Dinsdag 26/01/2021

mannen- versus vrouwentennis: zoek de zeven verschillen

Waarom kreeg Anna Kournikova (nul titels) in haar minst slechte jaren haast meer media-aandacht dan de grote Pete Sampras (64 titels)? Omdat sportjournalisten meestal mannen zijn

De tennismannen uit het vergeethoekje

Allicht is de Belgische tennisblik de voorbije jaren, door de successen van Kim Clijsters en Justine Henin, eenzijdig misvormd. Haast negentig procent van alle verslaggeving in de media ging over het vrouwentennis, en het mannentennis raakte in het vergeethoekje. Nu Clijsters en Henin er niet meer bij zijn, verschuift het accent ook eens naar Xavier Malisse, Roger Federer en co. Een welkome afwisseling, zeg maar. We helpen u de knop om te draaien.

Bart Fieremans

Oeverloos zijn de discussies of het mannentennis nu beter is dan het vrouwentennis. In bepaalde kringen is het erg populair om nogal denigrerend te doen over het vrouwentennis. "Zelfs de nummer 1.000 bij de mannen zou nog winnen van Justine Henin, de nummer één bij de vrouwen", zei Brad Gilbert, de coach van Andy Roddick, begin dit jaar nog op de Australian Open. De uitspraak kan provocerend klinken, maar klopt allicht wel. Op een blauwe maandag in 1998 ging Karsten Braasch, toen de nummer 203 van de wereld, met de Williams-zussen de uitdaging aan om een partijtje te spelen. Nadat de gekke Duitser eerst Serena met 6-1 en daarna Venus met 6-2 op haar donder had gegeven, zei hij laconiek dat hij "eerst een biertje had gedronken en een sigaret had gerookt, vijftig procent minder hard geserveerd en ver onder zijn niveau - als iemand van de topzeshonderd - had gespeeld".

Een vergelijking tussen het vrouwen- en mannentennis is niet relevant. Het zijn twee aparte werelden met vele raakpunten maar ook vele verschillen. Zoals deze...

Het mannentennis is sterker in de breedte

"Zelfs een plonsbadje heeft meer diepte dan het vrouwentennis. Lindsay Davenport verslaat de nummer dertien Vera Zvonareva in minder tijd dan Andre Agassi nodig heeft om zijn haar te scheren", zo schreef de krant The Australian begin dit jaar. En Marcelo Rios noemde de eerste week bij de vrouwen in een grandslamtoernooi 'een grap'. Absolute toppers bij de vrouwen straffen de mindere goden in het begin van een toernooi vaak af met 6-0 en 6-1, in minder dan een uurtje bovendien. Clijsters en Henin weten ervan mee te spreken. Maar spannend is anders.

Dan vinden de mannen hun tennis interessanter: de absolute toppers hebben het in het begin van een toernooi veel moeilijker om te winnen van hun minder hoog geklasseerde collega's. En omdat er veel meer goede spelers bij de mannen zijn is het dus ook veel moeilijker om in de tophonderd te geraken.

Het mannentennis is atletischer maar daarom niet aantrekkelijker

Het is zoals het is: het potentiële atletische niveau ligt om biologisch-fysiologisch-hormonale redenen bij een man hoger dan bij een vrouw en de sportprestaties zijn er ook naar. Ook in tennis, waar kracht, uithouding en snelheid een bepalende rol spelen. Dat vrouwen minder testosteron hebben, mag geen reden zijn om denigrerend te doen over hun tennis, maar dat rechtvaardigt nog niet een zichtbaar mindere conditie. Zoiets zou in het mannentennis zonder pardon worden afgestraft. Denk maar aan de blamage van Andre Agassi tegen nobody Jérôme Haehnel in Parijs. Bij de vrouwen handhaaft een niet bepaald fitte Jennifer Capriati - haar gezwollen buik geeft haar vroegere bijnaam 'Jenny Baby' een andere bijklank - zich moeiteloos in de toptien. Niet bepaald goed voor het imago van het vrouwentennis.

Mannen zijn atletischer en slaan harder, zeker bij de opslag. Ze slaan meer aces en zijn ook moeilijker te breaken dan de vrouwen. Of mannentennis daarom ook aantrekkelijker is? Smaken verschillen. Zeker op Wimbledon, waar een dominante opslag zo bepalend is, kan een match tussen twee servicekanonnen - pakweg Goran Ivanisevic en Greg Rusedski - behoorlijk saai zijn. "Geef Goran een basketbal en hij slaat nog aces op Wimbledon", zei Pete Sampras over hem. Tennissters kunnen een punt minder gemakkelijk afmaken dan mannen, met soms meer kans op aangename lange rally's.

En natuurlijk is het vrouwentennis fysiek, onder invloed van een superfitte Steffi Graf, het spierballentennis van de Williams-zussen en het trainingsbeest Justine Henin, aan een inhaalbeweging toe. Maar ook de mannen blijven niet stilstaan. Patrick Rafter stopte twee jaar geleden met tennis, en hij heeft er geen spijt van, zo zei hij onlangs: "Als ik zie hoe hard de jonge gasten tegenwoordig tegen een bal kloppen, dan ben ik blij dat ik gestopt ben."

Het mannentennis gaat in grandslamtoernooien over vijf sets

Lange matchen maken deel uit van de heroïek van het grandslamtennis. En dan komen we automatisch bij het mannentennis terecht, dat anders dan bij de vrouwen niet twee maar drie winnende sets vraagt. De grootste klassiekers in het mannentennis vonden dan ook in de Australian Open, Roland Garros, Wimbledon en de US Open plaats.

Het Amerikaanse magazine Sports Illustrated pakte vorig jaar uit met de tien grootste matchen uit de geschiedenis van het tennis, waaronder zeven mannenmatchen. Allemaal waren ze over vijf sets betwist, met meestal een climax in een vijfde set die niet in tiebreak werd beslist.

Op het zware gravel van Roland Garros krijgt een vijfsetter vaak nog meer suspense door de uitputtingsslag. Bij de klassiekers heeft de partij tussen Fabrice Santoro en Arnaud Clement deze week zeker zijn plaats verdiend. Beide Fransen stonden - uiteraard in vijf sets - een recordtijd van 6 uur en 33 minuten, over twee dagen gespreid, op de baan. De beslissing viel met 16-14 in de vijfde set. Niets geeft meer voldoening dan twee sets achter te staan en toch nog in vijf sets te winnen. Albert Costa, de tegenstander van Xavier Malisse vandaag, slaagde daar vorig jaar liefst drie keer in op Roland Garros.

Vrouwen moeten dus iets minder hard zwoegen voor een zege, maximaal drie sets. Eén uitzondering: van 1984 tot en met 1998 werd de finale van de WK-Masters wel naar drie winnende sets gespeeld. Monica Seles en Steffi Graf zijn zo de enige speelsters uit de tennisgeschiedenis die een vijfsetter hebben gewonnen.

Mannen verdienen meer geld

Op Roland Garros en Wimbledon laait de discussie geregeld op. Mannen krijgen er in tegenstelling tot de Australian Open en de US Open bij winst nog altijd meer prijzengeld dan de vrouwen. Het verschil is niet zo groot, maar het is vooral de symbolische discriminatie waar veel speelsters zich aan storen. Zeker het traditioneel denkende Wimbledon lijkt nog niet klaar voor gelijk prijzengeld. De redenering: mannen spelen over drie in plaats van twee winnende sets en hebben dus recht op meer geld. Neem de winnaar bij de mannen en de winnares bij de vrouwen en tel de uren dat ze op de tennisbaan hebben gestaan, dan zal de vrouw voor minder uren werk meer geld hebben verdiend dan de man.

Maar aan die redenering hebben de speelsters geen boodschap. Ook het argument dat mannen grote populariteit genieten gaat volgens hen niet meer op. "Het vrouwentennis heeft meer persoonlijkheden dan het mannentennis", opperde Venus Wiliams. En zelfs John McEnroe, vroeger de eerste om het vrouwentennis te ridiculiseren, pleit nu voor gelijk prijzengeld door de toenemende populariteit van het vrouwentennis. Dan zijn we ook van het eeuwige gezeur af, denkt hij er ongetwijfeld bij. Niettemin blijft het mannentennis wereldwijd en dus ook in de VS meer bekeken dan het vrouwentennis en zijn ook de sponsorpackages op 'mannendagen' duurder dan op 'vrouwendagen'.

Het mannentennis is ook sexy

Het vrouwentennis kreeg de laatste jaren een sexy imago onder impuls van tennisbabes als Anna Kournikova en Martina Hingis (intussen gestopt) en het onmiskenbare sex-appeal van Serena Williams. Jaloerse oprispingen zoals "het is in het vrouwentennis belangrijker hoe ze er uitzien dan hoe ze tennissen" kwamen vanuit de mannenhoek. Maar met die glamoureuze kant ging de populariteit van het vrouwentennis wel crescendo. Geen wonder: dat de meeste journalisten mannen zijn, helpt om over het sexy vrouwentennis te berichten. Waarom anders kreeg Anna Kournikova (nul titels) in haar minst slechte jaren haast meer media-aandacht dan de grote Pete Sampras (64 titels)?

Het mannentennis leed de laatste jaren aan bloedarmoede. Niemand nam de vacante plaats van de angry young en later old man John McEnroe in; met Boris Becker stopte eind de jaren negentig een erg belangrijke persoonlijkheid. Maar intussen zijn wel een aantal nieuwe figuren opgestaan, zoals de hyperkinetische Amerikaan Andy Roddick, die door zijn voortdurende fratsen leven in de brouwerij brengt. Met Roger Federer staat ook de opvolger van Pete Sampras klaar: ietwat kleurloos maar als atleet en tennisser supertop. Toch doet ook Federer zijn best om zichzelf wat te promoten: zo heeft hij zijn eigen parfummerk op de markt.

En is het mannentennis minder sexy? Niet noodzakelijk: in Roland Garros begonnen de vrouwelijke Braziliaanse fans ook te gillen als Gustavo Kuerten het court betrad, en tennissers als Roddick, James Blake en Carlos Moya zijn niet voor niets door People Magazine verkozen tot de meest sexy atleten op deze aardbol.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234