Zaterdag 10/04/2021

Marc Didden Renée Sys 'Ik dacht 'oh neen, weer een blond meisje met een gitaar'. Maar intussen zijn we elkaars vriend en fan.'

Aan de Brusselse filmschool Rits was hij even de meester en zij de studente. Maar sinds ze voor Canvas samen een documentaire maakten, zijn Marc Didden en Renée Sys dikke vrienden. Twee keikoppen met een voorliefde voor verhalen, ook. De een gelauwerd filmmaker, de ander ontluikend zang- talent. Tegelijk vriend en fan van elkaar.

"Ik herinner me dat ik vier jaar geleden tijdens een van mijn eerste en zeldzame gastlessen aan de afdeling schrijven van het Rits vroeg of de studenten mij misschien iets van hun werk konden laten zien. Renée stak schuchter haar hand op en gaf mij een dvd'tje met daarop haar eindwerk filmregie mee naar huis. Dat was niet perfect, maar ik was wel meteen gecharmeerd. Ik heb in mijn leven al genoeg films gezien om te weten wie talent heeft, en ik voelde direct iets. Toen Renée erbij vertelde dat ze ook muziek maakte, was ik nog meer geïntrigeerd.

"Nadien koos ze mij als promotor voor haar eindwerk, en moesten we regelmatig afspreken. Bleek dat we heel wat raakvlakken hadden. We werden door dezelfde dingen ontroerd en we vonden dezelfde dingen dramatisch interessant. Toen ik wat later voor Canvas een documentaire over zwaarlijvigheid kon maken, wou ik zeer graag met Renée samenwerken. Ze heeft uitstekende research verzorgd voor die film. En ze heeft ook de originele soundtrack gemaakt en gezongen. Renée gaf mij zeer nuttige feedback bij het scenario.

"Ik heb altijd bewust zo veel mogelijk afstand gehouden van mijn studenten, ik wilde vooral iedereen gelijk behandelen. Als docent maak je geen vriendschappen, zeker niet als gastdocent. Dat kweekt afgunst, en meestal loopt het toch maar verkeerd af. Zo was mijn relatie aanvankelijk ook met Renée: cordiaal, maar niet amicaal.

"Maar tijdens het maken van mijn Taboe-documentaire zijn we echte vrienden geworden. Renée toonde zich geen slaafs aapje. Ze is eerder een stijfkop, die het durft te zeggen als ze vindt dat ik ergens fout zit. Renée heeft een pittig karakter, en dat vond ik positief. Ze durfde de autoriteit van haar docent en nu dus regisseur op een zinvolle manier in vraag te stellen. Dat heb ik graag. Renée en ik konden tegenover elkaar meteen rechtuit onze mening zeggen. Bovendien vond ik het sowieso verfrissend om Dikke Vrienden met een beperkt budget en een erg kleine en jonge ploeg op te nemen. Als ik nog ooit een film draai, zou ik het weer zo doen en ja, ook weer met haar. Niet alleen voor de muziek, ik denk dat ze ook gezonde ideeën heeft over regie en scenario.

"Een van de eigenschappen die mij bij Renée het meest fascineert, is haar bijzondere leergierigheid. Ze denkt niet dat ze al alles weet, en heeft bijvoorbeeld nog verder gestudeerd in Berlijn, Kopenhagen en Helsinki. Dat vind ik interessant. Ook al omdat ik zo van Noord-Europa hou. Tegelijkertijd heb ik er haar ook al voor gewaarschuwd dat almaar verder studeren geen angst mag zijn om in het ware leven te stappen. Studeren is bij ons niet duur, en veel jonge mensen vinden het tegenwoordig vanzelfsprekend. Maar dat heb ik bij Renée nooit ervaren: ze wist telkens precies wat en waarom ze nog iets extra wilde gaan studeren.

"Ik hou enorm van singer-songwriters, niet alleen van de usual suspects, maar ze kunnen ook verschrikkelijk op mijn zenuwen werken. Eerst dacht ik 'oh neen, weer een blond meisje met een gitaar dat zingt over haar verloren liefde'. Maar ik heb Renée intussen al vaak zien optreden, in kleine clubs of als voorprogramma in een volle AB bijvoorbeeld, en iedere keer boeide ze mij tot het einde. Het is echt aangenaam om naar Renée te luisteren. Heel gevarieerd ook. Renée onderscheidt zich van de massa. Ze is ook een echt multitalent. Het zou dus kunnen dat ze uiteindelijk voor muziek kiest, en dat zou ik haar zeker niet kwalijk nemen.

"Vriendschap is voor mij een heel hoog goed. En ik ben blij dat ik een paar goede vrienden en vriendinnen heb. Sommigen al ruim twintig, dertig of veertig jaar. Maar heel af en toe komt er nog eens iemand bij. Zo'n iemand is Renée. Wat ik natuurlijk ontroerend vind wanneer we samenwerken is dat je voortdurend voelt dat zij aan het begin van alles staat en ik langzaam aan het afbouwen ben. Daar kan ik best mee leven."

