Dinsdag 23/07/2019

MARK COENEN

U zit in de hoek waar de klappen vallen? Adviseur en opleidingshoofd (PXL) Mark Coenen (°1958) neemt het voor u op.

Democratisch leiderschap wordt door mensen die langer hebben doorgeleerd dan ik weleens 'het managen van meningsverschillen' genoemd.

Du choc des idées jaillit la lumière.

In deze rare tijden lijkt het echter nauwelijks meer te zijn dan krampachtig opboksen tegen een eindeloos opbod aan meninkjes. Wie het hardst roept, staat het eerst in de gazet. Als de weg naar meer beschaving een eeuwige processie van Echternach is, dan hebben we de afgelopen weken een ferme stap achteruitgezet.

Het is het tijdperk van de hyperbolen en van de cognitieve dissonantie. Terroristen zijn tegenwoordig niet alleen brein, maar ook alumnus van iets, las ik deze week in een krant. Cum laude afgestudeerd aan de universiteit van moord en doodslag, ongetwijfeld.

Politici worden overladen met niet alleen alle zonden Israëls, maar alle zonden van het hele Arabische continent. In deze tijd aan politiek doen, vergt een vel van staal en de kaken van een bloedhond. Paraplu's worden opgestoken, hachjes worden gered. Het zoeken van zondebokken is zelfs een olympische discipline geworden.

We don't see things as they are; we see things as we are, schreef Anaïs Nin al lang geleden en het epitethon ornans hiervan is Theo Francken.

Pro Deo voor Theo.

Als ooit de geschiedenis van het uiteenvallen van Europa geschreven zal worden, zal blijken dat het signaal daarvoor gegeven is door Theo.

"Donald Tusk, Ronald Tusk, meneer Tusk - hoe heet 'm? - doet dat heel goed", aldus Francken, toen men hem zijn mening vroeg over de voorzitter van de Europese Raad.

Briljant. Alle kritiek over Europa samengevat in één oneliner. Zonder naam heeft een mens immers geen betekenis. Als zelfs een minister hem niet kent, dan ben je eraan voor de moeite.

Francken - nomen est omen - is geen intellectualist met smetvrees, maar een jongen van stavast die zegt waar het op staat. Dat je aan zijn lichaamstaal in die ongemakkelijke stoeltjes van Terzake ziet dat hij op dat moment liever in café 't Lantèrreke in Lubbeek aan de toog zou zitten, dan overgeleverd te zijn aan de perfect gemanicuurde klauwen van La Cools, nemen we erbij. Hoe zou u zelf zijn.

Helemaal in zijn sas is Theo op Twitter. Sneller dan zijn eigen schaduw. Hij won de kermiskoers voor de eerste tweet over de vangst van Salah Abdeslam, zeer tot ongenoegen van het duo Michel-Hollande.

Naar verluidt heeft Charles hem ook moeten tegenhouden toen Theo drie dagen voor de geboorte van dochter Jeanne de vrouw van de premier alvast succes wilde wensen bij het persen.

Hij is de Freddy De Kerpel van de digitale snelweg, die semi-automatisch reageert op alles wat beweegt. Als Theo tweet, houdt iedereen zijn hart vast.

Dat hij er daarbij weleens los naast schiet ('Knus was het dan toch niet, zeker niet met zo'n extremistische jihadgriezel als 'medecoördinator' vh tentenkampje', 132 keer geretweet): het weze bekend. Omdat het maar 140 tekens zijn, bant Theo alle nuance. Terwijl zijn politieke trackrecord bewijst dat hij veel slimmer is dan zijn tweets.

Het gebrek aan nuance legt hem geen windeieren. Kop in de krant: 'Theo Francken stormt de top 10 van populaire politici binnen'. Niet komt, maar stormt. Het zegt veel over zijn populariteit, maar ook over hoe hij gepercipieerd wordt.

Beter neme hij een voorbeeld aan Didier Reynders. Didi startte zijn Twitter-carrière op 2 mei 2009 met een tweet die niet mis te verstaan was. "I'm coming on twitter."

Kijk, daar kan een mens iets mee.

Al hoop ik hartgrondig dat er geen fotograaf was die dit moment voor de eeuwigheid heeft vastgelegd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden