Dinsdag 25/06/2019

'Marc Dutroux handelde niet alleen, dat staat voor mij vast'

'Al die jaren heb ik, in tegenstelling tot vele anderen, rigoureus het onderzoeksgeheim gerespecteerd. Nu kom ik daar een beetje van terug. Onderzoeksrechter Langlois maakt het echt te bont. Ook ik weet weinig of niets over wat er met mijn dochter is gebeurd. Eén ding weet ik wel: Marc Dutroux handelde niet alleen. Dat staat voor mij vast.' Paul Marchal blikt terug. Niet op vijf jaar Dutroux, maar - het weze benadrukt - op zes jaar verdwijning van An.

Douglas De Coninck

Ooit communiceerden we via advocaten, omdat ik zijn Partij voor Nieuwe Politiek (PNPb) in deze krant had beschuldigd van infiltratie door extreem-rechts. Het was het versnelde begin van het einde voor de kort daarvoor nog 13 procent van 's lands electoraat toegedichte PNPb. Lachen om de vaudeville van toen, met op het laatst ook een 'dissidente witte partij', kan hij nog niet. "Er loopt nog een rechtszaak tegen de vroegere penningmeester, die op eigen houtje voor 600.000 frank drukwerk bestelde en wil dat ik daarvoor betaal. Ik heb dat geld niet, en ik heb dat drukwerk ook nooit besteld."

Wat een gedoe. De Morgen had gelijk, geeft hij nu ruiterlijk toe, de PNPb lokte nogal wat gespuis. "Ergens is het wel een gemiste kans. Hoewel. Ik ben de kiezer ook dankbaar. Hij heeft mij een duidelijk signaal gegeven: 'Blijf weg uit de politiek.' Dan leg ik mij daar ook bij neer. Ik hoorde daar niet thuis. Soms denk ik: stel dat ik toch was verkozen in de Senaat. Dan zat ik daar nu. Ik weet zeker dat het een hel zou zijn geweest. Even is dat hele milieu bang van mij geweest, omdat ik in hun electoraal vaarwater zat. Hun zwakke plek. Meer zoek ik achter die uithalen van figuren als Hugo Camps en Louis Tobback niet. Ik ben te gevoelig voor die wereld, te emotioneel ook."

Dat bleek op de dag van de ontsnapping van Marc Dutroux. Marchal verklaarde dat hij klaar was om de nieuwe premier van België te worden. "Die uitspraak is uit mij gesleurd, toen. En wat voor een hectische dag was me dat ook. Men vergeet dat zo snel. Wie ik ben. Vader, leraar."

En, vreemd genoeg, ook de eeuwige vijand van de vader van Eefje.

"Ik heb nu met hem helemaal geen contact meer. In alle keuzes die moesten worden gemaakt, deed Jean Lambrecks het omgekeerde van wat ik voorstelde. Altijd, van de eerste dag af. En waarom stapte hij naar de VLD? Omdat ik de PNPb had opgericht. Hij was akkoord dat onze vzw 'An en Eefje' zou heten. 'Op voorwaarde dat ik verder niets hoef te doen.' Dan zit er zo'n VLD-advocaat naast hem die zegt: 'Je moet klacht indienen tegen Marchal wegens misbruik van de naam Eefje.' Wat een vertoning.

"Ik herinner me zijn commentaren op mijn boek. Vaders van vermoorde kinderen horen geen boeken te schrijven, zegt hij. Een jaar later verschijnt dan zijn boek, geschreven door die Nederlander Hans Knoop. Die citeert vrolijk uit de verhoren van Dutroux en Martin, jaren voor de publicaties in Humo. Maar daar zegt dan niemand wat van. En wie is Knoop? De vroegere stroman van de omstreden Nederlandse pornohandelaar die in Antwerpen dat Eroscentrum wou bouwen. Ik hoef over het onderzoeksdossier maar één verkeerd woord te gebruiken of ik krijg te horen dat onderzoeksrechter Langlois me mijn recht op inzage in het dossier gaat ontnemen. Hij brengt een boek op de markt waarin woordelijk staat dat hij delen van het dossier aan Knoop heeft gegeven. Of verkocht, weet ik veel."

Ik wou iets vragen over de voorbije vijf jaar, maar dat hebt u liever niet?

"Ik blik niet terug op vijf jaar zaak-Dutroux. Voor ons is het straks zes jaar geleden dat An verdween. Dat is de datum. Waarom kreeg de zaak-Dutroux, terecht trouwens, toen zoveel aandacht? Omdat een aantal families, waartoe ik mezelf reken, gedurende een jaar alles op alles hebben gezet om zoveel mogelijk ruchtbaarheid te geven aan de verdwijning van de kinderen. Omdat wij in dat eerste jaar intuïtief aanvoelden wat er fout liep. En dat is het erge. Al wat na dat eerste jaar is gevolgd, was en is slechts een bevestiging van wat wij daarvoor aanvoelden."

Tot vandaag?

"Zéker tot vandaag, helaas. Ja, er is in België heel wat veranderd en verbeterd. Het zou al heel erg zijn als er niets was veranderd. Als ik nu via het Huis van An met slachtoffers van seksueel misbruik praat, kan ik soms schreien. Er zijn in die zes jaar zoveel plannen aangekondigd om wat te veranderen voor de slachtoffers. Daar zie ik in de praktijk weinig van. Néém het dossier-Dutroux. Hij, de dader, krijgt alle faciliteiten, tijd en alle mogelijkheden om het dossier te bestuderen en het onderzoek in zijn voordeel bij te sturen. Als burgerlijke partij heb ik ook inzagerecht, maar slechts in een deel van het dossier, en slechts in die mate waarin Langlois dat wil toestaan. Ook zoiets. Ik heet Paul Marchal en heb een bekende kop. Voor minder bekende slachtoffers stelt dat 'recht' in de praktijk niet zoveel voor, merk ik."

Wat moeten we ons voorstellen bij dat inzagerecht?

"Eerst en vooral moet je in dat justitiepaleis een afspraak zien te krijgen. Ik sta nog altijd in het onderwijs en wanneer ik verlof heb, is er ook gerechtelijk verlof. Dus kun je heel af en toe eens een zaterdag daar naartoe. Dat is een dagprogramma, want Neufchâteau is twee uur rijden. De dossiers zijn in het Frans opgesteld. Hoe goed mijn Frans is, hoef ik hopelijk niet meer te demonstreren (lacht). Maar daar zit je dan, in dat kantoortje met die berg papier. En dan moet je het verder maar uitzoeken. Je bladert wat, en na elke map komt er weer een andere, zonder dat je veel zicht krijgt op het geheel. Emotioneel is het soms zwaar. Plots hou je het autopsieverslag van je dochter in je handen. En dan weet je het even niet. Je moet het lezen, omdat je je nu eenmaal tot doel hebt gesteld te willen weten wat er met haar is gebeurd, maar wil je dat wel daar, op dat moment?"

Kopies nemen mag niet?

"Neen. Ik mag dus alleen lezen en overpennen. Ik heb ooit 880.000 frank betaald aan mijn advocaat Marc Similon, waarvan ik vermoedde dat in die prijs een stuk vertaling van het dossier zou zitten. Nee dus. Ik heb daarna even een Franstalige advocate gehad, maar financieel kan ik dit niet meer bolwerken. Ik kan me nu geen rechtsbijstand meer veroorloven. En hoewel ik al die jaren, in tegenstelling tot pakweg Jean Lambrecks, rigoureus het onderzoeksgeheim heb gerespecteerd, blijft men ervan uitgaan dat Paul Marchal met de pv's naar de pers zal lopen. Nu ben ik op het punt gekomen dat ik me steeds minder aantrek van het dreigement dat men me dat inzagerecht zal afnemen. Ik vind dat Langlois het iets te bont maakt."

Wat doet hij volgens u fout?

"Dat is net hele punt. Om iets fout te kunnen doen, moet je - om te beginnen - iets doen. Op zeker moment hebben wij de stap gezet om dan toch te kijken naar de foto's die werden genomen van het lichaam van An. Het viel mij op dat, in tegenstelling tot waar men mij voor had gewaarschuwd, haar gelaat vrij 'intact' was gebleven. Dat verraste mij, aangezien ik moet aannemen dat het lichaam een jaar lang in de chalet van Weinstein onder de grond had gelegen. Ik vraag Langlois om een verklaring. Hij geeft me die. Het is een wetenschappelijke uitleg over de geologische samenstelling van de ondergrond, daar in Jumet. Die stoffen conserveren het lichaam, heet het. Wel, voor mij volstond dat. Maar dan komt daar opeens dat boek uit van Harry Jongen, 'De Neus'. Hij was erbij toen de lichamen werden ontdekt. In zijn boek staat een totaal andere verklaring in voor de toestand van de lichamen. En van die uitleg vind ik in de brief van Langlois geen spoor terug. Dan stel ik mij vragen. En als ik dan verneem dat Weinstein, die enkele weken na An en Eefje zou zijn vermoord, boven is gekomen in een heel andere toestand (zijn lijk bevond zich in een veel verder gaande staat van ontbinding, ddc), dan maak ik me zorgen. Wanneer zijn An en Eefje gestorven? Ik weet het niet."

