Maandag 23/11/2020

InterviewFamilieklap

Manou en Nicolas Kersting: ‘Ik heb mijn moeder zien sterven aan de alcohol, dus ik vreesde soms dat het met hem ook slecht zou aflopen’

Manou Kersting met zijn broer Nicolas KerstingBeeld Dieter Bacquaert

De oudste is 59 en runt een restaurant in Zuid-Frankrijk. De jongste is 58, acteur, nu als zachtaardige flik in ‘Undercover’. In de misdaadserie ‘Fair Trade’ spelen ze twee ­criminele broers. Nicolas en Manou ­Kersting, ook in het dagelijkse leven broers.

MANOU

“Wij werden al van jongs af aan ondergedompeld in de showbusiness. Onze vader baatte de Antwerpse nachtclub De Zigeunerkelder uit, en runde er ook een Russisch en Roemeens restaurant waarin mijn broer en ik regelmatig aan het werk werden gezet. Elk weekend stond mijn vader er zijn gasten te entertainen met Russische, Hongaarse of Roemeense zigeunermuziek, samen met zijn vijfkoppige band. Veel van die muzikanten bleven nadien bij ons logeren.

“Het resultaat was dat er de hele tijd erg kleurrijke figuren rondliepen bij ons thuis, soms wel maanden of jaren aan een stuk. Naar mijn gevoel was het grote huis waar we woonden een soort piratenschip met zijn voltallige bemanning. Momenten waarop we met het gezin alleen aan tafel zaten, waren er nauwelijks.

“Onze vader heeft ons echt een universum gegeven waarin we konden leven. Dat heb ik hem ook gezegd toen hij drie jaar geleden op sterven lag. We hebben die man even hard liefgehad als dat we hem gehaat hebben. Hij was heel dominant en autoritair, maar ik heb eens ergens gelezen dat je als kind de autoritairste ouder kiest omdat dat veiligheid biedt. Onze moeder was een lieve vrouw met veel humor, maar ook met een enorm drankprobleem. De laatste tien jaar van haar leven was ze een wrak, en op haar achtenveertigste is ze gestorven.

“Ook onze zus Sonja stierf vijf jaar geleden aan haar alcoholverslaving. Die hang naar verslavingen zit in onze genen, want zelf ben ik ook lang een grootgebruiker geweest. Van mijn veertiende tot mijn zevenenveertigste was ik zelden nuchter, en op het dieptepunt mixte ik cocaïne, drank en pijnstillers om de katers mee te verdoven. Tot ik plots dacht: nu wil ik dat het hélder is. Ik ben van de ene dag op de andere met alles gestopt, en ik heb er nog geen moment spijt van gehad. 

“Ik ben heel dankbaar voor de mooie, alternatieve wereld waarin ik ben opgegroeid, maar mijn broer en ik hebben ook ons hele leven – tot op de dag van vandaag – moeite moeten doen om ook in de gewone burgerij te kunnen meedraaien. Als acteur en restaurantuitbater moet je toch zorgen dat je niet volledig wereldvreemd wordt, of je houdt het hier niet lang vol, vrees ik. (lacht

“Nicolas en ik spelen nu twee criminele broers in Fair Trade, maar het was niet de eerste keer dat we samen acteerden. Als kind zaten wij samen in de Club van Tante Corry in het Koninklijk Jeugdtheater van Antwerpen. Het was dus bijzonder om na al die jaren nog eens samen te acteren. Regisseur Marc Punt laat me wel vaker hersenloze criminelen opvoeren, en even wist ik niet welke variant van dat typetje ik nú weer moest spelen. Alles viel op zijn plek toen ik de eerste scène met Nicolas moest draaien, die voor de rol helemaal uit het zuiden van Frankrijk naar Antwerpen was gekomen. Toen zag ik dat wij eigenlijk een tweekoppig monster waren.”

Nicolas: ‘Ik heb mijn moeder zien sterven aan de alcohol, dus ik heb soms gevreesd dat het met Manou ook slecht zou aflopen.’Beeld Dieter Bacquaert

NICOLAS

“Ik had als kind niet het gevoel dat ik moest opboksen tegen de vele artistieke figuren die bij ons voortdurend over de vloer kwamen, maar mijn vader stelde wel hoge eisen. Hij vond het belangrijk dat we anders waren dan de rest, dat we iets verwezenlijkten. Hij was steeds kritisch en vond dat als je iets deed, het ook goed moest zijn. Onze rapporten interesseerden hem niet: wat we te vertellen hadden, dáár draaide het om.

“Dat heeft zijn vruchten afgeworpen: als ik mijn broer nu zie spelen, merk ik dat wat hij doet goed en authentiek is. Ook wat ik als Belg heb verwezenlijkt met mijn restaurant CreaMundo in gastronomisch, chauvinistisch Frankrijk, is niet vanzelfsprekend. De geest van mijn vader zit ook écht in mijn zaak: er hangen nog heel wat van zijn schilderijen, en zowel met mijn vrouw als met mijn klanten praat ik vaak over hem.

“We dachten lang dat onze vader de lijm was die onze familie samenhield, maar ondertussen is hij weggevallen, en zien mijn broer en onze jongere zus Tanja elkaar nog steeds. Ik woon natuurlijk 1.300 kilometer verder dan de rest, wat écht nauw contact wat bemoeilijkt. Een paar keer is dat lastig geweest: toen mijn zus Sonja vijf jaar geleden stierf aan haar alcoholverslaving, raakte ik niet op tijd terug om afscheid te nemen. Op het einde vocht ze nog met alles wat ze had tegen haar verslaving, maar haar lever trok het niet meer. En in december word ik zestig, een mijlpaal die ik graag met mijn familie had gevierd, maar wat dit jaar dus niet zal lukken.

“Ook Manou heeft decennialang een zwaar alcohol- en drugsprobleem gehad, en dat heb ik machteloos aanschouwd. Het begon al in onze jeugd, waar voortdurend feestgevierd werd en drank en jointjes vlot in omloop waren. We gingen daar samen in mee, maar op het einde begon ik te merken dat hij er steeds vaker erg aan toe was. Ik heb mijn moeder zien sterven aan de alcohol, dus ik heb soms gevreesd dat het met hem ook slecht zou aflopen. Dat hij elf jaar geleden van de ene dag op de andere met alles gestopt is, bewonder ik enorm, ondanks een scheiding en een leven dat bij momenten niet makkelijk was.

Gekke gewoontes

Manou over Nicolas: ‘Hij steekt alles wat min of meer eetbaar is in zijn mond om te ­proeven hoe het smaakt.’

Nicolas over Manou: ‘Manou kan verhalen vertellen op een manier dat je dingen ook echt voor je ziet.’

“Manou en ik spelen nu voor het eerst in lange tijd nog eens samen. Tijdens de opnames bleef ik bij Manou logeren in Antwerpen. Eén moment koester ik in het bijzonder. We hadden net een hele nacht gefilmd in de haven van Antwerpen, tot het licht begon te worden. Op de terugweg reed ik in mijn eigen auto achter Manou, die me door de stad loodste langs verschillende plekken die in onze jeugd belangrijk waren geweest: de school waar we als kind naartoe gingen, de plek waar ooit de nachtclub van onze ouders was geweest, en het huis waarin we vroeger hadden gewoond. Het was alsof er een fotoalbum voor me werd opengeslagen. Het was plots zo duidelijk waar ik vandaan kwam; zoiets overkomt je zelden.”

Undercover, zondag om 20.40 uur op Eén.

Fair Trade is te bekijken op Streamz, www.streamz.be

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234