Woensdag 28/10/2020
Beeld ter illustratie.

InterviewImmobiliën

‘Martelbanken, vleeshaken, kattenpis en lijkvocht: in onze job kom je niet uitsluitend in chique lofts’

Beeld ter illustratie.Beeld Photo News

Als het tijd is voor een nieuw verhaal, zoals een vastgoedkantoor vaak bloklettert in de blitse brochure, moet je via een makelaar passeren. Niemand ontkomt eraan: we moeten allemaal ergens wonen, dus huurt of koopt iedereen tijdens zijn leven minstens één pand. ‘Neem geheel vrijblijvend contact op met één van onze medewerkers voor een verkennend gesprek!’ Dat deden we.

De makelaar zit niet stil en schoolt zich bij met webinars en workshops. Op het internet vind je flarden uit cursussen voor makelaars: ‘Als het uitzicht prachtig is, zwijg dan. Is het uitzicht verschrikkelijk, praat dan veel en leid de aandacht van de koper af.’ Of: ‘Stap zo diep mogelijk de tuin in, om weg te komen van de drukke weg!’

Ik bezichtigde als test een woning in de buurt van Antwerpen. “Wat vindt u van de voorgevel?”, wil de dynamische makelaar al na zes seconden weten. Laat mij rustig rondkijken! Woonkamer én slaapkamers aan de straatkant, in een drukke straat. Barsten in de muur. Drassige tuin. Vochtige kelder. Valse plafonds waarachter een schat aan originele sierlijsten kan schuilgaan, maar ook schimmel of houtrot. Scheurtjes in de bezetting – is dat de crepi die zich zet of een structurele verzakking? En dat vage gedreun achter de bomen – een fabriek, een discotheek? Want je koopt nooit alleen een huis, je koopt ook buren, een straat en een wijk. En wat een grote tuin – práchtig, maar in de herfst veel werk als al die bladeren vallen! Wat is beter: meer huis en minder tuin voor minder geld en minder stress en meer vrije tijd? Of minder huis maar veel grond in de beste wijk voor maximale privacy? Wat uiteindelijk telt is levenskwaliteit. En bezit dicteert de levenskwaliteit, in goede en in slechte zin – de lusten en de lasten.

Ik heb mijn huizen zelf verkocht: ik zou alleen een makelaar inschakelen als die voor een meerwaarde zorgt en zichzelf terugverdient. Maar bijna 70 procent van de transacties verloopt via vastgoedmakelaars. Dertig jaar geleden was dat slechts 20 procent.

Filip Dewaele, CEO Dewaele Vastgoedgroep: “Bijna alle verkopers doorlopen een proces. Ze beginnen enthousiast en een tikje eigenwijs aan de verkoop van hun woning. Maar gaandeweg blijkt dat het niet zo simpel is en verdampt het enthousiasme. Voor perfecte woningen op een ideale ligging heb je inderdaad niet altijd een makelaar nodig, want die droomhuizen verkopen zichzelf. Maar zelfs daar heeft een makelaar zijn nut, want hij heeft vaak klanten paraat die al lang naar zo’n pand op zoek zijn.”

Het Beroepsinstituut van Vastgoedmakelaars (BIV) beweert dat de cowboys zijn verdwenen, maar vaardigt wel nog elk jaar honderden sancties uit.

Johan Heylen, CEO Heylen Vastgoed: “Ik ben 39 en ben op mijn 19de begonnen. Toen ik avondonderwijs volgde, wilde ik reageren op een vacature bij een vastgoedkantoor. Ik werd ontvangen door een man die zich voorstelde als de zaakvoerder, en ik mocht bij hem stage komen lopen. Een paar dagen later keek ik in de klas toevallig achter mij en wie zag ik daar zitten: die zaakvoerder! Hij was braaf les aan het volgen, zoals ik. (lacht)

Dewaele: “Het motto van mijn vader was: ‘Beloof alleen wat je kunt doen, en doe wat je belooft.’ Niet alle concullega’s houden zich daar strikt aan, maar het is absoluut zo dat wantoestanden minder vaak voorkomen dan pakweg dertig jaar geleden.

“Enkele jaren geleden was er grote bezorgdheid over de reviews op het internet, omdat je nooit met zekerheid kunt weten wie de klager is – wie weet is het een sluwe concurrent onder een schuilnaam. En soms zie ik bij een concurrent een heleboel positieve reviews, maar als ik die in detail bestudeer, leid ik uit de schrijfstijl af dat ze allemaal door één persoon zijn geschreven, en je mag één keer raden wie. (lacht) Oncollegiaal gedrag komt voor, ja, concullega’s die afspraken niet respecteren, bijvoorbeeld. (fijntjes) Wij hebben een zwarte lijst. Vlaanderen is een kleine vijver, je komt elkaar hoe dan ook opnieuw tegen.”

Peter Sys, Immo S&D, Brugge: “Die cowboys gaven onduidelijke of halve informatie, ze verzwegen houtrot of vochtinsijpeling, of de aanwezigheid van asbest. Ze zwegen over de ingegraven stookolietank die niet volgens de regels buiten gebruik was gesteld – als zo’n tank dan jaren later begint te lekken, is je hele tuin vergiftigd. Of ze logen over de fundering, de isolatie of de beglazing. Of ze maakten een madammeke wijs dat haar boerderijtje 100.000 euro waard was. Vervolgens kochten ze het stiekem zelf aan via een vennootschap, en verkochten het kort daarna door met woekerwinst. Het BIV heeft de rotte appels er intussen grotendeels uitgewied, maar toch koestert de man in de straat nog steeds enige argwaan. Onterecht.”

MEISJES VAN PLEZIER

Meneer Dewaele, u werd opgeleid door uw vader Pol, een pionier in het vak. Wat is een beginnersfout die u nu niet meer zou maken?

Dewaele: “Ik ben jong begonnen, maar ik was niet zo’n commerciële verkoper. Ik kreeg van oudere eigenaars vaak de reactie: ‘Ge hebt dat schoon verteld, ventje, maar haal nu uw papa er maar bij.’ Ik was wel een doorzetter. Bij één van mijn eerste verkopen zei ik ongeduldig tegen de koper, een notoire twijfelaar: ‘Kom, Julien, beslis nu: ga je kopen of niet?’ Niet echt tactvol. Mijn vader zat erbij en beet op zijn tong. Maar het heeft gewerkt: Julien heeft het huis gekocht.

“Toch heb ik vaak beginnersfouten gemaakt. Het probleem was meestal mijn jeugdige temperament: ik verloor mijn geduld bij lastige of ondankbare klanten. Dan liet ik me weleens verleiden tot felle discussies aan de telefoon. Niet doen, want dan ben je als makelaar altijd de verliezer. Ik leer mijn jonge medewerkers: beheers je, maak een vuist in je broekzak. Zelfbeheersing is in ons vak een grote troef.”

Serge Renard van Gent-Eurimmo: “Mijn beginnersfout was dat ik te veel gratis service gaf. Tot op het moment dat een man me zei: ‘Ik heb net slecht advies gekregen van een advocaat en toch moest ik hem, nog voor hij één woord had gezegd, 500 frank betalen!’ Toen ben ik mijn adviezen ook beginnen aan te rekenen. Maar niet te vaak: met gratis informeel advies wek je ook vertrouwen.

“Ik ben 35 jaar geleden begonnen. Toen ging je binnen in de woning, ging je met de koper aan tafel zitten en verkocht je het pand ter plekke, de koper kwam niet eens naar ons kantoor! De verkoopovereenkomst bestond uit twintig zinnen op één velletje papier.

“De jaren 80 waren een openbaring. Ik nam toen een vracht fabriekspandjes in portefeuille en dacht stiekem: oei, raak ik die nog wel kwijt? Maar twee dagen later waren ze verkocht aan een slimmerik die ze doorverkocht als lofts... voor drie keer de prijs die ik had betaald. Ik heb in die periode ook Gentse citéwoningen verkocht voor 12.000 tot 20.000 Belgische frank (300 tot 500 euro, red.). Nu kosten die 75.000 euro! Dat soort arbeidershuisjes is in verhouding het méést in prijs gestegen. Je moet de opportuniteit zien: zelfs een uitgebrand pand heeft potentieel. En je moet meegaan met je tijd. Zo was ik één van de eersten die kangoeroewoningen verkocht.”

Een makelaar vergeet nooit zijn eerste keer. Wat was de uwe?

Ria Verlaet van Abricasa: “Het eerste huis dat ik verkocht, was een bescheiden arbeiderswoning in Antwerpen. Soms rijd ik er voorbij en dan kijk ik of er iets aan het pand is veranderd.

“De eerste maanden was ik te veel bezig met de eigenaar, die natuurlijk altijd zijn maximumprijs wil halen. Ik zag een pand te weinig door de ogen van de koper.”

Niek De Boer, CEO De Boer & Partners: “Wat me uit mijn begintijd is bijgebleven, is verborgen armoede. Dure huizen met protserige gevels waarin mensen wonen die geen cent te veel hebben, integendeel. Ze houden amper het hoofd boven water, maar de buren mogen het niet weten.”

Dewaele: “In volle Dutroux-periode, toen al wat naar seks neigde door die kinderverkrachter was besmet, kreeg ik als jong baasje telefoon van een beschaafd klinkende meneer uit Varsenare die me zei: ‘Kom mijn pand eens schatten.’ Toen ik langs het opgegeven huisnummer reed, dacht ik: dit kan het niet zijn. Toch wel: het bleek om Villa Papillon te gaan, een notoir bordeel. Een man in smoking deed open en ik kreeg een rondleiding: langs de meisjes van plezier in de jacuzzi, langs de kamers waarvan sommige bezet waren, langs de grot, de spiegelkamer, het aquarium en de sinistere kelder die ingericht was voor het hardere werk. (lacht)

Het beroep van makelaar is ideaal voor een voyeur, want hij mag in duizenden woningen binnenkijken.

Renard: “Mensen zijn nieuwsgierig, maar sommigen zijn wel héél nieuwsgierig. Soms trekken ze laden open, zelfs in de slaapkamer. Ze willen ook alles aanraken. Eén keer liet een kandidaat een kristallen vaas vallen die bijna evenveel waard was als de woning die hij bezocht. Gelukkig was ik extra verzekerd. Het is ook al voorgekomen dat mensen met modderlaarzen een pand bezoeken – het hele huis onder de modder!”

Dewaele: “Je weet nooit wat er achter een gevel schuilgaat. Ik heb kastelen bezocht die binnen onverwarmd, vochtig en armzalig ingericht bleken. De eigenaars hokten samen in het achterkeukentje, terwijl de overige 64 kamers leegstonden.”

Heylen: “Ik kwam eens in een huis waar een kamer was ingericht voor de hobby van mevrouw: sadomasochisme. In een ander pand hing in de woonkamer een gigantisch naaktportret van de vrouw des huizes. Ik heb toen gesuggereerd om dat schilderij te verwijderen vóór de bezichtigingen begonnen. (droog) Het leidt af van de essentie. Ik moet u overigens teleurstellen, die woningen zijn al verkocht. (lacht)

De Boer: “Ik heb ook weleens een verrassing geïncasseerd. Een koper wilde voor de derde keer een huis bezichtigen dat leegstond. Wat we niet wisten, was dat sinds ons vorige bezoek de waterleiding was gebarsten. Toen ik de voordeur opende, kregen we een waterval over ons heen. Toen heb ik kalm gezegd: ‘U wilde toch een binnenzwembad?’”

KATTENPIS

Welk plaatsbezoek zou u graag van uw harde schijf wissen?

Heylen: “Ik ben eens in een gevecht tussen twee pitbulls beland. En tussen dwarsliggende kinderen die luidkeels hun ongenoegen te kennen gaven dat de ouderlijke woning werd verkocht. En tussen 25 koppels die op een kijkdag allemaal te vroeg of te laat waren gearriveerd en elkaar voor de voeten liepen, met alle stress van dien.

“Maar het verrassendste is me overkomen toen ik zélf op zoek was naar een nieuwe woning. Tussen het tekenen van het compromis en het verlijden van de akte stierf de eigenaar. En kort daarna overleed onverwacht ook zijn enige erfgenaam, zodat ik plots moest onderhandelen met 32 neven en nichten. Dat dossier heeft twee jaar aangesleept!”

Verlaet: “Ik moest eens een studio verkopen die nog verhuurd was. Ik kom daar aan met een kandidaat-koper, ik doe de deur open, en wat zie ik: een man die op de sofa voor de tv zit met zijn broek op zijn enkels... Ik moet er geen tekening bij maken, zeker? Ik doe meteen de deur weer dicht en vertrek. Enkele uren later krijg ik telefoon van de eigenaar: ‘Euh, mevrouw Verlaet, u hebt mijn huurder opgesloten.’ Moest ik terug om die mens vrij te laten! Jaren later staat dat beeld nog op mijn netvlies gebrand. (lacht)

Wim Peleman van Dewaele Vastgoedgroep: “Toen ik eens inviel voor een collega, bezocht ik een huis waar een penetrante geur van katten- en hondenpis hing. Voor dat oudere koppel waren die dieren hun kinderen, hè. Ik moest op hun ziel trappen en vragen of ze die beesten wilden buitenzetten. Later kreeg mijn toenmalige baas telefoon van die geschokte mensen: ik moest niet meer langskomen.

“Toen ik een opbrengsteigendom moest schatten, bleek één kelder nog verhuurd te zijn. Dat was een sm-kelder. Er hingen vleeshaken om liefhebbers mee op te takelen, er stond een kooi om klanten in op te sluiten, een soort martelbank, er hing de stank van golden showers... Toen ik nog bij First Immo werkte, is er eens een huis verkocht dat er vanbuiten uitzag als een doorsneewoning, maar de eigenares was een Franse sm-meesteres die met pensioen ging. Ik wist niet wat ik zag: vier verdiepingen met camerabewaking, in het midden van de kelder een doodskist, op de eerste verdieping een soort rad van fortuin waarop je iemand kon vastbinden... Op 200 meter van mijn huis, en ik had nooit geweten wat er zich achter die gevel afspeelde!

“Toen in de buurt een supermarkt was uitgebrand, moesten wij de appartementen erboven verkopen. In één ervan vond ik in de gootsteen een gestikte, half verkoolde kat. Die had nog geprobeerd om te ademen door de gaatjes van de afvoer. Daar was ik niet goed van.

“Ik heb ook verschillende keren lijkvocht gezien van bejaarden die in hun appartementje waren overleden en er weken waren blijven liggen voor iemand hen vond... (zucht) Ik bedoel maar: in onze job beland je niet uitsluitend in chique lofts.”

Behandelt u klanten met een chique villa anders dan eigenaars van een rijhuisje?

De Boer: “Je behandelt iedereen correct. En je speelt in op het gedrag van de verkoper en de koper.

“Een goede makelaar heeft een groot incasseringsvermogen. Je staat vaak tussen twee vuren en je kunt geen twee heren dienen. Als het fout gaat, is het een sport om de makelaar de schuld te geven. Als je voor een huis twéé gegadigden hebt, dan zal diegene aan wie je het niet verkoopt zich benadeeld voelen, al heb je het nog zo netjes afgehandeld. En je stuit weleens op onbeleefde mensen die de makelaar als pispaal gebruiken.”

BOKTOR EN VOCHT

Bij een verkoop wordt u ingehuurd door de verkoper en moet u in de eerste plaats zijn belangen verdedigen. Waarover vragen verkopers u om te zwijgen?