Heeft het onderzoek duidelijk gemaakt hoe ze zijn gestorven?

"Nee, het dossier geeft me ook op die vraag geen antwoord. Ofwel door verstikking, ofwel door een overdosis verdovende middelen."

Weet u wie haar heeft vermoord?

"Nee, Dutroux bekent alleen de ontvoering en zegt dat Weinstein hen doodde. Waar ik dus niets van geloof. Voor mij is Bernard Weinstein zeker niet de moordenaar van mijn dochter. Ik ga die Weinstein niet tot heilige uitroepen, maar het ligt er een beetje te dik op, vind ik. Weinstein is dood, vermoord door Dutroux, en kan zich niet verdedigen. Wat was de ware reden voor de moord op Weinstein? Die zal gewoon te veel geweten hebben. Zij die kunnen vertellen wat er echt is gebeurd, worden steeds zeldzamer.

"Soms is de verleiding groot om, tenminste als ik geld en tijd zou hebben, zelf een parallel onderzoek te voeren. Hoe kom ik anders ooit achter de waarheid? Beleefd vragen stellen aan Langlois heeft blijkbaar weinig zin. Een paar maanden nadat An en Eefje werden teruggevonden in de rue Daubresse in Jumet, is daar een man aangekomen met een professionele graafmachine. Die kwam daar wat in de grond woelen, iets zoeken, zo mag je veronderstellen. We spreken hier over begin 1997. Nu, die machine wordt opgemerkt door buurtbewoners, die de rijkswacht bellen. Die komt ter plaatse. Er is ook reden tot alertheid, want kort daarvoor is de chalet van Weinstein in brand gestoken."

Weet men nu al eigenlijk al door wie?

"Neen, nog zo'n blinde vlek in het dossier. Wat men weet, is dat degene die de chalet (op 2 januari 1997, ddc) in brand stak, dat op een erg professionele manier heeft gedaan. Twee meter naast die chalet stond een ander houten gebouw. Mensen die hier wat vanaf weten, verzekeren me dat het een hele kunst is om een brand zo efficiënt te plannen. Maar goed, na de brand krijg je dan die man met zijn machine en dus vraag ik Langlois of hij me kan vertellen wie die vent was en wat hij daar kwam doen? Er was toch een tussenkomst van de rijkswacht? Hij zegt me doodleuk dat hij hier niets van afweet en dat hij navraag zal doen. Nu zijn we weer een jaar verder, en heb ik nog steeds geen antwoord. Sorry, ik vind dit vreemd. Als Langlois dit al niet weet, wat weet hij dan in godsnaam wel?"

Zo te horen hebt u wel nog contact met de onderzoeksrechter?

"Ja, af en toe convoceert hij mij (lachje). Laatst legde ik in een interview uit dat ik hier in het Huis van An al herhaaldelijk met slachtoffers van pedofilienetwerken heb gesproken en dat ik met een aantal gevallen zit waarin ik een verband met de bende rond Dutroux niet uitsluit. Dan leest hij dat en ontbiedt hij mij in Neufchâteau om me daarvoor te verantwoorden. Of ik bewijzen heb? Nee, die heb ik niet, want het lijkt mij als vader van An niet tot mijn taken te behoren om zo'n heel onderzoek te voeren. Ha, zegt hij dan, 'geen bewijzen dus'. Zo draai je in cirkeltjes. Laatst zegt Langlois me: 'Netwerken bestaan niet.' Dat is overduidelijk zijn innige overtuiging. Ja, hoe wil je dan dat zo'n man ernaar gaat zoeken? En dat, terwijl de afgelopen jaren zowat overal in Europa kinderpornonetwerken zijn ontmanteld.

