Zaterdag 04/07/2020

MAN ZONDER MISSIE

Geen videoboodschap, geen manifest. Zelfs geen toespeling op 72 maagden. 'Er was zo te zien alleen hij en hij alleen. Hij dacht: 'Ik heb een vrouw vermoord en ik wil niet naar de gevangenis.' Van de eerste jeugdrechters tot de laatste uren van Nordine Amrani.

Nordine Amrani, de killer uit Luik

Claude Kern is de rechtmatige eigenaar van het wapen waarmee Nordine Amrani op 13 december 2011 rond één uur 's middags een einde maakte aan zijn bloedbad en aan zijn leven. Zo heeft de revolver toch ergens een zinnig doel gediend, oppert Kern, de zaakvoerder van wapenhandel CKR uit Ensival, bij Verviers.

"De inbraak dateert al van twaalf jaar geleden. Ik deed de ontdekking na mijn terugkeer van vakantie. Het waren pro's. Propere inbraak, zonder al te veel sporen achter te laten. Geen vingerafdrukken of zo. Ze wisten wat ze wilden, alsof ze op bestelling handelden. Ze namen precies dertig pistolen mee. Van die klassieke wapens: Smith & Wessons, Colt 45's. Enkele exemplaren zijn later teruggevonden bij een bankovervaller in Aubel. De politie wou wel eens weten van wie hij ze had gekocht. Natuurlijk heeft hij z'n mond gehouden."

Claude Kern is niet zo happig op nieuwe wapenwetten. Die treffen bonafide handelaren. "De misdaad heeft zijn eigen circuit, met importlijnen uit het oosten. Een man als Nordine Amrani kwam zelden in een wapenwinkel, tenzij via het dak misschien."

Roes van de vrijheid

Oudere mannen in café Aux Armuriers in de Luikse wijk Saint-Léonard hebben heimwee naar de in 1982 gesloopte gevangenis. "Er waren nog zekerheden, toen", zegt Jean, een zeventiger die nog aan de band heeft gestaan bij wapenfabriek FN. "Men kreeg ruzie over een vrouw, men loste een schot, men vloog in de gevangenis. Het eerste wat een vrijgelaten gedetineerde deed - in die tijd toch - was zich bezatten. Rondom de gevangenis waren er allemaal cafés die leefden van de merkwaardige roes die een man voelt zodra hij weer kan gaan en staan waar hij wil. De gevangenis bracht vreugde, en ook respect. Je wilde er vooral niet naartoe. Doordat je zo veel ex-gevangenen zag komen en gaan wist je anderzijds ook: een week gevangenis, dat is nu ook niet het einde van de wereld."

Vijf jaar geleden was café Aux Armuriers dagenlang de uitvalsbasis voor een leger misdaadverslaggevers. Het was aan deze toog dat de ouders/voogden van Stacy (10) en Nathalie (7) op 10 juni 2006 met sterke drank aangelengde pinten zaten te hijsen toen rond de klok van drieën in de ochtend hun verdwijning werd opgemerkt. Op 28 juni, na tweeëneenhalve week zoeken, werden de lichamen van de meisjes ontdekt onder een rioolputdeksel in een oude spoorwegberm. Vermoord door Abdallah Ait Oud, het vriendje van de barmeid. Het café vond inmiddels een overnemer, en die liet alle naar het drama van 2006 verwijzende aandenkens verwijderen. Maar ook het drama van 2011 heeft een band met de buurt.

Twee straten verderop kocht Nordine Amrani in 2005 een oud atelier met drie achterliggende loodsen in de Rue de la Bonne Nouvelle 33. Voor de voorbijganger is het een trieste, druilerige gevel zoals je er in de Quartier Saint-Léonard honderden hebt. Wie iets van wapens kent weet wel beter. Tot in 1953 was dit het fabriekje van Jean Falla, een beroemde Luikse ambachtelijke wapenbouwer wiens geweren te herkennen zijn aan het insigne 'JF'. Wereldwijd halen verzamelaars dollarbiljetten boven voor zo'n oud authentiek stuk ambacht.

"Zo was onze wijk in die tijd", zegt de verkoper in Armurerie du Nord, de laatste overgebleven wapenwinkel in de wijk. "Er waren honderden ateliers, de hele dag door hoorde je het gezoem van machines. Een wapen was een gebruiksvoorwerp, zoals een hamer of een naaimachine - bij fout gebruik kun je daar trouwens ook iemand mee doden. Eind jaren zestig is de teloorgang ingezet. Goede ambachtslui werden ingehuurd door FN Herstal, de anderen gingen kapot. Tel de lege werkplaatsen, de ruïnes. Het is een sociaal drama. De mensen verloren niet enkel hun job, maar ook nog eens hun eergevoel. Je had hier families die van generatie op generatie eerlijk hun brood hadden verdiend met het fabriceren van wapens. De van vader op zoon doorgegeven vaardigheden waren opeens misdadig."

Illegale wapenfabriek

Archiefbeelden van RTL-TVI brengen ons terug naar 17 oktober 2007. Na een anonieme tip is Nordine Amrani twee maanden lang door de politie geschaduwd. Nu zit hij in de nor en leidt de Luikse procureur des Konings Danièle Reynders een cameraploeg rond in het geheime universum achter de gevel van de Rue de la Bonne Nouvelle 33. We zien draaibanken, bankschroeven, slijpmachines, olietonnen. Op werkbanken liggen geweerlopen uitgestald, slagbouten en veren. Kogels zijn volgens type en grootte in kartonnen dozen gestapeld. Afgewerkte producten staan tegen een muur uitgestald, klaar voor levering, zo lijkt het, ook al zal Amrani in zijn verhoren volhouden dat hij "alleen maar verzamelaar" is.

We zien een kalasjnikov, een FAL-machinegeweer, een scherpschuttersgeweer, een K31-geweer, MP-40-machinegeweer, een raketlanceerder, een bazooka. Een paar geluidsdempers van het huis. 9.500 wapenonderdelen.

Dit was geen atelier, dit was een fabriek annex hersteldienst van de Luikse onderwereld. En vooral: dit is waar al die vervallen loodsen ooit voor zijn gebouwd. Dit is wat de Quartier Saint-Léonard ooit zo veel beroemder maakte dan alleen maar de gevangenis.

Er zijn ook beelden van de cannabisplantage. 1.500 in bloei staande plantjes en nog eens 1.500 die lagen te drogen. Ze werden belicht door speciale gloeilampen die werden gevoed door een stroomgenerator op gas. De wiet was van topkwaliteit. "We kunnen stellen dat deze man goed georganiseerd was", merkt procureur Reynders op het archiefbeeld op.

Nordine Amrani is een Brusselaar. Hij wordt op 15 november 1978 geboren in Elsene. Vader El Menouer Amrani is begin jaren zeventig vanuit het Marokkaanse stadje Ahfir naar België geëmigreerd. Hij trouwt in 1975 op het Marokkaanse consulaat in Brussel en er volgen twee kinderen. Abdelhak is de oudste, Nordine de jongste. Nordine is negen als zijn ouders uit elkaar gaan. Zijn moeder trekt naar Vilvoorde, maar hij weigert haar gezag te ondergaan. Zij laat hem plaatsen in een opvanggezin en vanaf dit punt zoekt het joch zijn eigen weg.

"Hij wou helemaal niks meer te maken hebben met zijn vader, moeder en broer", zegt een kennis uit Grimbergen. "De agressie spatte ervan af, van zodra het gezin ter sprake kwam. 'Zij wilden mij niet, et bien ik wil hen niet.' Geen greintje spijt. Nordine deelde de wereld op in twee kampen: voor of tegen hem."

