Woensdag 05/08/2020

Netflix

'Maniac': Dollemansrit door stijlen, tijden en genres

Beeld Michele K. Short / Netflix

De nieuwe Netflix-serie Maniac werd met veel toeters en bellen aangekondigd – Emma Stone en Jonah Hill spelen de hoofdrol, True Detective-regisseur Cary Joji Fukunaga stond aan het roer. Maar lost ze de verwachtingen ook in?

Stel dat wij deze recensie eens zouden beginnen als episch gedicht, om daarna over te gaan op de notulen van de algemene vergadering van de KVS, om dan los te barsten in een carnavalslied, gevolgd door een powerpointpresentatie van een nieuwe workflow. En dan lassen we een mop in, onmiddellijk gevolgd door een intrieste biecht, om af te sluiten met een gebed, een punchline en een dankwoord. En zelfs dan zijn we nog niet in de buurt van wat je ervaart tijdens het bekijken van de nieuwe Netflix-serie Maniac. De reeks wordt het best omschreven door een van de personages: zij noemt het "multireality brain magic shit".

Maniac is een tiendelige serie (losjes gebaseerd op een Noorse reeks met dezelfde naam, ook op Netflix) waarin twee beschadigde mensen, gespeeld door Emma Stone en Jonah Hill, zich met verschillende motieven inschrijven voor een medisch experiment met geestverruimende drugs. Scenarist Patrick Somerville weet wel raad met de trippy effecten, die kijkers de indruk geven dat hun Netflix-menu op hol is geslagen. Er wordt razendsnel tussen genres geschakeld, waarbij de personages eerst opduiken in een film noir uit de jaren 40 en even later met puntige oren in een versie van Midden-Aarde lijken beland. Alle registers worden opengetrokken, en het is alsof de toetsen soms met beukende vuisten en dan weer met de pink worden bespeeld.

Emma Stone.Beeld Netflix

Er is een basisverhaal. Emma Stone is Annie, een jonge vrouw die zichzelf de schuld geeft  van de dood van haar jongere zus bij een auto-ongeluk. Jonah Hill is Owen, een jongen met een emotionele stoornis, die door zijn rijke familie wordt gebruikt om een broer vrij te pleiten in de rechtbank.

Somerville en Fukunaga hebben Maniac gesitueerd in een parallel universum, een toekomstige versie van Manhattan. Het ziet eruit als in een sciencefictionfilm die in de jaren 70 of 80 is gemaakt, inclusief monochrome computerschermen en ratelende matrixprinters. Mobiele telefonie bestaat niet, maar je kan wel gezelschap krijgen van Add Buddies, mensen die je live commerciële aanbiedingen in het oor fluisteren.

Sterke emotionele scènes

Er werken héél véél dingen in Maniac, al was het maar omdat je voortdurend wilt weten waar de fantasie van de makers je nu weer heenvoert. Voornaamste pluspunt is de rol van Emma Stone, die in elke gedaante overtuigt en in een paar van de sterkste emotionele scènes acteert. Haar verhaallijn is het echte houvast in Maniac. Dat geldt veel minder voor Hill, die zijn geestelijke zoektocht grotendeels mompelend lijkt af te leggen.

Somerville en Fukunaga trekken hun verwijzingen (van Peter Jacksons Midden-Aarde tot Koreaanse wraakcinema) uit een soort rommellade van popculturele verwijzingen. Misschien is dit wel de serie van de toekomst, gebaseerd op algoritmes die ons sturen naar een ervaring die lijkt op een lang bezoek aan YouTube. Je zou kunnen zeggen dat Maniac over de helende kracht van onze fantasie gaat. Het levert een aantal geweldige of, op zijn minst, opmerkelijke momenten op. Maar aan het einde van de dolle rit blijven we toch met een leeg gevoel achter.

Maniac van Cary Joji Fukunaga is nu te zien op Netflix.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234