"Soms vraag ik me af welk nut het allemaal heeft. Het is altijd één stap vooruit, en twee achteruit. We hebben het er vaak over, Betty (zijn echtgenote, ddc) en ik. Zij zoekt ergens naar een punt om een einde te kunnen maken aan de situatie waarin deze zaak ons leven beheerst. Normaal zou het proces zo'n moment moeten zijn, maar ja. Wanneer zal dat er komen?"

In 2002, zegt minister Verwilghen.

"Wat hij blijkbaar vergeet, is dat deze datum staat of valt met hoe ikzelf en andere burgerlijke partijen zullen reageren op het dossier zoals het op een goede dag zal worden afgerond. De Russo's voelen weinig voor een proces waarbij men niet eens kan vertellen wie Julie en Mélissa heeft ontvoerd, hoe ze zijn gestorven en waarom. Ik zit op dezelfde lijn. Als ik ooit ergens heb gezegd dat ik elke minuut wil kennen uit het leven van An na haar ontvoering, dan meen ik dat. Op dit ogenblik weet ik niet eens hoeveel dagen, hoeveel weken ze na de ontvoering nog heeft geleefd."

Maar wat er is gebeurd, weet u in tegenstelling tot de Russo's, toch in grote lijnen?

"Oh ja? Dan zal ik u eens wat vertellen. U weet dat An en Eefje 's nachts zijn ontvoerd in Oostende, nadat ze daar na hun bezoek aan de hypnoseshow van Rasti Rostelli met de kusttram waren gestrand. Dan zouden ze dus zijn gaan liften, om in Westende te geraken, aangezien de tram niet verder reed. Je zou verwachten dat het onderzoek inmiddels wel al zou hebben uitgewezen wáár An en Eefje zijn ontvoerd."

Dat is toch al vijf jaar zo?

"Dat had u gedacht! Dutroux en Michel Lelièvre, die wel toegeven dat ze de ontvoering pleegden, spreken elkaar tegen omtrent de locatie. Twee verschillende plaatsen in Oostende. Dus wat doe ik? Ik vraag beleefd aan Langlois of die een reconstructie wil organiseren van de ontvoering, opdat we aan de weet kunnen komen of Dutroux liegt, Lelièvre liegt, of dat ze allebei liegen om de waarheid te verbergen. 'Dat gaat niet', zegt Langlois. Weet u wat zijn uitleg was? 'Het is te druk in Oostende.' Ik heb Langlois dan nog eens aangesproken over de van elkaar afwijkende versies. Ja, zegt hij, maar die twee straten waar ze het over hebben lopen wel parallel met elkaar, 'en dus nemen we aan dat...' Dáár moet ik het mee stellen.

"Langlois heeft de zeer vreemde neiging om zijn dossier te baseren op de leugens die Dutroux opdist. Dat is echt hemeltergend. Dutroux is een manipulator, die zijn versies altijd aanpast aan wat hem het best schikt. Waarom zou ik er moeten van uitgaan dat An en Eefje echt hebben gelift? Omdat Dutroux dat zegt? Dezelfde Dutroux van wie we weten dat hij in 1989, op zijn vorige proces, op precies dezelfde manier heeft zitten liegen en details verdraaien. Sorry hoor. Mijn ouders hebben een appartement in Mariakerke en legden de afstand naar het centrum vaak te voet af. An kende Oostende. Dutroux kan de meisjes ook gewoon van de straat hebben geplukt. Maar in de procedure klinkt dat minder voordelig voor hem, hé."

Is Langlois volgens u blind?

"Blind is hij niet. Ik gaf hem laatst een hand en hij wist die te vinden. Wat ik op basis van gesprekken met hem wel kan zeggen, is dat Langlois heel sterk gelooft in het goede van de mens. Hij ziet geen kwaad. Hij is al jaren hard bezig om vooral het goede te proberen te ontdekken in Dutroux. Laatst deed hij me vreselijk schrikken. Plots zei hij me: 'Mijnheer Marchal: volgens mij is het technisch onmogelijk om een meisje van acht te verkrachten.' Ik dacht eerst dat ik het verkeerd begrepen had."

Dat moet ook haast.