"Marc had zijn eerste langspeelfilm, Brussels by Night, al gemaakt toen ik nog geboren moest worden. En toch is die film voor mij zeer belangrijk geweest. Het heeft bij mij het verlangen geprikkeld om ook scenario's te gaan schrijven. Maar voor het allereerste gastcollege van Marc was ik al meteen vijf minuten te laat. Hij is zeer stipt, maar ook zeer vrank, en zette mij dus meteen op mijn plaats. 'Wie zijt gij en wat komt gij hier nog doen?' vroeg hij kortaf. Maar toen ik mezelf voorstelde en even later zei dat ik ook muziek maakte, toonde hij toch al wat meer interesse. Zeker toen ik vertelde dat de titel van een van mijn liedjes 'Little Soldier' was. Marc hecht veel belang aan interessante titels, ik had daar toen eigenlijk nog nooit over nagedacht. Maar sindsdien heb ik dat wel altijd goed onthouden. Omdat een titel toch de voorbode is van het verhaal dat erachter zit.

"Ik was afgestudeerd in de richting filmregie maar ik kon de kortfilm die ik als eindproject had gemaakt nog niet loslaten. Ik had hem altijd bij me, omdat ik het gevoel had dat hij niet af was. Toen Marc hem mee naar huis nam, dacht ik: daar hoor ik niets meer van. Maar de volgende les bracht hij de film al opnieuw mee en hebben we hem samen besproken. 'Waarom schrijf jij zulke fantasieverhaaltjes?', vroeg Marc. 'Leest jouw moeder dat graag, misschien?'. Die directheid heb ik van in het begin zeer geapprecieerd. Ik vind het goed dat hij altijd zo oprecht is. Marc heeft ook een soort impulsiviteit die mij wakker heeft geschud. Op zijn manier heeft hij de knoop ontward waar ik bij het schrijven al lang mee worstelde. Van bij de eerste ontmoeting had ik het gevoel dat ik er wel zou geraken als ik naar Marc luisterde.

"Ik was dan ook tegelijk verrast en vereerd toen hij mij vroeg om aan zijn Taboe-aflevering mee te werken. Eerst wou hij mij als researcher, dan vroeg hij om ook de soundtrack te componeren en uiteindelijk heb ik zelfs mee mogen schrijven aan het scenario en gaf hij me inkijk in alle versies van het scenario. Dat was zeer persoonlijk en gevoelig. Maar omdat Marc zo open en cassant is, was dat vooral zeer leuk. Ik ben zelf ook redelijk rechtuit en impulsief. Ik schaam me niet voor mijn mening, en volg meestal oprecht mijn eerste gevoel. Net als Marc, eigenlijk.

"Ik heb Marc als muziekcriticus nooit gekend, dus de eerste keer dat hij mij vertelde over die keer dat hij met Bob Marley in de luchthaven rondliep, leek het alsof ik naar een film aan het kijken was. Zijn verhalen over de artiesten die hij al heeft ontmoet spraken meteen erg tot mijn verbeelding. Ik ben bijvoorbeeld al een hele tijd helemaal weg van Marianne Faithfull. Naast mijn bed ligt zelfs een boek over haar, dat Marc mij heeft gegeven. Als ik dan zie dat daar 'to my dearest friend, Marc' in staat geschreven, val ik net niet achterover.

"Toen we elkaar leerden kennen, stonden we allebei op een splitsing in ons leven. Ik zou stoppen met studeren, hij met lesgeven. Zonder het op dat moment zelf goed te beseffen heeft Marc mij in de richting geduwd die het best bij mij past. Een verhaal vertellen in drie of vier minuten: dat wil ik nu het liefste doen. Daar voel ik mij het best bij. En dat komt vooral door Marc. Ik merk dat ik in mijn liedjes op dezelfde manier een verhaal wil vertellen als Marc in zijn films."

• Geboren op 28 juli 1949

• Studeerde klassieke talen, dramaturgie en regie in Brussel

• In de jaren 70 journalist bij Humo

• Maakte onder meer deze films: Brussels by Night, Istanbul, Sailors Don't Cry, Mannen maken plannen; en met Dominique Deruddere Crazy Love en Hombres Complicados

• Doceerde tot 2009 scenario aan Sint-Lukas Brussel

• Schreef scenario's voor tv-series (onder meer De smaak van De Keyser) en films.

• Geboren op 10 januari 1984

• Trekt in 2002 van het West-Vlaamse Sijsele naar Brussel om er filmregie en schrijven te studeren aan het Rits

• In 2009 en 2010 verblijft ze enkele maanden in Finland en Kopenhagen, waar ze de soundtrack voor Marc Diddens documentaire Dikke vrienden schreef

• Stond intussen op het podium als support van Mark Lanegan, Isobel Campbell, Ruben Block en Lady Linn

• Haar eerste album, Extending Playground, komt uit op 20 februari

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234