Dinsdag 31/03/2020

Mannenmode winter 2005/2006 in Parijs

Bernard Willhelm, een durver, bewees dat goud het afgelopen decennium de machokleur par excellence is geworden

Leeggeroofde tweedehandswinkel

In de Parijse mannenmodeweek is het traditie troef. Machtige merken en bekende koppen verkiezen vaak de portefeuille van bemiddelde klanten. Soms leken de collecties zelfs echt uit de tweedehandswinkels te komen.

Parijs

Van onze medewerker

Jesse Brouns

Wat is er met Hedi Slimane aan de hand? De ontwerper van Diors mannenlijn wordt elk seizoen een stukje cryptischer. Maandagavond, in een reusachtige negentiende-eeuwse fabriekshal aan de Périphérique, lag op elke stoel een rood kaartje met in zwarte hoofdletters dat iedereen er precies hetzelfde uitziet: Everybody looks just the same. Bij de uitnodiging voor de show stak onder meer een miniatuurenvelop met daarin een dramatische brief ("I don't know what happened last night... my heart is broken and the worst part is I feel responsible"). Heeft de ontwerper misschien liefdesverdriet? Gaat ons dat iets aan?

De show van Dior Homme is altijd de drukst bijgewoonde van de Parijse mannenweek, en een magneet voor allerhande celebrity's. Op de eerste rij zaten deze keer onder anderen Yoko Ono, Karl Lagerfeld, Kate Moss, Elton John, voormalig punk-entrepreneur Malcolm McLaren en Bobby Gillespie van Primal Scream.

Dior is natuurlijk een machtig merk, maar status leidt niet automatisch tot massahysterie. Hedi Slimane lijkt stil en verlegen. Toch is hij een heuse showman. Die eigenschappen deelt hij met Raf Simons (over wie de voorbije dagen werd gefluisterd dat hij wel eens Helmut Lang zou kunnen opvolgen aan het hoofd van diens label).

De defilés van Dior zijn nooit minder dan spectaculair. Het adrenalinegehalte ervan ligt hoog. Daardoor lijkt het soms alsof de kleren niet meer dan bijkomstig zijn, alsof het spektakel een gebrek aan ideeën moet verbergen. Voor de Dior-collectie van volgende winter is, zo lijkt het wel, een tweedehandszaak in de Agora-galerij in Brussel leeggeplunderd. Slimane heeft zowat elk item uit de doorsnee vintageshop gesublimeerd, waaronder een elektrisch blauwe donsjas, gebreide skimutsen en smalle lederen jekkers.

Eén gestreepte coltrui leek als twee druppels waters op een trui die medio de jaren tachtig bij de Nederlandse keten Mac & Maggie in de rekken lag. Er zit nogal wat kitsch in de collectie, zoals een reeks hemden met overmaatse zijden strikken, zoals David Johansen van de New York Dolls of Stone Keith Richards ze vast wel gedragen hebben in de jaren zeventig, of een jasje met lovertjes in een dozijn snoepjeskleuren, of een geheel gouden ensemble, dat net iets te lang in een Velvet Goldmine heeft gelegen. Andere stukken zijn ronduit perfect. De capes, bijvoorbeeld, in lange of korte versie.

De show werd afgerond met een gewelddadig slagwerkconcert. In de fabriekshal waren acht stellingen gebouwd, waarop telkens een drumkit troonde (de drummers klommen in alpinistentenue naar boven).

De overige shows hadden een veel lager circusgehalte. Xavier Delcour toonde tegelijk zijn werk voor mannen en vrouwen: overwegend nachtelijk zwart, glanzende pakken en een sweatshirt waarop het cijfer 13 gespeld was, groot, in een aantrekkelijk lettertype. Bij Hermès, dat zoals gewoonlijk rendez-vous had gegeven in het elegante, van de jaren vijftig daterende Unesco-hoofdkwartier, mengde Veronique Nichanian herfstkleuren. Geen spannende collectie, maar perfect voor oudere mannen met goedgevulde portefeuille - die zijn sterk vertegenwoordigd in het klantenbestand van het luxemerk.

Ook Givenchy, waar Ozwald Boateng voor de tweede keer een mannencollectie presenteerde, verkiest zakencijfer boven creativiteit, met pakken waarover je zelfs met de beste wil van de wereld weinig kunt vertellen. Dan liever de collectie van Dirk Schönberger, die opvallend veel wit gebruikte, en naast elegante pakken ook een reeks geslaagde reïnterpretaties van militaire standaardkleren toonde.

De zeer invloedrijke stijl van Bernhard Willhelm is intussen een beetje passé. Toch behoorde zijn defilé, in het oude theater van de Salle Wagram, tot de opwindendste van het seizoen. Willhelm is een van de weinig mannenontwerpers met een duidelijke signatuur, een durver bovendien. Zondagavond stopte hij een bende stoere zwarte jongemannen in overwegend bruine, Afrikaans aandoende tenues met overdadig goudkleurig drukwerk. Hij bewees daarmee, een miljoen rappers met kilo's juwelen om hun nek achterna, dat goud het afgelopen decennium de machokleur par excellence is geworden, en dat er dus geen zekerheden meer zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234