Sys: “Over houtworm in het dakgebinte. Dat is geen futiliteit, hè: als de steunbalken vermolmd zijn, kan het dak instorten. Of over opstijgend vocht of asbest. Of ze zetten het huis te koop in de zomer, als de kelder kurkdroog is, maar ze vertellen er niet bij dat die tijdens natte winters permanent onder water staat. Soms zie ik dat de eigenaar nog snel een vals wandje of een gyprocplaat heeft geplaatst, wellicht om een vochtplek te camoufleren. Ik vind het niet verstandig om daarover te zwijgen. Het is contraproductief. En voor ernstige verborgen gebreken geldt een meldingsplicht. Maar een kleine tekortkoming zal ik wat afzwakken, dat is begrijpelijk.”

Op welke vlakken moet u kandidaat-kopers bijsturen? Ik hoorde in Huizenjagers een jonge vrouw over een aanpalend bos vragen: ‘Wie doet het onderhoud van die bomen?’

Verlaet: “Kopers zijn niet altijd realistisch: je kunt niet verwachten dat je een geklasseerd herenhuis kunt kopen voor de prijs van een krot. Want eigenaars willen maar één ding: de maximumprijs voor hun pand. Ik word op recepties geregeld aangeklampt door mensen die willen dat ik een hoge prijs plak op hun woning, enkel op basis van hun rooskleurige beschrijving. Dat doe ik niet.”

Sys: “Bijsturen is niet altijd een optie. Rust en groen waren de prioriteiten toen ik mijn huis kocht, maar ik merk dat de meeste mensen een heel andere topprioriteit hebben: ‘Hoever ligt deze woning van mijn werk?’ In het Brugse ommeland haalt Sint-Andries de hoogste prijzen, omdat er een snelle verbinding is met Brussel en Gent.”

Welk aspect van uw beroep wordt door de leek onderschat? De lange uren?

Peleman: “Da’s een evidentie. De eerste jaren begon mijn werkdag om 9 uur ’s ochtends en lag ik vaak pas rond 4 uur ’s ochtends in bed. Mijn weekend begon pas zaterdagnamiddag omstreeks 17 uur. Ik bezocht zeshonderd panden per jaar. Wij werken vaak ’s avonds en in het weekend, want alleen dan hebben de meeste mensen die voltijds werken de tijd om woningen te bezichtigen. Tegenwoordig zijn er zelfs bezichtigingen op zondag.

“De voorbije jaren is de regelgeving ook sterk uitgebreid. Een contract telde vroeger drie bladzijden, nu vijftien of meer. Wat mensen ook vaak onderschatten, zijn de bouwtechnische en juridische aspecten. Boktor in een dak, verzakkingen, opstijgend vocht: de makelaar moet dat kunnen detecteren. We moeten ook de kadastrale gegevens controleren, zodat achteraf niet blijkt dat de precieze grondoppervlakte 1.137 vierkante meter bedraagt in plaats van 1.754 vierkante meter, zoals de verkoper beweerde. Ook onze onkosten worden onderschat. In 2016 hebben wij alleen al aan bodemattesten en stedenbouwkundige attesten meer dan 130.000 euro uitgegeven op een totaal van 1.200 verkopen. Heel wat collega’s laten dat over aan de notaris, maar wij doen het zelf.”

Dewaele: “Sollicitanten onderschatten vaak hoe arbeidsintensief ons beroep is: ‘Ik ben dol op interieurs en ik babbel graag met mensen.’ Zo simpel is het niet. Je moet altijd paraat staan en jezelf constant bijscholen, niet alleen op juridisch en fiscaal vlak, maar ook technologisch. En ook niet te onderschatten: we spenderen wekelijks ettelijke uren aan werk dat tot niets leidt. De koop gaat niet door, kopers komen niet opdagen of blijken niet solvabel... Dan is het telkens terug naar af.”

Vindt u uw ereloon billijk?

