Woensdag 13/11/2019

MARNIX PEETERS

Mijn vrouw had laatst een mail gestuurd naar het Instituut voor de Gelijkheid van Mannen en Vrouwen, nadat zij in de krant had gelezen dat het openbaar zwembad in Hasselt weldra op sommige avonden enkel voor vrouwen toegankelijk zal zijn.

Die tijd is voorbij, zei zij kwaad. Stel je voor.

Op de website van Het Belang van Limburg keek zij naar een filmpje waarin een diversiteitsexperte zei dat aangezien sommigen hun weg niet vinden naar bepaalde openbare ruimtes, deze maatregel goed is voor de participatie in de maatschappij.

Als sommigen straks hun weg niet vinden naar de bussen van De Lijn, zei mijn vrouw, gaan we dan aparte busjes laten rondrijden? Ik geloof dat we destijds fel geprotesteerd hebben toen dat model nog in Zuid-Afrika bestond. Ik heb geen zin in een samenleving waarin ik als vrouw als een paria word behandeld. Als een wezentje voor wie aparte avonden georganiseerd moeten worden. We zijn gelijk, en aan die gelijkheid valt nog veel te verbeteren, maar laten we alvast dáárvan uitgaan. Geen stap terugzetten.

Toen zij nog in Antwerpen woonde, ging zij geregeld samen met een vriendin in Het Oude Badhuis in Borgerhout zwemmen, vertelde zij, waar zij wel wat blikken oogstten, maar waar geen problemen over ontstonden. Kunnen we op díé geestdrift verderwerken? zei zij. Díé evidentie? In plaats van alles weer in angstige hokjes te gaan opsluiten?

De volgende dag al kreeg zij een vriendelijke mail terug van het Instituut voor de Gelijkheid van Mannen en Vrouwen.

Mijn klacht ligt hen na aan het hart, las mijn vrouw voor, en inderdaad zijn zij er om discriminatie en uitsluiting op grond van geslacht te bestrijden, maar zij kunnen enkel optreden voor feiten die gerelateerd zijn aan federale aangelegenheden. Sport ressorteert onder de Vlaamse bevoegdheden. Ze verwijzen mij door naar de Vlaamse Ombudsdienst.

Weer heerlijk ingewikkeld, zei ik. Dan heb je eens een instituut.

Ik blijf het raar vinden, zei mijn vrouw, dat iedereen zich al wekenlang scheel loopt te hashtaggen en loopt te zeuren over de moppen in De slimste mens, en dat we anderzijds geen enkel vraagteken wensen te plaatsen bij het feit dat er vrouwen zijn die in 2017 hun weg niet vinden naar bepaalde openbare ruimtes. We weten allemaal hoe dat komt - daar schuilt een verdrukking en een minachting achter die wel wat méér om het lijf heeft dan een onverzadigbare baas die naar je knipoogt. Wij metoo'en ons de pleuris, maar als Eric Goens ons in Niveau 4 twee Brusselse tienermeisjes laat zien die van hun vader niet naar school mogen omdat ze tienermeisjes zijn, weerklinkt er geen énkele verontwaardiging. Geen piep. Straks is het weer Vrouwendag en loopt de hele ploeg te loeien 'dat we er nog lang niet zijn', maar over het feit dat het almaar slechter gaat met de vrouwenbesnijdenis: geen woord. Terwijl we globaliseren, beginnen we almaar harder naar onze eigen navel te staren. Uit machteloosheid, allicht. Omdat het te complex is voor een hashtag.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234