Een deel van zijn lagere school volgt Nordine in een concentratieschooltje in Schaarbeek. In een technische school in Laken gaat hij voor metaalbewerking. Hier ontkiemt zijn passie voor wapens. "Van kinds af al", zegt de Grimbergse kennis. "Als hij erover sprak, was dat met de passie van het ambacht. Niet van de crimineel die geld heeft geroken. Hij trok naar beurzen, verslond boeken."

Het strafblad toont minder ambachtsman, en iets meer Brusselse draaideurcrimineel. Zijn eerste rechters zijn jeugdrechters. Hij staat te recht voor diefstallen, overvallen, drugs, vechtpartijen.

Stront voor de deur

Daags voor de moordpartij schreef Nordine nog snel wat geld over naar zijn vriendin met de boodschap: "Je t'aime mon amour. Bonne chance!" Nordine Amrani en Marie-Hélène B. leerden elkaar in 1999 kennen. Zij is vier jaar ouder dan hij, notarisdochter en thuisverpleegster bij Aide à Domicile. Binnen de familie B. werd gedroomd van een goede partij en een door oom-priester Philippe in te zegenen huwelijk, maar net als Nordine zonderde B. zich van haar familie af. Het huwelijk was een administratieve handeling, zonder feest of jurk. In het appartementsblok in de Rue de Campine heeft elke verdieping wel een verhaal. Over ruzies en dat hij haar sloeg. Over laatavondlijke transacties in de open parkeerplaats, met ronkende motoren en luid geclaxonneer.

Daar beneden ontving de groothandelaar van het Luikse misdaadmilieu zijn klanten. Ook al leefde Amrani van een uitkering, zijn buren zagen hem elke ochtend vertrekken naar het 'werk'. In zijn eigen fabriekje, rue de la Bonne Nouvelle. En net als zovelen in de wijk Saint-Léonard schepte hij op over hoe zich daar in al die jaren nog nooit een werkloosheidsinspecteur had vertoond.

"Hij heeft een keer een stront neergelegd voor de deur van zijn buurvrouw", zegt een andere buurvrouw. "Omdat die had geklaagd over lawaai, daar beneden." Nordine Amrani werd niet echt gemist nadat hij in 2007 werd opgesloten in eerst de gevangenis van Lantin en later die van Andenne en Marneffe. De man die eind 2010 vrijkwam was anders, zeggen de buren. Bedachtzamer. "Hij zei zowaar bonjour als hij 's ochtends naar zijn werk vertrok."

Nordine Amrani was nauw bevriend met topgangster Pepe Rosato, een topgangster en lid van de legendarische bende rond Marcel Habrant. Het is hij die Marie-Hélène B. kort na de moordpartij een lift geeft richting politiekantoor. Een week voor de moordpartij is een nachtelijke overval gepleegd op een filiaal van Krëfel in Grimbergen. De politie zoekt naar ballistische vergelijkingspunten met wat Amrani na zijn vrijlating uitvoerde in zijn fabriekje in de Rue de la Bonne Nouvelle.

Op maandag 12 december, een uur of twintig voor de raid, krijgt Jean-François Dister hem aan de lijn. "Ik ben tweeëneenhalf jaar lang zijn advocaat geweest. Ik heb uren met hem doorgebracht. Mijnheer Amrani voelde zich onder alle omstandigheden tekortgedaan. Nu was er die convocatie van de politie. Een zedenzaak. Hij was nog voorwaardelijk vrij. Hij vreesde dat ze hem terug zouden opsluiten. Ik zei: 'Nee, het is voor zo ver ik kan zien een zaakje van niks.'"

Het parket in Luik doet, 'gelet op de privacy', geheimzinnig over de crime scene die het aantrof in de Rue de La Bonne Nouvelle. Nadat op het Place Saint-Lambert vijf lijken waren geborgen, lag er ook hier één. Van Antoinette Racano uit Vottem, 48 jaar oud. Zij was poetsvrouw in een opbrengsthuis dat Amrani en B. bezitten in de Rue Jean-Baptiste Cools, wederom zo'n slecht verlicht straatje met troosteloze gevels en daarachter de restanten van ateliers als die van Jean Falla.

