Donderdag 22/10/2020

Review

Massive Attack in Paleis 12: van Wally tot weerzin

Beeld Alex Vanhee

Massive Attack deed in Paleis 12 wat je van elke muzikale pionier zou mogen verwachten: inspireren, provoceren en de meningen verdelen. Een iets strakkere snit had de show niet misstaan, maar door de bank genomen zag u een band in bloedvorm.

"Gelieve de vluchtelingen niet te voederen"

"Eddy Wally aan de beterhand volgens Streekkrant"

"Ik ben Jill en ik krijg altijd wat ik wil"

Wat een bizarre mindfuck was dàt, om tijdens het bezwerende 'Inertia Creeps' onnozele gossip te zien passeren naast harde headlines op de neongroene lichtkrant achter de groep. Slag om slinger stegen lachsalvo's op uit het publiek. Had niemand door dat die lichtvoetige koppen-lawine slinks een spiegel voorhield? "Inertie" verwijst niet zomaar naar de traagheid van geest.

Elders in de set wogen de boodschappen die over LED -schermen liepen, overigens veel zwaarder op de hand. In 'Battle Box 001' werd de farmaceutische industrie op de hak genomen met namen van verzonnen medicijnen als morphotane en allerdax. Terwijl reggae-veteraan Horace Andy zijn onwereldse vibrato liet zinderen doorheen 'Girl I Love You' kreeg je dan weer officiële, hartverscheurende cijfers over Syrische kindvluchtelingen door je maag gesplitst. En toen Deborah Miller het podium koos om Shara Nelson naar de kroon te steken in 'Safe From Harm' keek je aan tegen een haast eindeloze lijst van verwoest cultureel erfgoed doorheen de geschiedenis. Daarbij toonde 2015 zich overigens een uitzonderlijk annus horribilis. De foto's van Giles Duley, een oorlogsfotograaf die één arm en twee benen kwijtraakte, en vandaag de vluchtelingencrisis een gezicht geeft, schopten je in de laatste rechte lijn ook nog een geweten.

Beeld Alex Vanhee

Weerzin over zoveel onmenselijkheid in deze wereld maakte zich ongetwijfeld minstens één moment van je meester. Wat ons erbij brengt: mocht het niet af en toe iets minder? Tja... Wie een nostalgisch avondje uit had voorzien met de soundtrack van triphop royalty op de achtergrond, zal de jongens van Massive Attack woensdagavond meer dan eens vervloekt hebben.

Beeld Alex Vanhee

In Paleis 12 bleek de nadruk trouwens veelal op kille dreiging te liggen, wat mogelijk mee in de hand gewerkt werd door de zaal zélf. Die oogt als een retrofuturistische vliegtuighangar, en klinkt eerlijk gezegd ook zo. De warme sfeer van een intieme AB, waar de groep de laatste keer strandde, bleef dit keer helemaal uit. Maar tegelijk sprak de visuele show dit keer nog veel meer tot de verbeelding. En een live-groep wekte de elektronische ritmes van de plaat vakkundig mee tot leven. Zo groeide 'Angel' uit tot een langzaam geweven, weids uitwaaierend klankentapijt, dat om de haverklap door een knetterende gitaar wordt opengereten. Nog méér fraais bood 'Risingson' of een behoedzaam ingezet 'Unfinished Sympathy'.

Beeld Alex Vanhee

Daarbij passeerde een stoet aan gaststemmen, onder wie Horace Andy, Deborah Miller en Martina Topley-Bird. Die laatste kweet zich met het minst succes van haar taak: in 'Teardrop' bewees ze voornamelijk hoe onnavolgbaar Liz Fraser blijft. En ook 'Paradise Circus' hoorden we ooit al met meer bezieling gebracht worden. Dat 'Take It There' het stelde zonder de dreigende fluisterzang van Tricky, zou normaal gezien net zo goed een struikelblok geweest zijn, maar deze omineus in je kleren kruipende versie wist je toch nog bij het nekvel te grijpen. Ware het niet door de sloganekse meligheid die achter de groep verscheen: "For the greatness of humanity : learn, cure and connect" lazen we ondermeer. Zoveel emotionele behaaglijkheid werd gretig opgepikt door het publiek, maar eigenlijk leek het eerder of de Bond Zonder Naam school maakte bij Massive Attack.

Beeld Alex Vanhee

Meer overtuigde Azekel die de titelsong van hun nieuwste EP voor zijn rekening mocht nemen, terwijl het voorprogramma Young Fathers zich boog over een subliem 'Voodoo in my Blood'. Helaas soupeerden ze hun krediet nadien weer op met de fletse nieuwe song 'He Needs Me', waarin zelfs een arsenaal tribal drums geen soelaas konden brengen.

Beeld Alex Vanhee

Andere minpunten? Dit was al de vierde show op rij met ongeveer dezelfde visuele show. En achteraf misten we 'Karmacoma' toch wel wat op de setlist. Maar de hekkensluiters 'Unfinished Sympathy' en 'Splitting The Atom' dekten dat gemis met de mantel der liefde toe. Met knokige ritmes, hartverscheurende ellende en donkere dub drong de groep van 3D en Daddy G zich bijna twee uur bezitterig op aan je middenrif.

Van Wally tot weerzin wist Massive Attack je een avond lang te gijzelen. In een klinische hangar als Paleis 12 kan dat alléén al gelden als een pièce de résistance.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234