Woensdag 18/05/2022

Manoeuvres in het donker

Pop > Orchestral Manoeuvres In The Dark

> Architecture & Morality JJJJ

Verguisd en geprezen, gesplit en heropgericht: de tijd is rijp voor de herwaardering van Orchestral Manoeuvres In The Dark.

DOOR BART STEENHAUT

Het is een van de intrigerendste fenomenen in de popmuziek: het ene moment worden groepen op handen gedragen, even later vallen ze alweer uit de gratie. Dezelfde argumenten die eerst nog gebezigd werden om een band de grootste lof toe te zwaaien, zijn later van kracht om pek en veren boven te halen. Weinig groepen zijn in hun carrière met zoveel precisie aan de schandpaal genageld als Orchestral Manoeuvres In The Dark. In de periode dat grunge en metal hun toevlucht tot de mainstream zochten, was de elektronische popmuziek uit de jaren tachtig, en die van OMD in het bijzonder, zowat de pispaal van iedereen die zichzelf een aura van credibiliteit hoopte aan te meten. Maar kijk: vandaag wordt de groep gerehabiliteerd met een collector's edition van Architecture & Morality en staat de heropgerichte groep opnieuw voor volle zalen.

In 1981, toen deze plaat werd opgenomen, had OMD al een paar hits achter haar naam staan. 'Electricity', 'Messages' en vooral 'Enola Gay' hadden genoeg opgeleverd om een eigen studio te bouwen, waar Andy McCluskey en Paul Humphreys vrijelijk konden experimenteren met de nieuwste elektronische snufjes. Ze sampleden al voor dat zo genoemd werd, knipten en plakten geluidscollages aan elkaar en zochten naar een geluid dat het midden hield tussen de Duitse elektronica van Kraftwerk en Neu! en de artrock van groepen als Roxy Music en Sparks. Architecture en Morality klonk daardoor een stuk rijker en gesofisticeerder dan het vorige materiaal.

Met 'The New Stone Age' neemt de plaat nochtans een valse start. Het nummer klinkt als een halfhartige poging om punk met electro te vermengen, een combinatie die pas veel later en in een veel extremere vorm haar beslag zou krijgen in de handen van Atari Teenage Riot.

OMD was het sterkst wanneer er een goeie melodielijn voor handen was. 'Souvenir' illustreert dat perfect: een weemoedige, kwetsbaar gezongen popsong waarin een synthesizermotiefje gemonteerd zit dat tot vandaag tot de verbeelding spreekt. De andere hits van de plaat, 'Joan Of Arc' en 'Joan Of Arc (Maid Of Orleans)', zijn uit dezelfde bestanddelen opgebouwd.

Ook al zijn McCluskey en Humphreys geen grootse zangers, ze kennen hun beperkingen en plooien die om tot een voordeel: bij OMD staat de synthesizer centraal. Bovendien zat de groep op een creatieve piek en halen ook de experimentelere nummers (de titelsong, 'Sealand' en 'She's Leaving') een indrukwekkend niveau. Deze nieuwe versie van de plaat is aangevuld met zeven bonustracks die wel aardig zijn, maar toch vooral bewijzen dat de groep het koren feilloos van haar eigen kaf wist te scheiden. De extra dvd, met de klassieke videoclips en een liveconcert uit dezelfde periode, is dan weer voer voor nostalgici.

OMD zou later, zelfs na het vertrek van Humphreys, nog grote hits scoren, maar de balans tussen artistiek experiment en commercieel inzicht zou nooit meer zo in evenwicht raken als op deze klassieke cd. De beste plaat uit hun carrière.

(Virgin/EMI)

DOWNLOAD EERST: 'Souvenir'

OMD speelt Architecture & Morality integraal live op 22 mei in de Brusselse AB. Dat concert is uitverkocht, maar op 7 juli staat de groep ook op de affiche van TW Classic.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234