om de leerlingen aan de lippen van de leerkracht te doen hangen: de naakte feiten volstaan, daar hoef je geen dure didactische snufjes aan toe te voegen.

In het algemeen vrees ik dat ook ons onderwijs de last draagt van een consumptiegekte. Zonder een ascetisme te willen opdringen wens ik toch te pleiten voor meer soberheid: het nabije kan minstens zo boeiend zijn als het verre, en gezien de verplaatsingskosten is het nabije in elk geval stukken goedkoper en minder schadelijk voor het milieu.

Staf de Wilde, De Haan

Waarom verdedigt de EU de erfenis van de Sovjetunie?

Er is één punt dat ik niet begrijp in het hele Zuid-Ossetië verhaal. Volgens de website van de BBC World News zijn Zuid Ossetië en Abkhazië door Jozef Stalin (zelf een Georgiër) toegevoegd aan het grondgebeid van Georgië. Tot dan waren Ossetië en Abkhazië redelijk autonome gebieden. Na het uiteenvallen van de Sovjetunie in 1990 hebben Zuid Ossetië en Abkhazië zich in een korte oorlog proberen af te scheuren van Georgië, maar na een staakt het vuren zijn beide regio's gewoon autonome gebieden gebleven binnen Georgië, met Russische en Georgische troepen in beide gebieden om de "status quo" te bewaren en de vrede te handhaven.

Dus de enige periode tijdens dewelke Zuid Ossetië en Abkhazië echt deel hebben uitgemaakt van Georgië, was tijdens het bestaan van de Sovjetunie. Waarom volgt de EU Georgië dan wanneer beweerd wordt dat deze deelrepublieken toebehoren aan Georgië? Waarom verdedigt de EU een situatie die door Jozef Stalin zelf gecreëerd is?

Nog een kleine toevoeging: Telkens wanneer president Tsakaasjvili zich op TV vertoonde tijdens de afgelopen maand, dan stond op de achtergrond altijd de vlag van de EU. Georgië is toch geen lid van de EU? Dus waarom mag hij zijn speeches altijd geven met de vlag van de EU op de achtergrond. Je zou toch op zijn minst verwachten dat ministers van de EU dit niet zouden appreciëren? Ik zie bijvoorbeeld Jan Peter Balkenende niet direct een toespraak geven met de Belgische vlag achter hem, gewoon omdat hij iets van België gedaan zou willen krijgen.

Vadim Deylgat, via email

Wilsverklaring inzake euthanasie

We zijn tevreden dat men vanaf 1 september 2008 de wilsverklaring inzake euthanasie kan laten registreren bij de burgerlijke stand van de gemeente. Tot op heden kon men voor de registratie, naast de vereniging Recht op Waardig Sterven vzw, ook terecht bij de Centra Morele Dienstverlening van de Unie Vrijzinnige Verenigingen vzw (www.uvv.be) en de Humanistisch-Vrijzinnige Vereniging vzw (www.h-vv.be). Het vormt dan ook een hele geruststelling voor de burgers dat ze nu eindelijk de wilsverklaring inzake euthanasie officieel kunnen laten registreren. De artsen zullen toegang hebben tot de centrale databank die bij de FOD Volksgezondheid, Veiligheid van de Voedselketen en Leefmilieu opgericht wordt om na te gaan of een patiënt een wilsverklaring opstelde. De officiële registratie van de wilsverklaring vormt een belangrijke stap in het respect van de zelfbeschikking van het individu. Een volgende fase is de uitbreiding van het toepassingsgebied van de wilsverklaring inzake euthanasie en de afschaffing van de beperkte geldigheidsduur van vijf jaar.

Sonja Eggerickx, Voorzitter Unie Vrijzinnige Verenigingen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234