Ooggetuigen zagen hoe mevrouw Racano werd meegelokt naar de illegale wapenfabriek. Ze werd ernstig mishandeld, in haar achterhoofd zat een kogel. Dit is het laatste wat Nordine Amrani deed voor hij zijn rugzak vulde met granaten en wapens, en vertrok.

Enkele Franstalige media kunnen niet weerstaan aan pogingen tot zingeving. De Belgische editie van Paris Match en de nieuwssite RésistanceS.be omschreven Nordine Amrani als "zeer goed geïntegreerd in en betrokken bij het extreemrechtse milieu" en ontwaren een nieuwe Anders Breivik. Een anonieme bron heeft het over banden met het voormalige partijtje Agir en Amrani als leverancier van wapens voor neonazistische oefenkampen in de Ardennen. Hij zou ook mee de hand hebben gehad in het elimineren van Erik Neven, de vroegere Limburgse megapooier die in Luik een monopolie had op de lokale prostitutie.

Met niet veel minder grote stelligheid zetten P-magazine en het satirische weekblad Pan Ubu Amrani vorige maand neer als moslimterrorist. Bewijs: een krantenbericht, daags na het bloedbad, waar iemand zegt dat hij ooit via zijn advocaat in de clinch zou zijn gegaan met de gevangenisdirecteur van Andenne om zijn persoonlijke gebedstapijtje de instelling binnen te krijgen.

"Dat was ik", zegt Jean-François Dister. "Hij heeft me dat ooit gevraagd. Of ik een brief wou schrijven naar de directeur in verband met dat tapijtje. Maakt dat van hem een zelfmoordterrorist? Een gevangenis, weet u, dat is verveling. Een cliënt die in de gevangenis zit, bestookt je voortdurend met verzoeken die alle draaien rond hetzelfde thema: de dagen in de cel sneller doen voorbijgaan. Een bijbel, een nieuw softwareprogramma, een cursus macramé. Noem iets en een gedetineerde heeft er ooit om lopen zeuren. Voor zover ik mij herinner heeft hij zijn tapijtje nooit gekregen. Het verzoek is vergeten en hij heeft er daarna ook niet meer om gevraagd. Zo'n fanatieke moslim zal hij dan wel niet geweest zijn. Eigenlijk heb ik hem nooit over geloofskwesties horen praten.

Naar de feiten

"Men zoekt verklaringen, ik begrijp dat wel. Men zegt: hij wilde een grootse daad stellen, hij wilde niet onopgemerkt uit dit leven stappen. Hij wilde niet terug naar de gevangenis, dus ging hij granaten gooien op de Place Saint-Lambert. Als daad van rebellie tegen dé samenleving die hij zo grondig haatte (zucht). Kunnen we niet gewoon terug naar de feiten? Het is waar, hij panikeerde die maandagavond toen hij me belde en me zei dat hij was opgeroepen voor een verhoor bij de politie. 'Ze zoeken me, ze willen me levend villen.' Dat soort gezwets. Maar zo was Nordine Amrani altijd. Ik heb hem op dinsdagochtend nog aan de lijn gehad. Hij leek me te zijn gekalmeerd. Dacht ik toch. Weet u waardoor hij volgens mij is gaan flippen? Hij had een vrouw vermoord. Er was zo te zien alleen hij, hij en hij alleen. Hij dacht: 'Ik heb een vrouw vermoord en ik wil niet naar de gevangenis.' Als je een vrouw vermoordt, ga je niet voor een paar maanden of jaren naar de gevangenis. Dan is je leven zoals je het hebt gekend over. Men mag het gaan zoeken waar men wil, maar ik vrees dat ik u het antwoord gegeven heb."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234