Donderdag 25/02/2021

Review

Massive Attack in Gent: mooi concert, organisatorisch rommeltje

Ze speelden hun grootste hit ‘Teardrop’ niet, maar ze hadden wel hun oude maatje Tricky meegebracht. Dat waren de grootste verrassingen van een mooi Massive Attack-concert in Gent, dat helaas ook de herinnering zal ingaan als een organisatorisch rommeltje.

Het had een mooie afsluiter van de vakantie moeten worden, maar voor veel fans bleek het concert van Massive Attack op het Gentse Sint-Pietersplein een frustrerende ervaring. Wat er misliep? Er stond amper een handvol kraampjes voor eet- en drankbonnen, en er waren veel te weinig tapwagens om de vijftienduizend aanwezigen te bedienen.

Het gevolg laat zich raden: overal ellenlange wachtrijen, en op de koop toe was nog voor het eind van de set een deel van de drank op. Behoorlijk knudde op zo’n warme zomeravond, en eigenlijk onbegrijpelijk dat zoiets bij zo’n groot concert nog kan gebeuren. De Facebook-pagina van de organisator liep dan ook veel met – soms striemende – kritiek. Dit was nog één van de meer laconieke reacties: “Het was precies Walibi: 50 euro betalen voor heel de tijd aan te schuiven.”

Kwam het door die publieke ergernis dat Massive Attack net iets minder beklijfde dan anders? Of was het omdat hun show na de vele recente passages in ons land (dit jaar nog in Paleis 12, in 2014 op Les Ardentes, Cactus Festival en in de AB) niet meer écht verraste? De veertien songs die we in Gent hoorden, staan al jaren op de setlist en ook de bijbehorende visuals gaan al een tijd mee. Niet dat ze geen indruk maakten, integendeel: de combinatie van nationale vlaggen en partijlogo’s in ‘United Snakes’ die versmolt in namen onbestaande partijen als de Liberal Jerk Party, was een niet mis te verstane kritiek op de mensen die de touwtjes in handen hebben.

Politiek was sowieso nooit ver weg: ‘Eurochild’ werd aangekondigd als een requiem voor de Europese Unie in de nasleep van de brexit, waarbij de band opmerkte: “We are all sons of immigrants.” Aan het einde van die fantastische, broeierige song – een hoogtepunt – prijkte in enorme letters op het scherm: “we zitten in eenzelfde situatie”, een boodschap die ook aan het eind van het concert te zien was, en die de filosofie van Massive Attack perfect samenvatte.

Beetje vreemd wel: op plaat (Protection uit 1994) rapt Tricky mee in ‘Eurochild’ en hij was mee in Gent, maar kwam toch niet meedoen op dit nummer. Zijn rhymes werden overgenomen door rapper Azekel, die eerder al schitterde in ‘Ritual Spirit’, een van de twee dit jaar uitgebrachte songs die Massive Attack speelde. De andere was ‘Take It There’, waarin Tricky wél te horen en te zien was. Onze euforie over de reünie van deze fellow travellers – op deze tournee delen voor het eerst in meer dan twintig jaar weer het podium – was echter kortstondig: Tricky’s flow was heel erg sloom, wat voor een doods moment in de show zorgde, net als ‘Pray for Rain’ een paar songs voordien.

Wél memorabel waren de nummers met reggaeveteraan Horace Andy: opener ‘Hymn of the Big Wheel’, ‘Man Next Door’ (“wie is god?”, las je op de schermen – hij stond op dat moment gewoon achter de microfoon) en natuurlijk ‘Angel’, met die onsterfelijke love you love you love you-zanglijn en de bassen die telkens weer inslaan als een donderslag. In dat nummer, waarin dub en korzelige postpunkgitaren elkaar de hand reikten, hoorde je hoe zeer Massive Attack schatplichtig is aan de basmuziek die sinds begin jaren tachtig verschijnt op het On-U Sound-label – een mooi gebaar dus dat de band On-U-oprichter Adrian Sherwood in zijn voorprogramma liet spelen.

Op zulke momenten – zie ook ‘Inertia Creeps’, met zijn soms hilarische, soms wrange projectie van nieuwstitels – zag je mensen dansen op muziek waar ze anders zelden mee in aanraking komen: dwarse, donkere en niet binnen het stramien van de pop en rock lopende geluiden. Wie anders dan Massive Attack brengt zo’n breed publiek bijeen voor zulke afwijkende muziek? Radiohead misschien, en verrassend genoeg moesten we bij ‘Future Proof’ even aan hen denken.

Klassieker, maar daarom niet minder raak was het slot met twee door Deborah Miller gezongen nummers uit het vijfentwintig jaar oude, baanbrekende debuut Blue Lines: ‘Safe from Harm’ en ‘Unfinished Sympathy’. Die laatste song – de enige bis, ‘Teardrop’ bleef in de kast – werd massaal meegeklapt en zorgde voor het enige écht beklijvende, sfeervolle moment van de avond. Een kwartier vroeger dan voorzien verliet Massive Attack het podium, het Sint-Pietersplein achterlatend met een licht onbevredigd gevoel. En dan bleek ook nog eens het bier op.  

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234