"Nee, toch niet. Ik was vergezeld van mijn Franstalige advocate. Ik vroeg haar of ik het goed had gehoord. Ik hád het goed gehoord. En dat is dus het hele probleem. Het is zo evident wat Dutroux met zijn slachtoffers heeft gedaan, maar de man die geacht wordt het onderzoek te leiden, slaat dit soort wartaal uit. En het erge is: ik heb dit allemaal al eens meegemaakt, toen ik een jaar lang elke dag ruzie moest gaan maken bij de politiemensen in Brugge. Daar weigerden ze te zoeken naar An, omdat ze weigerden te geloven dat ze konden zijn ontvoerd."

Langlois' wordt nu bijna systematisch overruled door Bourlet en het parket-generaal in Luik.

"In Bourlet heb ik het volste vertrouwen, zoals ik dat ook had in Connerotte. Maar of ik de magistraten in Luik vertrouw? Dat weet ik zo niet."

Wat verwacht u van het proces, als dat er ooit komt?

"Ik vind het triest dat Laetitia Delhez nu de Russo's bekritiseert, omdat zij nu al bijkomende onderzoeksopdrachten vragen en volgens haar zo het onderzoek zouden 'vertragen'. Ik vind dat pijnlijk. Het zou zo niet mogen gaan. A la limite zou je kunnen zeggen dat Laetitia haar leven voor een stuk te danken heeft aan de druk die de Russo's destijds in Wallonië op het justitieel apparaat hebben uitgeoefend. En zij weet dan misschien wel wat haar is overkomen, maar Carine en Gino weten praktisch niets.

"Ouders en slachtoffers zouden tijdens dat proces front moeten vormen. Het zou mooi zijn als we in die periode opnieuw dicht bij elkaar gingen staan. Het zal moeilijk zijn, vrees ik, want we zijn allemaal heel verschillende mensen. Dat heb ik van die laatste vijf jaar wel overgehouden, het besef hoe belangrijk die solidariteit onder ouders was. Er is ook een reden waarom sommigen zich zoveel energie getroostten om die solidariteit te breken."

U wilt dat alle ouders demonstratief wegblijven op het proces?

"Zoals de zaken er nu voorstaan, zeg ik: ik ga niet. Er is trouwens weer dat praktische probleem. Hoe lang zal dat proces duren? Wie zal mij verlof geven? En hoe zal dat aanvoelen, zo voor de klas staan met het besef dat tweehonderd kilometer verderop, onder het oog van de camera's van de wereldpers, Dutroux de draak zit te steken met mijn dochter en al zijn leugens kan staan officialiseren? Je zou eens moeten lezen wat Dutroux allemaal over An heeft verklaard. Zij was de 'minst makkelijke' van de twee, de koppigste. Dat heeft ze van haar vader. Dutroux is hoorbaar nijdig gebleven. Moet dat allemaal in de openbaarheid? Ik zou er op zich niet eens zo'n groot probleem mee hebben, als ergens iemand een inspanning deed om tegen de virtuele realiteit van Dutroux in te gaan. Voor mij is Langlois niet degene die dat kan.

"U hoort mij zeker niet zeggen dat het proces onbelangrijk is, integendeel. Dat proces krijgt een onnoemelijk groot belang voor ieder slachtoffer van seksueel misbruik in België. Als dit een proces wordt waar alleen zijn 'waarheid' aan bod komt, waar alles enkel vanuit zijn standpunt wordt bekeken, waar alleen over zijn rechten worden gepraat, dan wordt dat een zware klap voor alle slachtoffers. Het weinige wat onze strijd wel heeft opgeleverd, is dat veel slachtoffers mondiger zijn geworden. Dat ze niet langer de schuld zoeken bij zichzelf, zoals zovelen onder hen doen. Aanvaardt men een proces dat wordt geregisseerd door Dutroux, waar alleen zijn virtuele waarheid aan bod komt, dan duw je al die mensen terug in de afgrond."

Hoe gaat u om met het feit dat Dutroux uw dochter kort voor haar dood vertelde dat haar ouders 'geen losgeld' wilden betalen?

"Dat ligt zwaar, maar ik vertrouw op An. Zij was mentaal heel sterk. Die gelooft zoiets niet. Nee, weet je wat erger is? Ik ga ervan uit dat de meisjes Dutroux moeten hebben gezien als het minste kwaad binnen het geheel waar zij mee te maken kregen. Wat voor toestanden hebben zich daar afgespeeld? Als ik te grof word, moet u het zeggen, maar ik zie Dutroux nog altijd als een beest dat dingen verzamelt en dat kinderen ziet als dingen waar hij mee kan 'spelen'. Maar ieder beest dat speeltjes heeft, zal ze tot op zekere hoogte nog verzorgen. Om ze verder als speeltje te kunnen bewaren. Wel, ik hou mijn hart vast voor wat er met die meisjes is gebeurd in de afwezigheid van dat beest."

Voor u staat het vast dat Dutroux niet alleen handelde?

"Daar ga ik vanuit, ja. Dat is mijn overtuiging, en die stoel ik op de aanwijzingen in het dossier; ook al doet Langlois daar verder niets mee. Wie was die man met die graafmachine? Hoe moet ik zo'n incident rijmen met het dogma van Dutroux als geïsoleerde pervert?"

Hoe gaat het intussen met het Huis van An?

"Goed, spijtig genoeg. Ik zou niets liever willen dan dat dit initiatief overbodig wordt. Maar we blijven een aanspreekpunt voor slachtoffers, vooral dan voor zij die er al een heel parcours langs officiële instanties opzitten hebben, dat nergens toe heeft geleid. Ik weet het, ik ben geen therapeut of psycholoog, maar die rol neem ik ook helemaal niet op me. Die mensen willen praten, omdat ze erg in de knoop liggen met zichzelf en vaak niet eens weten of ze hun daders, veelal mensen uit hun directe omgeving, wel in moeilijkheden willen of durven brengen. Wat ze lijken te zoeken, is een motivatie om eindelijk eens wat te ondernemen. In die zin kijken die mensen naar mij op, en doet zo'n gesprek blijkbaar deugd. Soms volstaat het voor zo'n kind om eens niet met iemand te maken krijgen die onmiddellijk repliceert dat het 'allemaal fantasie' is. En ja, ik geloof dus wel in netwerken. Ik heb hier in totaal al zes slachtoffers gehad, aan wier getuigenissen ik niet twijfel. Ik geloof niet dat een kind van zeven in staat is om de kleur en de geur van sperma te beschrijven als het nooit iets beleefd heeft.

"Vandaag hoor ik op de radio weer over zo'n onderzoek waaruit moet blijken dat een op de tien Vlamingen voor zijn achttiende is misbruikt. Dat is dan het resultaat van een soort enquête, waarbij je dus weet maar een beperkt aantal slachtoffers zijn geheim prijsgeeft. In werkelijkheid zijn het er dus nog meer. En we weten ook dat veel slachtoffers die niet of slecht worden begeleid op latere leeftijd zelf daders worden. Waar gaan we dan naartoe? Naar een hele samenleving die, generatie na generatie, seksueel misbruik van kinderen gaat aanvaarden als normaal?"

Voelt u nooit de behoefte om het hoofd af te wenden en terug proberen te keren naar uw leven van vroeger?

"Dat zou laf zijn, en ik ben geen lafaard. De meerderheid van de publieke opinie mag dan al het hoofd hebben afgewend, ik niet. Hoe lastig dat soms ook is. Betty is erg gevoelig voor de commentaren die ik vaak te verwerken te krijg. Is het dat allemaal nog wel waard? Ik heb ook kinderen. Het deed zo'n deugd toen Gert (zijn oudste zoon, ddc) laatst op tv kwam en zei: 'Ik ben trots op mijn pa.' En dat ondanks het feit dat ik er voor hem en de twee anderen al die jaren praktisch niet geweest ben.

"Betty heeft ergens wel gelijk. Marc Dutroux regeert nu al zes jaar over mijn gezin. En soms zijn de commentaren, zoals toen met Hugo Camps in dat Nederlandse tv-programma zo diep onder de gordel, dat je je afvraagt: wie staat hier nu eigenlijk terecht?"

Huis van An: 011/23.55.23 en www.huisvanan.org

'Laatst deed Langlois me weer vreselijk schrikken. Hij zei: 'Volgens mij is het technisch onmogelijk om een meisje van acht te verkrachten.' Ik dacht eerst dat ik het verkeerd begrepen had, maar dat was niet zo'

'Ik zie Dutroux als een beest dat dingen verzamelt om mee te 'spelen'. Maar ieder beest zal zijn speeltjes tot op zekere hoogte nog verzorgen. Ik hou mijn hart vast voor wat er met de meisjes is gebeurd in de afwezigheid van dat beest'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden