Donderdag 22/08/2019

Massaorgasmes

Het hééft iets, zo in een laatste rechte lijn zitten. Iedereen benieuwd, nerveus en uitkijkend naar het grote nieuws zondag, over de eerste ronde van de Franse presidentsverkiezingen. Voor liefhebbers van Franse journaals en talkshows, zoals ik, zijn het geweldige weken geweest. Elke avond een overaanbod aan debatten en veel te lange televisieprogramma's over de verkiezingen, gekruid met getier, gezwaai en geblaas. Je zou denken dat je er genoeg van krijgt, maar niks daarvan.

Het is elke dag smullen geweest, en de nadagen van een campagne leveren de meest intense, maar ook en vooral de meest absurde momenten. Het showgehalte schoot de laatste dagen als een raket de lucht in.

Oud-president Jacques Chirac zorgde eergisteren voor een vrolijke maar niet geheel verrassende noot door doodleuk aan te kondigen dat hij voor Hollande zou stemmen en niet voor zijn partijgenoot Sarkozy, met wie hij al jaren boel heeft. Chirac. Voor de socialisten. Dat lijkt wat potsierlijk, maar misschien was het ook gewoon een vriendelijk wederdienstje voor tien jaar geleden. Toen riep de PS op om voor Chirac te stemmen toen hun Lionel Jospin het niet had gehaald en het alternatief voor Chirac Jean-Marie Le Pen heette. Het ene plezier is het andere waard, en soms gaat democratie dus gewoon over de keuze tégen een kandidaat.

Trouwens, vorige week vrijdag verklaarde de extreem linkse kandidaat Jean-Luc Mélenchon nog aan de RTBf dat de Walen geweldig welkom waren in Frankrijk, ingeval het hier tot een boedelscheiding zou komen. Mogelijk zal Vlaams Belang in de komende dagen nog oproepen tot een stem voor de Front De Gauche, wie weet.

Afgezien van het veelvuldige stemadvies (dat festival zal volgende maandag pas goed op gang komen) waren de laatste dagen vooral gekleurd door die hallucinante verkiezingsmeetings. Bij ons, met al onze verkiezingen, blijven politieke supershows voorlopig een uitheems curiosum, maar in Frankrijk hebben ze het omarmd. Gigantische, strak geregisseerde orgieën van extatisch politiek geluk, ik weet nooit goed wat ik daar van moet denken. Onder andere Marine Le Pen en François Bayrou riepen deze week hun kelen schor voor hun allang overtuigde kiezers, maar het was koploper François Hollande die met de meeste aandacht ging lopen. De PS had de wereld (én Elio di Rupo) bijeengeroepen in Lille, de stad van Martine Aubry nota bene, voor een groots opgezet spektakel van georchestreerde adoratie. Aan de ingang deelden dolenthousiaste volgelingen vlaggen, petjes, badges en T-shirts uit, binnenin werd al lang op voorhand gerepeteerd met het publiek. Ja, met het publiek: dat moest tenslotte klappen op de juiste momenten. Meer dan een uur lang stond Hollande te preken, in een speech die niks nieuws bracht maar geheel in functie stond van de triomfalistische beeldvorming. Niet voor de aanwezige parochianen, wel voor de kijker thuis.

Elders te lande, bij kandidaten die een pak minder wind in de zeilen hebben en eigenlijk geheel kansloos zijn, waren gelijkaardige taferelen te zien. Alleen aandoenlijker: vergeefs enthousiasme heeft iets pijnlijks.

De wereld keek intussen gulzig mee. Televisiezenders uit binnen- en buitenland brachten uitgebreid verslag uit van de festiviteiten en gaven de beelden live mee op hun websites. Want de kiezer dient geïnformeerd, vanzelfsprekend. Alleen, en dat is een nieuwigheid in deze campagne, de grote partijen (PS en UMP) brengen hun meetings blijkbaar helemaal zélf in beeld, met eigen camera's en regisseurs, en sturen de fraai getrimde beelden door naar de televisiezenders. Wie dus live kijkt naar zo'n meeting, krijgt - we moeten daar niet flauw over doen - eigenlijk platte propaganda te slikken. De laatste verkiezingsmeeting is gewoon het absurde hoogtepunt in de communicatieoorlog die zo'n campagne in essentie is.

Ja, dat zijn Amerikaanse toestanden. Daar wordt zelfs nog extra applausvee het podium opgejaagd om ook achter de Heilige Kandidaat, voltijds in beeld, buitengewoon gelukzalig te kijken. Zo ver staan ze in Frankrijk nog niet. Maar voor de rest hebben ze bij de PS goed naar Obama gekeken. Zelfde boodschap (change - le changement), even blits en blinkend verpakt. En de inzet is groot: een verkiezing van Hollande als president van Frankrijk is van belang voor de hele Europese Unie, en dus ook voor u en ik. Zijn changement, dat kondigt hij ook zelf aan, kan een hele koerswijziging teweegbrengen.

Kán. Want die change van Obama bleek achteraf ook maar een sputterend tweetaktje. Maar dat zeggen ze er niet bij tijdens de supershows.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden