Woensdag 21/08/2019

Manie en apekool

Vanavond spelen Gorillaz in Vorst Nationaal. Het enige vaste groepslid dat niet op het podium zal staan, is Jamie Hewlett. Hij schiep nochtans het parallelle universum van de band, waar manga, sciencefiction, humor en wereldkritiek elkaar aftasten, besnuffelen en bespringen.

Hoe zou het zijn om in het hoofd van Jamie Hewlett te wonen? Slingeren in zijn bovenkamer ook pornomagazines rond, zoals in het ranzige hok van de virtuele, satanistische bassist Murdoc? Een antwoord wordt geformuleerd in een werkelijk prachtige uitgave van Taschen, met een bloemlezing van een kwarteeuw aan grafisch werk en schetsen: van de cultstrip Tank Girl over de cartooneske globetrotters achter Gorillaz tot de Monkey-opera en zijn expositie in de Saatchi Gallery, nu twee jaar geleden. Goed voor meer dan 400 pagina's aan tekeningen, probeersels en foto's waarmee je een blik op zijn brein wordt gegund.

Hewlett is vanzelfsprekend het bekendst als grafisch mastermind achter Gorillaz, waar hij instaat voor een mix van manga en zombietrash. Maar daarvoor maakte de illustrator en striptekenaar al furore bij het magazine Deadline,waarvoor hij de postapocalyptische cultstrip Tank Girl bedacht. Die superheldin - een punkmeisje dat met een tank reed en een kangoeroemutant als vriendje had - was vooral een excuus om het woord 'kut' in een strip te kunnen gebruiken, zou hij daar later over zeggen. Maar ook om zijn gal te kunnen spuwen over alles wat hem stoort in het dagelijkse leven.

Een kunstrebel, noemde The Guardian hem om die reden. Een eikel, noemde Damon Albarn zijn apenbroeder dan weer. Eind jaren 90 leerde hij Albarn - op dat ogenblik al een britpoplegende dankzij Blur - kennen, maar van vriendschap was inderdaad geen sprake. Pas toen ze zowat gelijktijdig braken met hun liefje, die allebei in de rockgroep Elastica speelden, vonden ze elkaar. Ze gingen zelfs samenhokken.

Uit onvrede met de suffe en verwaande popsterren op MTV ontstond het idee van een satirische cartoonband. Ze probeerden figuren te creëren die veel interessanter waren dan echte popartiesten. De artistieke controle over élk aspect van Gorillaz zouden ze zelf in handen houden. "Wat je ziet, ben ik. Wat je hoort, is Damon", legt Hewlett die samenwerking bedrieglijk eenvoudig uit. Beiden gaven zichzelf carte blanche om een eigen universum te scheppen.

"Pokémon met een popartinjectie," schreef De Morgendaar ooit over. "Satanists meet Sesame Street", noemt Hewlett zijn favoriet. Geen wonder: het universum van Gorillaz kreeg immers al vaste vorm in zijn kinderjaren. Hewlett werd geboren in 1968 - het jaar van de aap volgens de Chinese astrologie - en sinds zijn jeugdjaren stond het in de sterren geschreven dat hij tekenaar zou worden. Op zijn negende had Jamie al een stripversie van Star Wars getekend. Maar de grote openbaring volgde op een schooldag, toen hij ziek in de zetel hing. Op tv speelde Hayao Miyazaki's Laputa: Castle in the Sky. Die film introduceerde hem tot de bevreemdende schoonheid van Japanese anime. Zo wordt ook meteen duidelijk waar hij de mosterd haalde voor het zwevende eiland in de clip van 'Feel Good Inc.'

Maar ook de postapocalyptische wereld van Mad Max, Stanley Kubrick en de Franse striptekenaar Moebius lieten duidelijke sporen na in zijn werk. Méér nog: eigenlijk koketteert Hewlett met die invloeden in zijn grafische werk, dat het moet hebben van expressieve karakterkoppen, puntige humor, horror en absurdisme.

Kuifje

Hewlett doet trouwens niets liever dan spelen met popculturele referenties. In de clip van 'On Melancholy Hill' doemt een haaienduikboot op, die hij ooit in het Kuifje-album De schat van Scharlaken Rackham had gezien. En de video voor 'Clint Eastwood' is zowel een donkere parodie op George A. Romero's The Night of the Living Deadals 'Thriller' van Michael Jackson.

Zelf verklaart hij het succes van zijn werk vanuit een aanstekelijk enthousiasme en kinderlijke manie, die hij nooit van zich heeft weten af te schudden. Alles wat kleine koters amusant vinden, harkt hij naar eigen zeggen bij elkaar en husselt hij doorheen. Voor die onbevangen aanpak is een simpele verklaring, gaf hij ooit toe aan De Morgen: "Ik heb schijt aan volwassenen. Het is leuker om voor kinderen te werken."

Jamie Hewlett - 25 Years of Works is verschenen bij Taschen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden