Zondag 25/08/2019

Mannelijke midlifecrisis op een podiumpje

Raf en Mich: ze horen samen als peper en zout, yin en yang, gin en tonic. Maar de broers Walschaerts, samen sinds jaar en dag Kommil Foo, doen het nu even solo. Raf ging vorig seizoen in première met Jongen toch, Mich soleert ditmaal met Duizend man sterk.

Het is 6u27. 's Ochtends in de keuken. Hij schrijft een briefje om aan de frigo te hangen. "Bedankt voor alles." Of hoe zeg je dat? Na vijftien jaar samen, lief en leed en een kind te delen? Op die vierkante meter waar hij eenzaam in zijn keuken staat, staat Mich ook alleen op een podiumpje. Het is een aftands palet, een wankel losgeslagen vlot op de zee die hem scheidt van zijn vrouw, ook al ligt ze op dat ogenblik slechts enkele meters verder te slapen.

Hij bezingt haar spirit, haar humor, de erotiek die hem in haar aantrok maar vooral: wat rest er nog van die 'Heilige Drievuldigheid' nu de praktische sleur van de dag de sleet op de relatie heeft getrokken? Dan wordt er al eens gelonkt naar jongere vrouwen, loert het overspel om de hoek, wordt er afstand genomen om alles terug 'in perspectief' te kunnen plaatsen. Tot de man 's nachts koorddansend en halfnaakt over straat wankelt om 's ochtends vertwijfeld in zijn keuken te belanden. De ridder-indiaan, zijn inwendige kracht die hem als kind én volwassene "duizend man sterk" deed voelen, bijt verslagen in het stof.

Pompende seksualiteit

Het is 6u28. In de tijdspanne van die ene minuut bezingt Mich Walschaerts de crisis van een midlife-man. Zijn crisis en die van zovelen. Vol van bitterzoete humor en ontroering. Geruggensteund door twee mannen zoals alleen mannen elkaar in zo'n geval kunnen steunen. Pianist Alano Gruarin en accordeonist Gwen Cresens begeleiden hem op zijn dwalingen, kleuren zijn melancholische viool en de rauwe uithalen van zijn stem bij, als een jazzy combo met variaties op bestaande thema's ('Honesty' van Billy Joel, een streepje 'Voir un ami pleurer' van Brel of de 'Sabeldans') naast Mich' eigen composities. In de beste Kommil Foo-traditie koppelen die smart aan humor, zoals in het kolkende 'Ik ben een zoogdier' dat van pompende seksualiteit evolueert naar hemelse koorzang.

Verliest Duizend man sterk naar ons gevoel naar het einde toe wat aan spankracht - het spiegelbeeld doemt op als zijn geweten richting moraal van het verhaal - dat neemt niet weg dat deze voorstelling perfect illustreert wat de broers Walschaerts bindt en tegelijkertijd onderscheidt. Werkend met dezelfde regisseur, Walter Janssens (van cabaretgroep Manmanman), voor hun beide solo's trekt Mich meer de muzikale en mimekaart waar Raf in zijn Jongen toch de verhalende acteurskant laat zien. Wat hen verenigt en samen de sterkte van Kommil Foo maakt is de ontegenzeggelijke kunst het eigen leven aan te grijpen om een universeel herkenbaar portret op scène te brengen, een biografisch gegeven te transformeren tot iets wat verder dan de anekdotiek gaat. De zalf en tegelijk het zout op de wonde. Met een tedere vinger, dat spreekt vanzelf.

Benieuwd wat dat zal geven als ze opnieuw een podium delen, want vanaf december toert Kommil Foo ook weer door Vlaanderen met een korte speelreeks van Het bestand, een muzikale ode aan de Eerste Wereldoorlog met oorlogsliederen van het front én van het hart.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden