Zondag 17/01/2021

Column

Martens was een lieve man, maar hij wist het zelf niet

Beeld Stephan Vanfleteren

Wilfried Martens was van shakespeareaanse snit. In de liefde, in de politiek, in de ruwe staat van de dood die hem in zijn (laatste) gelukkigste levensjaren teisterde. In het bochtenwerk zijner idealen ook.

Ik heb hem zien huilen toen hij over zijn icoon Theo Lefèvre sprak. Zo wou hij ook zijn: progressief, doorbraakchristen, wars van populisme, dienend. Politiek als inhoud, niet als vorm.

Jarenlang rookte hij de sigaartjes die Theo ook rookte. Tot macht de rookpluimen van het ideaal had overgenomen.

Lieve man, maar hij wist het zelf niet. Het stigma van nederige komaf: moeder al vroeg weduwe, niet meer geoefend in aanraking. Hij al even bang van emotie - pas op zijn 24ste kuste hij zijn eerste meisje.

Alles wat in hem bewoog was van hogerhand ingebrand, per sacrament bijna. Het eigen leven als programma, hoezo dan? Dat was iets voor later, voor na het heilige ambt. Gelukkig heeft Miet Smet die grendel nog net bijtijds kunnen wegnemen.

Verdringing was voor Wilfried even hardnekkig als geloof. Terwijl hij vanuit zijn kalligrafische gemoed zo graag in hoofdletters sprak. Declamerend.

Taal als persoonlijk ornament, maar ook als doedelzak die verlegenheid keert. Op een avond in de Provence vroeg hij mij: "Kun jij fluisteren?" Met diepe zucht: "Mij lukt het niet."

Hugo Camps

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234