Sys: “Jazeker. Mensen denken vaak: die makelaar toucheert 3 procent op een bedrag van 500.000 euro, da’s goed verdiend! Maar ze vergeten onze kosten: de belasting, de huur of afbetaling van het kantoor, de loonkosten van ons personeel, de website, het drukwerk, de boekhouder, het opzoekwerk over de woning, de borden, de advertenties op websites, de verplaatsingen en kosten van de bedrijfswagens...”

KANNIBALISME

Meneer Dewaele, u bent nu begonnen met Soldandset.be, een website waarop mensen hun woning kunnen laten veilen. Is dat geen kannibalisme? Op die manier maakt u uzelf toch overbodig?

Dewaele: “Neen, want het gaat om een andere soort klant. Toen onderzoek uitwees dat er mensen zijn die wél prijs stellen op onze expertise, maar die daar liever niet voor betalen, waren wij niet verbaasd. Ik heb vijf jaar geleden Silicon Valley bezocht. Daar heb ik twee zaken geleerd. Je moet je eigen concurrent creëren, je eigen model aanvallen, anders doet een ander het. En: een goed idee is op zich niets waard, de uitvoering is alles. Wij hebben een goed systeem bedacht voor die doe-het-zelvers. Het platform is een onlinebiedsysteem. De koper betaalt een kleine fee. Eigenlijk zijn openbare verkopen ook een biedsysteem, maar die zijn het monopolie van het notariaat.”

Is de achilleshiel niet dat een bieding niet-bindend is? Wat als iemand voor de lol biedt, of als een eigenaar zijn schoonzus en tante stiekem laat meebieden om de prijs op te drijven?

Dewaele: “Dat valt nooit helemaal uit te sluiten, maar we stellen vast dat het niet gebeurt. Het systeem wérkt.”

Immoscoop.be, de eerste vastgoedwebsite die volledig in handen is van de makelaars, is in vier jaar tijd een grote speler geworden. Ik snap niet dat jullie daar zo lang mee hebben gewacht.

Dewaele: “Daar hebben wij inderdaad de boot gemist. In Nederland hebben de makelaars met Funda.nl wél de grootste website, omdat ze al vanaf het prille begin online actief waren. Hier was geen eensgezindheid. Makelaars zijn vaak individualisten. En we zijn concurrenten, hè, alleen een gemeenschappelijke vijand brengt ons samen. Twintig jaar geleden was Immoweb de eerste, en veel makelaars deden daar toen smalend over: ‘Een huis aanbieden op het internet? Niet zeveren, hè!’”

Peleman: “Immoscoop werd opgericht omdat de bestaande websites ons alsmaar meer aanrekenden en hun pagina’s volstouwden met reclame en irritante pop-ups. En tegelijk moesten wij steeds meer opgeven: zo moest bijvoorbeeld ons logo wijken. Immoscoop is bijna gratis, helder en overzichtelijk en bevat geen storende pop-ups of andere reclame. De surfer krijgt een volledige lijst en kan doorklikken naar de makelaar. Simpel. Nu hebben we een ander probleem: Immoweb heeft een proces tegen ons aangespannen wegens kartelvorming. De rechter heeft in eerste aanleg die redenering gevolgd. We zullen zien hoe het evolueert.”

Tijdens mijn research stuitte ik op een gat in de markt. Er zijn geen professionals die de koper begeleiden bij huisbezoeken en hem waarschuwen voor de tekortkomingen van een pand of buurt.

Peleman: “Wij hebben lang huisrapporten opgesteld. We brachten zelf de zwakke punten in kaart en hielpen de kandidaat-kopers met tips over de uit te voeren renovaties en de te verwachten kosten. We zijn daarmee gestopt, want het bleek contraproductief: het schrikte af, en er waren veel betweters. Het heeft ook te maken met onze volksaard, want in Nederland slaat het wel aan. Ik heb een welgestelde Nederlandse kennis, en telkens als hij een pand wil kopen, vraagt hij me om te gaan kijken. Ik factureer mijn uren en hij betaalt die rekening graag, want mijn expertise is een nuttige investering. Een Belg wil die raad ook, maar hij wil er niet voor betalen. Hij denkt algauw: mijn nonkel Jos werkt in de bouw, die kan dat ook en nog gratis ook.”

Wat zijn de moeilijkste hindernissen in uw job?

Dewaele: “(zucht) De megalomane types die huizen kopen die ze niet kunnen betalen. Indertijd hebben we tot vier keer toe een woning verkocht aan een meneer Vandewalle. Hij moest telkens opgehaald worden aan het station, want hij had blijkbaar geen auto. Hij was een charmante man, een rijke weduwe is zelfs instant verliefd op hem geworden. Hij tekende telkens de aankoopbelofte, maar betaalde nooit. Ik heb één keer contact gehad met zijn dochter, die zei: ‘O, wéér een huis? Tja, ik zal onze papa zeggen dat hij eens moet langskomen, maar hij heeft vandaag ook een BMW en een Mercedes gekocht.’

“Járen later hoor ik op kantoor iets waaien over een kandidaat voor een grote villa in Hertsberge, van wie onze medewerker vermoedde dat hij niet solvabel was. Eén van onze medewerkers moest hem afhalen aan het station. Ik zei: ‘Heet die meneer toevallig Vandewalle?’ En ja hoor, daar was hij weer. (lacht) Oplichters zijn van alle tijden.”

Sys: “Ik let altijd op de opschortende voorwaarden in de akte. Als bijvoorbeeld blijkt dat de kopers geen lening van de bank kunnen krijgen, moet ik opnieuw beginnen. Ook lastig zijn koppels van wie gaandeweg blijkt dat slechts één van beiden echt wil verhuizen, terwijl de andere tegenwerkt.

“De concurrentie is ook groter dan ooit. Het is hard werken om mensen zover te krijgen dat ze tekenen. Je werkt ook telkens voor eenmalige klanten. Het gebeurt wel dat tevreden klanten later weer naar mij komen als hun kinderen een woonst zoeken, maar dan zijn we twintig jaar later, hè.”

Verlaet: “Ook lastig zijn nalatenschappen: het is vaak een heel gedoe om alle betrokkenen op één lijn te krijgen.

“Makelaars zijn er om een probleem op te lossen, maar soms beland je zo midden in een ander probleem. Bij een eerste bezoek aan een woning kwam ik eens terecht in een gloeiende ruzie. Het bleek om een vechtscheiding te gaan: vader en moeder riepen en tierden, terwijl de kinderen machteloos zaten te huilen. In zo’n geval laat je die mensen afkoelen en probeer je subtiel de gemoederen te bedaren. Ik concentreer me dan op de kinderen en wijs de ouders erop dat ruziën hun zaak niet dient: ze willen van elkaar af, maar dat kan pas als het huis is verkocht.”

Dokters worden overal aangeklampt voor gratis advies. Jullie ook?

Heylen: “Ja. (lacht) Overal! Dat het bedrijf mijn naam draagt, helpt niet. Het gebeurt zelfs tijdens het fietsen. Ik zit bij een groepje wielertoeristen. Dan komt de ene na de andere naast mij rijden om raad te vragen.”

Laten we op een positieve noot eindigen: wat is het mooiste aspect van uw vak?

Dewaele: “Dat je erbij bent op een kantelmoment in een mensenleven. Of iemand nu huurt, koopt of verkoopt, hij sluit altijd een hoofdstuk af en begint aan een ander hoofdstuk. Een kind verlaat het ouderlijke huis en gaat alleen wonen. Hij leert iemand kennen, ze kopen samen een woning en stichten een gezinnetje, ze verdienen goed hun boterham en verhuizen. Ze scheiden en moeten de woonst verkopen, of ze leven lang en gelukkig en verhuizen dan naar een serviceflat. Bij al die emotionele transacties zijn wij op één of andere manier betrokken.”

Huizenjagers: Vakantiehuizen, VIER, maandag tot donderdag, 20.30 uur

© Humo

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234